28. Bölüm: Dört Soygun, Konuşan Ayna ve Rüzgar`ın Başına Gelenler

28. Bölüm: Dört Soygun, Konuşan Ayna ve Rüzgar'ın Başına Gelenler

Rüzgar sabah karakola geldiğinde elinde iki poşet vardı. Birini masanın üzerine bıraktı, diğerini de sandalyesinin yanına koydu.

Selin dosyalarına bakarken başını kaldırdı.

“Günaydın. Yine ne getirdin?”

“Annem gönderdi. Rize'den yiyecek yollamış.”

“Bu kadarını sen mi yiyeceksin?”

Rüzgar poşete baktı.

“Komiserim, annem beni tanıyor. İstanbul'da aç kalacağımdan korkuyor.”

Selin güldü.

“Peki, bugün ne yapıyoruz?”

Rüzgar sandalyesine oturmuştu ki Selin önüne dört ayrı dosya bıraktı.

“Bugün kahvaltıdan önce biraz çalışacağız.”

Rüzgar dosyalara baktı.

“Bu kadar dosya ne? Bir yanlışlık olmasın?”

“Dört ayrı soygun.”

Rüzgar'ın yüzü düştü.

“Dört mü? Ula, İstanbul'da hırsızlar da rahat durmuyor. Bir gün de insanları kendi hâline bıraksalar olmaz mı?”

Selin ilk dosyayı açtı.

“Dün gece eski belediye arşivinden bir kayıt defteri çalınmış.”

İkinci dosyayı gösterdi.

“Bir fotoğraf stüdyosundan eski bir negatif alınmış.”

Üçüncü dosyayı açtı.

“Eski istasyon deposundan bir anahtar kayıp.”

Son dosyayı da masaya koydu.

“Son olarak özel bir koleksiyon odasından mühürlü bir zarf çalınmış.”

Rüzgar hepsine tek tek baktı.

“Para yok, altın yok, mücevher yok. Bunlar hırsız değil de evrak toplamaya çıkmış gibi.”

“Dört olayın da Kuzey İstasyonu'ndaki eski dosyayla bağlantısı var.”

Rüzgar'ın yüzündeki ifade değişti.

“Yine Mahir Sönmez…”

“Evet. Biri bizim araştırdığımız dosyaya ulaşmaya çalışıyor.”

Rüzgar poşetinden bir parça börek çıkardı.

“Öyleyse önce karnımızı doyuralım. Aç dedektif hata yapar.”

Selin ona baktı.

“Sen tokken de hata yapıyorsun.”

“Komiserim, o başka bir mesele.”

İlk soygun: Kayıp kayıt defteri

İlk olarak belediyenin eski arşivine gittiler.

Görevli onları kapıda karşıladı. Oldukça telaşlı görünüyordu.

“Dün gece içeri girmişler. Arka kapının kilidini açıp yalnızca eski bir kayıt defterini almışlar.”

Selin etrafı inceledi.

“Başka bir şey çalınmamış mı?”

“Hayır. Bilgisayarlar, diğer belgeler, hatta para kasası bile yerinde.”

Rüzgar rafların arasına baktı.

“Demek ki ne aradıklarını biliyorlarmış.”

Görevli başını salladı.

“Defter çok eski. Yıllar önceki belge teslimleri orada kayıtlı.”

Selin not aldı.

“Güvenlik kameralarını izleyebilir miyiz?”

Görevli onları küçük odaya götürdü.

Görüntülerde yüzleri kapalı iki kişi görünüyordu. Biri defteri alırken diğeri kapıda bekliyordu. Çıkış sırasında adamlardan birinin cebinden küçük bir kâğıt düşmüştü.

Selin görüntüyü durdurdu.

“Şuraya bak.”

Rüzgar ekrana yaklaştı.

“Bir şey düşürdü.”

Kâğıt incelendiğinde üzerinde şu yazıyordu:

İKİNCİ ADRES: FOTOĞRAF STÜDYOSU

Rüzgar şaşkınlıkla Selin'e döndü.

“Bunlar bize adres mi bırakıyor? Hırsızlık yapıyorlar, bir de davetiye gönderiyorlar.”

“Şaka yapmayı bırak da gidelim.”

“Tamam komiserim. Zaten İstanbul'da şaka yapmadan durmak zor.”

İkinci soygun: Aynanın arkasındaki sır

Fotoğraf stüdyosuna girdiklerinde ortalık karışıktı. Çekmeceler açılmış, fotoğraflar yere saçılmıştı.

Stüdyonun sahibi yaşlı bir adamdı.

“Yıllardır buradayım. İlk defa böyle bir şey başıma geliyor.”

Selin sordu:

“Ne çalındı?”

“Eski bir fotoğrafın negatifi. Başka hiçbir şeye dokunmamışlar.”

Rüzgar yerdeki fotoğrafları incelerken duvardaki büyük aynanın önünde durdu.

Aynanın çerçevesinde üç küçük çizik vardı.

Bir anda kulağına ince bir ses geldi.

“Arka... taraf... üç... çizgi...”

Rüzgar irkildi.

Selin hemen yanına geldi.

“Ne oldu?”

Rüzgar aynaya baktı.

“Komiserim, galiba ayna konuştu.”

Selin gözlerini kıstı.

“Rüzgar, yine mi?”

“Vallahi bu sefer ben bir şey yapmadım. Kendisi başladı.”

“Ne söyledi?”

“Arka taraf, üç çizgi dedi.”

Selin aynanın arkasını kontrol etti. Çerçeve dikkatlice incelendiğinde araya sıkıştırılmış küçük bir fotoğraf parçası bulundu.

Fotoğrafta Rüzgar'ın babası, Mahir Sönmez ve tanımadığı bir adam vardı.

Rüzgar fotoğrafa uzun uzun baktı.

“Bu adamı daha önce görmedim.”

Selin de fotoğrafı inceledi.

“Belki de aradığımız kişilerden biridir.”

Stüdyonun sahibi fotoğrafı görünce konuştu.

“Bu fotoğrafı Mahir Bey yıllar önce bana bırakmıştı. Bir gün gelip alacağını söylemişti.”

Rüzgar hemen döndü.

“Peki son zamanlarda buraya gelen oldu mu?”

“Evet. Genç bir adam birkaç defa geldi. Eski fotoğrafları sordu. Sağ elinde küçük bir yara izi vardı.”

Selin not aldı.

“Onu tekrar görürseniz bize haber verin.”

Rüzgar aynaya bir kez daha baktı.

“Senin de söyleyeceğin başka bir şey var mı?”

Ayna sessizdi.

Rüzgar biraz bekledi.

“İyi, tamam. İlk konuşan sendin, şimdi de susuyorsun.”

Selin kolundan hafifçe çekti.

“Hadi Rüzgar. Daha iki yerimiz var.”

“Geliyorum komiserim. Aynayla aramızdaki mesele yarım kaldı sadece.”

Üçüncü soygun: Yedinci dolap

Eski istasyon deposuna vardıklarında kapının kilidinde zorlama izleri vardı.

Görevli onları içeri aldı.

“Çalınan anahtar yıllardır kullanılmıyordu.”

Selin sordu:

“Ne açıyordu?”

“Alt kattaki eski arşiv dolaplarından birini.”

Rüzgar hemen araya girdi.

“Dolabın numarası var mı?”

Görevli eski bir fotoğraf çıkardı.

“Var. Yedinci dolap.”

Rüzgar fotoğrafa baktı.

“Yedinci mi?”

Selin de fotoğrafı inceledi.

“Yedinci kayıt, yedinci dolap… Bunlar birbirinden bağımsız görünmüyor.”

Görevli anlatmaya devam etti:

“Bu dolabı en son Mahir Bey kullanmıştı. Anahtar da uzun zamandır burada saklanıyordu.”

Rüzgar başını salladı.

“Demek ki aradıkları şey hâlâ o dolapta olabilir.”

Selin telefonuna gelen bildirime baktı.

“Bir dakika. Bilinmeyen numaradan mesaj geldi.”

Mesajda şöyle yazıyordu:

“Dördüncü soygunu durduramazsanız zarf kaybolacak.”

Rüzgar mesajı okudu.

“Bizi izleyen biri var.”

Selin telefonu aldı.

“Numarayı inceleteceğim.”

Rüzgar iç çekti.

“Bir de biz onları izlesek olmaz mı? Hep onlar bizi buluyor. Biraz da biz şaşırtalım.”

Dördüncü soygun: Yardım zarfı

Son adres eski bir koleksiyon odasıydı.

İçeride eski mühürler, belgeler ve fotoğraflar bulunuyordu.

Görevli onları görünce hemen yanlarına geldi.

“İyi ki geldiniz. Yıllardır burada saklanan bir zarf kayboldu.”

Selin sordu:

“Üzerinde ne yazıyordu?”

“Yardım.”

Rüzgar bir anda Selin'e döndü.

“Bizim zarfın aynısı!”

Selin etrafı incelemeye başladı.

“İçinde ne vardı?”

“Eski bir teslim tutanağı. Mahir Sönmez'in adı da geçiyordu.”

Rüzgar masanın kenarındaki kâğıdı fark etti. Alıp okumaya başladı.

“Yardım eden kişi, her zaman yardım isteyen kişi değildir.”

Rüzgar kâğıdı Selin'e uzattı.

“Bunu artık anladık. Ama kim yardım ediyor, kim yardım istiyor, onu hâlâ çözemedik.”

Görevli araya girdi.

“Dün burada bir adam vardı. Kendini arşiv görevlisi olarak tanıttı. Zarfı görmek istedi. İzin vermeyince çıkıp gitti.”

Selin hemen sordu:

“Nasıl biriydi?”

“Orta boylu, koyu saçlı. Sağ elinde küçük bir yara izi vardı.”

Rüzgar'ın yüzü değişti.

“Fotoğraf stüdyosundaki adam!”

Selin başını salladı.

“Demek ki aynı kişi dört olayın çevresinde de bulunmuş olabilir.”

Görevli biraz düşündü.

“Giderken telefonla konuşuyordu. Bir de ‘Dört parça da yerinde’ dediğini duydum.”

Rüzgar kaşlarını çattı.

“Bir dakika. Dört parça da yerinde diyorsa neden çalınan eşyalar var?”

Selin ona baktı.

“Güzel soru.”

Rüzgar dosyaları tekrar düşünmeye başladı.

“Belki de bunları çalanlar başka bir şey arıyor. Her olayda yalnızca belirli bir eşyanın peşindeler. Belki o eşyaların içindeki bilgiler bir araya gelince bir şey ortaya çıkacak.”

Selin başını salladı.

“Bunu araştıracağız.”

Rüzgar hafifçe gülümsedi.

“Bakın, bugün gerçekten işe yaradım.”

“Daha soruşturma bitmedi.”

“Komiserim, insan bir kere de takdir görsün.”

Kimliği bilinmeyen yardımcı

Karakola döndüklerinde masanın üzerinde küçük bir paket buldular.

Üzerinde gönderenin adı yoktu.

Selin paketi açtı. İçinden bir hafıza kartı ve küçük bir not çıktı.

Notta şöyle yazıyordu:

“Dört soygunu yapanlar aynı ekip değil. Onları yönlendiren biri var. Size yardım etmek istiyorum ama kim olduğumu henüz öğrenmeyin.”

Selin notu tekrar okudu.

“Biri bize bilgi veriyor.”

Rüzgar hafıza kartını gösterdi.

“İçinde ne var?”

Kart bilgisayarda açı