29. Bölüm: Kasap, Üç Cinayet ve Konuşan Anahtar!

Rüzgar o sabah karakola biraz geç geldi. Bir elinde simit, diğerinde çay vardı. Kapıdan girerken Selin'in kendisini beklediğini fark etti.

“Günaydın komiserim.”

Selin saatine baktı.

“Günaydın. Saat kaç farkında mısın?”

Rüzgar çayından bir yudum aldı.

“Farkındayım. Ama İstanbul trafiğiyle mücadele etmek kolay değil.”

“Sen otobüse binmedin mi?”

“Bindim. Ama şoför başka yoldan gitti.”

Selin kaşlarını kaldırdı.

“Yanlış otobüse binmiş olabilir misin?”

Rüzgar bir süre sustu.

“Bu ihtimali konuşmasak olmaz mı?”

Selin gülmemek için kendini tuttu. Önündeki dosyayı ona uzattı.

“Şimdi trafik meselesini bırakalım. Yeni bir olayımız var.”

Rüzgar simidini masaya bıraktı.

“Ne olmuş?”

“Kasap Nihat Karaca dün gece dükkânında ölü bulunmuş.”

Rüzgar'ın yüzü ciddileşti.

“Cinayet mi?”

“İlk bulgular bunu düşündürüyor. Üstelik Nihat'ın geçmişte görüştüğü iki kişi daha yakın zamanda ölü bulunmuş. Bir kişi de kayıp.”

Rüzgar dosyadaki fotoğraflara baktı.

“Yani üç ölüm, bir kayıp kişi…”

“Evet. Hepsinin eski Kuzey İstasyonu dosyasıyla bağlantısı olabilir.”

Rüzgar başını kaldırdı.

“Yine mi o istasyon? Ula, orada ne yaşanmışsa bir türlü peşimizi bırakmıyor.”

Selin dosyadan küçük bir fotoğraf çıkardı.

“Nihat'ın dükkânında bu anahtar bulunmuş.”

Rüzgar fotoğrafa yaklaştı.

Anahtarın üzerinde eski istasyonun amblemi vardı.

“Bu, eski arşiv anahtarı değil mi?”

“Büyük ihtimalle.”

Rüzgar iç çekti.

“İyi. Demek bugün de rahat yok.”

Kasap dükkânındaki sessizlik

Nihat Karaca'nın dükkânına geldiklerinde polis ekipleri incelemelerini sürdürüyordu.

Dükkânın tabelasında Karaca Et ve Şarküteri yazıyordu. İçeride Nihat'ın ortağı Faruk bekliyordu.

Selin kimliklerini gösterdi.

“Başınız sağ olsun. Nihat Bey'i en son ne zaman gördünüz?”

“Dün öğleden sonra. Akşam dükkânı kapatacağını söyledi. Sabah geldiğimde polisler buradaydı.”

“Son zamanlarda bir sıkıntısı var mıydı?”

Faruk tereddüt etti.

“Vardı. Birkaç haftadır huzursuzdu. Sürekli telefonla konuşuyordu. Bazen biri geldiğinde arka tarafa geçiyordu.”

Rüzgar söze karıştı.

“Gelen kişileri tanıyor muydunuz?”

“Birini tanıyordum. Cemil diye biri. Eskiden arkadaşıymış.”

Selin hemen sordu:

“Cemil'in soyadını biliyor musunuz?”

“Hayır. Nihat ona sadece Cemil derdi.”

Rüzgar Selin'e baktı.

“Yine Cemil çıktı karşımıza.”

Selin ona uyarıcı bir bakış attı.

“Henüz kimseyi suçlamıyoruz.”

Faruk konuşmaya devam etti:

“Bir de geçen hafta başka biri geldi. Nihat onunla tartıştı. Adamın sağ elinde küçük bir yara vardı.”

Rüzgar bu ayrıntıyı not aldı.

“Peki tartışmanın sebebini biliyor musunuz?”

“Hayır. Ama Nihat o adam gittikten sonra çok sinirliydi.”

Selin olay yeri ekibinin yanına gitti. Rüzgar ise dükkânın arka tarafını inceliyordu.

Bir masanın üzerinde eski bir anahtarlık gördü.

Tam eline alacakken kulağında tanıdık bir ses duyuldu:

“Üç... kilit... eski...”

Rüzgar olduğu yerde kaldı.

“Yine mi sen?”

Selin yanına geldi.

“Ne oldu?”

“Şu anahtarlık konuştu.”

Selin derin bir nefes aldı.

“Ne söyledi?”

“Üç kilit, eski dedi. Başka bir şey söylemedi.”

Selin anahtarlığı delil olarak incelemeleri için görevliye verdi.

“Belki üç ayrı kilitle ilgili bir bağlantı vardır.”

Rüzgar başını salladı.

“Umarım bu sefer doğru düzgün konuşur. Her şeyi yarım bırakıyorlar.”

Üç ölümün ortak noktası

Karakola döndüklerinde Selin üç dosyayı yan yana koydu.

İlk kişi Nihat Karaca'ydı. İkincisi eski arşiv görevlisi Halit. Üçüncüsü ise fotoğrafçı Rıza'ydı.

Halit birkaç gün önce evinde ölü bulunmuştu. Rıza da geçen hafta hayatını kaybetmişti.

Rüzgar isimleri tekrar okudu.

“Bunların hepsi birbirini tanıyor muydu?”

“Evet. Eski Kuzey İstasyonu'nda yapılan bir arşiv çalışmasında yolları kesişmiş.”

“Peki kayıp olan kişi?”

“Cemil. Ona ulaşmaya çalışıyoruz.”

Rüzgar fotoğrafları inceledi.

“Üçü de aynı dosyayla bağlantılı. Bir de dördüncü kişi kayıp. Bence biri bu eski kayıtların ortaya çıkmasını istemiyor.”

Selin başını salladı.

“Olabilir. Ama bunu kanıtlamadan sonuca varamayız.”

Tam o sırada karakolun kapısında bir kurye belirdi.

“Rüzgar Fırtına burada mı?”

Rüzgar elini kaldırdı.

“Benim.”

Kurye küçük bir paket uzattı.

“Size bırakmamı söylediler.”

Selin hemen paketi kontrol ettirdi. İçinden küçük bir anahtar ve katlanmış bir not çıktı.

Notta şöyle yazıyordu:

“Üç isim, üç olay. Dördüncü kişiyi bulmadan gerçeği öğrenemezsiniz. Anahtar sizi doğru yere götürecek.”

Rüzgar anahtarı eline aldı.

“Bu yardım eden kişi yine iş başında.”

Selin notu inceledi.

“Kim olduğunu öğrenmemiz gerekiyor.”

Rüzgar anahtarı çevirdi.

“En azından bu sefer bir şey gönderirken açıklama da yazmış. Gelişme var.”

Eski istasyondaki dolap

Anahtarın üzerindeki küçük numara, eski Kuzey İstasyonu'ndaki depo dolaplarından birini gösteriyordu.

Selin ve Rüzgar yeniden istasyona gittiler.

Görevli dolapların bulunduğu bölümü açtı.

“Burası yıllardır kullanılmıyor. Çoğu dolap boş.”

Rüzgar anahtarı kilide yerleştirdi.

Çevirdi.

Açılmadı.

Bir daha denedi.

Yine olmadı.

Selin yanına geldi.

“Ver bakayım.”

Anahtarı eline aldı, doğru yönde çevirdi. Dolap açıldı.

Rüzgar şaşkınlıkla baktı.

“Ben de onu yapacaktım.”

Selin ona baktı.

“Tabii.”

Dolabın içinden eski bir defter, fotoğraf ve küçük bir zarf çıktı.

Fotoğrafta Nihat, Halit, Rıza ve Cemil birlikte duruyordu.

Rüzgar fotoğrafı eline aldı.

“Dördü de bir arada. Demek ki aralarındaki bağlantı düşündüğümüzden daha eski.”

Selin defteri açtı.

Sayfalarda eski teslim kayıtları vardı. Bazı satırların üzeri çizilmişti. Son sayfada ise şu cümle yazıyordu:

“Bir kişi konuştu. Üç kişi sustu. Dördüncü kişi hâlâ hayatta.”

Rüzgar cümleyi tekrar okudu.

“Dördüncü kişi Cemil mi acaba?”

Selin fotoğrafa baktı.

“Olabilir. Ama fotoğrafta görünmesi, bugün nerede olduğunu bildiğimiz anlamına gelmez.”

Defterin arasından küçük bir kâğıt daha çıktı.

Üzerinde bir isim vardı:

BORA ŞEN

Rüzgar ismi görünce durdu.

“Bu isim bana tanıdık geliyor.”

Selin hemen eski dosyaları açtı.

“Bora Şen, Atlas Arşiv soruşturmasında da karşımıza çıkmıştı.”

Rüzgar başını salladı.

“Demek ki bütün yollar yine aynı yere çıkıyor.”

Gizemli yardımcının mesajı

Karakola döndüklerinde Selin telefonuna gelen mesajı gösterdi.

Bilinmeyen numaradan gönderilmişti:

“Cemil'i aramayın. O sizi bulacak. Asıl tehlike dosyanın içindeki isimde.”

Rüzgar mesajı okudu.

“Bu kişi bizi korumaya çalışıyor ama kim olduğunu söylemiyor. İnsan bir de kendini tanıtsa olmaz mı?”

Selin telefonu masaya bıraktı.

“Kimliğini gizlemek için bir sebebi olabilir.”

Rüzgar masadaki anahtarı eline aldı.

Tam o sırada kulağına yine bir ses geldi:

“Alt... çekmece...”

Rüzgar anahtara baktı.

“Bir dakika. Alt çekmece dedi.”

Selin dolaptan çıkardıkları çantayı yeniden inceledi. Çantanın alt kısmında gizli bir bölme vardı.

İçinden eski bir fotoğraf ve küçük bir not çıktı.

Notta şu yazıyordu:

“Bora Şen, yedinci kaydın kim tarafından yazıldığını biliyor.”

Selin notu dikkatlice inceledi.

“Demek ki Bora'yla konuşmamız gerekiyor.”

Rüzgar başını salladı.

“Önce onu bulalım. Sonra da bu yardımsever arkadaşımızın kim olduğunu öğrenelim.”

Babam yine susuyor

Akşam olduğunda Rüzgar babasını aradı.

Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.

“Rüzgar?”

“Baba, konuşmamız lazım.”

“Ne oldu?”

“Nihat Karaca, Halit ve Rıza'nın isimlerini biliyor musun?”

Babası bir süre sessiz kaldı.

“Bu isimleri nereden duydun?”

Rüzgar derin bir nefes aldı.

“Demek tanıyorsun. Baba, artık anlatman gerekiyor. Herkes bir şey biliyor, bir tek ben ortada kalıyorum.”

“Rüzgar, bu iş sandığından daha karışık.”

“Baba, ben zaten aylardır bu işin içindeyim. Daha ne kadar karışabilir?”

Babası yine sustu.

“Yarın görüşelim. Yüz yüze konuşacağız.”

Rüzgar başını salladı.

“Tamam. Ama bu sefer gerçekten konuşacağız. Bir de çay söyleyeceğim. Belki çay içerken daha kolay anlatırsın.”

Babası hafifçe güldü.

“Tamam oğlum.”

Telefon kapandı.

Rüzgar yatağın kenarına oturdu. Masadaki anahtar bir kez daha hafifçe titredi.

“Dördüncü... kişi... yakın...”

Rüzgar ana