30 Bölüm: Babam, Konuşan Anahtar ve Bir Kilo Kıyma!

Rüzgar Fırtına o sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey kahvaltıydı.

İkincisi ise bugün başına ne geleceğiydi.

Çünkü İstanbul'da güne güzel başlamak, Rüzgar'a göre pek mümkün değildi.

Telefonunun alarmı çaldı.

— Ula, tamam! Duyduk seni!

Alarmı kapattı, yorganı üzerinden attı ve yataktan kalktı. Daha ilk adımında ayağı terliğine takıldı. Dengesini kaybedip yatağın kenarına tutundu.

— Daha sabah sabah başladık ha...

Tam o sırada telefonunun ekranı yandı.

— Yedinci... kayıt... baba...

Rüzgar telefona baktı.

— Günaydın sana da. Bir kere de güzel bir şey söyle. Mesela bugün başımıza iş gelmeyecek de, moralimiz düzelsin.

Telefon sustu.

Rüzgar hazırlanıp aşağı indiğinde Selin çoktan arabada bekliyordu.

— Günaydın, dedi Rüzgar.

— Günaydın. Geç kaldın.

— Beş dakika geciktik diye insanın bütün sabahını mahvetmeyin komiserim.

— Beş dakika mı? Yirmi dakika oldu.

Rüzgar saate baktı.

— Ula, bu saat de bana düşman galiba.

Selin arabayı çalıştırdı.

— Bugün babanla buluşuyoruz. Cemil'in de orada olabileceğini düşünüyoruz. O yüzden ne olursa olsun benden habersiz hareket etmiyorsun.

— Tamam.

— Rüzgar, ciddiyim.

— Ben de ciddiyim. Bu sefer yanlış otobüse binmeyeceğim.

Selin ona kısa bir bakış attı.

— Arabayla gidiyoruz.

— Onu biliyorum. Tedbir olsun diye söyledim.

Buluşma yeri, eski bir kasap dükkânının karşısındaki küçük çay ocağıydı.

Rüzgar arabadan iner inmez etrafına bakındı. Babası karşı kaldırımdan geliyordu. Yanında da Cemil vardı.

— Baba!

Babası yanlarına geldi.

— Rüzgar, nasılsın?

— İyiyim de senin yüzünden biraz fazla meraklı oldum.

Babası gülümsemeye çalıştı ama pek başarılı olamadı.

Selin söze girdi.

— Bize artık her şeyi anlatmanız gerekiyor.

Cemil etrafına bakındı.

— Burada konuşmayalım. Eski dükkâna geçelim.

Selin hemen sordu:

— Neden?

— Çünkü aradığınız şey orada.

Rüzgar, Cemil'e dikkatle baktı.

— Yine bir yere gidiyoruz yani. İnşallah bu sefer kapıyı açmak için duvarla kavga etmeyiz.

Selin ona döndü.

— Daha dükkâna girmedik.

— Önceden uyarayım dedim.

Eski kasap dükkânının kapısı zor açıldı. İçerisi uzun zamandır kullanılmamış gibiydi. Raflarda eski teraziler, boş kutular ve birkaç paslı eşya duruyordu.

Cemil arka odayı gösterdi.

— Aradığınız defter burada olmalı.

Rüzgar kapıyı itti. Kapı açılmayınca biraz daha yüklendi. Bir anda açılınca neredeyse içeri düşüyordu.

Selin kolundan tuttu.

— Yavaş!

— Kapı birden açıldı. Ben ne yapayım?

— Kapıyı açtın, Rüzgar.

— O kadarını ben de fark ettim.

Arka odada eski bir masa ve kilitli bir çekmece vardı. Rüzgar cebindeki anahtarı çıkardı.

Anahtar kilide tam oturdu.

Çekmece açıldığında içinden eski bir defter, birkaç fotoğraf ve sararmış bir zarf çıktı.

Rüzgar defteri açtı.

İlk altı satırda isimler vardı. Yedinci satır ise boştu.

— Yine aynı şey. Altı kişi yazılmış, yedinci kişi yok.

Selin sayfayı dikkatle inceledi.

— Burada bir şey silinmiş olabilir.

Cemil başını salladı.

— O isim bilerek çıkarıldı.

Rüzgar hemen döndü.

— Kim çıkardı?

Cemil cevap vermedi.

Tam o sırada masanın üzerindeki eski terazi hafifçe ses çıkardı.

— Bir kişi... eksik...

Rüzgar olduğu yerde kaldı.

— Selin, sen duydun mu?

— Neyi?

— Terazi konuştu.

Selin teraziyi inceledi.

— Rüzgar, bunun sırası mı?

— Ben mi konuşturuyorum? Kendi kendine konuşuyor işte!

Terazi yeniden ses çıkardı:

— İki... kopya...

Selin, çekmecedeki fotoğrafları çevirdi. Birinin arkasında iki ayrı not vardı. İlkinde altı kişinin adı yazılıydı. İkincisinde ise yalnızca iki harf bulunuyordu:

M. A.

Rüzgar babasına döndü.

— Baba, bu kim?

Babası fotoğrafı eline aldı. Bir süre baktıktan sonra cevap verdi:

— Mehmet Arslan.

— Kim bu?

— O dönem eski Kuzey İstasyonu'nda arşiv görevlisiydi. Kayıtların çoğuna erişimi vardı.

Selin not aldı.

— Şu anda nerede?

Babası başını iki yana salladı.

— Bilmiyorum. Yıllardır kendisine ulaşamadım.

Rüzgar iç çekti.

— Bir kişi kayıp, bir kişi saklanıyor, bir kişi de hiçbir şey anlatmıyor. Bu dosyada normal olan kimse yok mu?

Selin hafifçe gülümsedi.

— Sen varsın.

— Ben de normal sayılmam zaten.

Selin defteri ve fotoğrafları incelemeye devam ederken Rüzgar masanın etrafında dolaşıyordu.

Birden cebindeki anahtar yeniden ses çıkardı.

— Arka... masa... altı...

Rüzgar durdu.

— Yine bir şey söylüyor.

— Ne diyor? diye sordu Selin.

— Masanın altına bakmamızı.

Rüzgar eğildi. Önce başını masaya çarptı.

— Ah! Ula, bu masayla da aramızda bir mesele var.

Selin gülmemek için kendini tuttu.

Rüzgar elini masanın altına uzattı ve bantlanmış küçük bir zarf buldu.

Zarfın üzerinde 14 Mayıs tarihi yazıyordu.

İçinden bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafta babası, Cemil ve Mehmet Arslan yan yana duruyordu.

Arkasında ise şu cümle vardı:

“Yedinci kayıt silinmedi. Başka bir deftere aktarıldı.”

Selin fotoğrafı aldı.

— Demek başka bir defter daha var.

Babası başını salladı.

— Evet. Ama nerede olduğunu bilmiyorum.

Fotoğrafın alt köşesinde bir adres vardı. Eski istasyonun yakınındaki kullanılmayan belediye binası.

Rüzgar adresi görünce sevindi.

— İşte! Sonunda elimizde bir yer var.

Selin hemen uyardı.

— Önce ekibin gelmesini bekleyeceğiz.

Rüzgar'ın yüzü düştü.

— Daha gitmeden beklemeye başladık.

— Kuralları biliyorsun.

— Biliyorum komiserim. Ben de zaten kurallara uymaktan yorulmadım!

Selin ona baktı.

Rüzgar başını çevirdi.

— Tamam, biraz yoruldum.

Ekip dükkâna geldiğinde defter ve fotoğraflar teslim edildi. Selin gerekli incelemelerin yapılmasını istedi.

Rüzgar ise babasıyla konuşmaya devam ediyordu.

— Baba, fotoğraftaki kişilerden en çok kime güveniyordun?

Babası hiç düşünmeden cevap verdi:

— Cemil'e.

Rüzgar kapının yanına baktı.

Cemil ortalıkta yoktu.

— Selin...

— Ne oldu?

— Cemil gitti.

Selin hemen dışarı çıktı. Etrafı kontrol etti ama Cemil çoktan uzaklaşmıştı.

— Telsizden haber veriyorum. Ekipler çevreyi kontrol etsin.

Rüzgar kapıya yöneldi.

— Ben de bakayım.

Selin kolundan tuttu.

— Tek başına gitmek yok.

— Tamam. Zaten ben tek başıma çıksam yine yanlış sokağa girerim.

Akşamüstü Rüzgar'ın telefonu titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

“Cemil'i aramayın. Önce Mehmet Arslan'ı bulun. Çünkü yedinci kaydı yazan kişi hâlâ hayatta.”

Rüzgar mesajı Selin'e gösterdi.

— Sence bunu kim gönderdi?

— Bizi izleyen ya da dosyayı yakından takip eden biri.

— Yardım eden kişi olabilir mi?

— Olabilir. Ama henüz emin değiliz.

Rüzgar telefonu cebine koydu.

— Bir de şu kıyma meselesini çözsek iyi olacak.

Selin ona döndü.

— Hangi kıyma?

— Sabah dükkâna gelen poşet var ya...

— Rüzgar, o poşeti hâlâ mı düşünüyorsun?

— Bir kilo kıyma az değil komiserim. İnsan merak eder.

Tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.

“Yedinci kişiyi arıyorsanız, önce babanıza sorun.”

Rüzgar'ın yüzü değişti.

Babası mesajı görünce sessizleşti.

— Baba, artık anlatacak mısın?

Babası gözlerini kaçırdı.

— O kişinin adını söylersem geçmişte yaşananlar yeniden başlayabilir.

Rüzgar derin bir nefes aldı.

— Baba, zaten başladı. Biz de ortasında kaldık.

Cebindeki anahtar hafifçe ses çıkardı.

— Yedinci... kişi... burada...

Rüzgar etrafına baktı.

Selin de aynı anda başını kaldırdı.

Cemil yoktu. Babası ise bir şey söylemek üzereydi ama vazgeçti.

Rüzgar'ın aklında tek bir soru kaldı:

Yedinci kişi gerçekten kayıp mıydı, yoksa bütün bu zaman boyunca onların yanından hiç ayrılmamış mıydı?