31. Bölüm: Defterdeki İsim ve Geçmişten Gelen Telefon

YERLİ SHERLOCK: DÜŞE KALKA YAKALIYORUK!

Rüzgar, elindeki deftere uzun uzun baktı.

Yedinci satırda kendi adı yazıyordu.

RÜZGAR FIRTINA.

Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra başını kaldırıp babasına döndü.

— Baba, benim adım burada ne arıyor?

Babası cevap vermedi.

— Bak, yine sustun. Seninle konuşmak bazen duvarla konuşmaktan zor.

Selin defteri masaya bıraktı.

— Önce sakin olalım. Bu kayıt neden tutulmuş, onu anlamamız gerekiyor.

Rüzgar sayfayı tekrar inceledi.

— Ben o zaman küçüktüm. Buraya geldiğimi bile hatırlamıyorum.

Babası sonunda konuştu.

— Seni bir günlüğüne İstanbul'a getirmiştim. Kuzey İstasyonu'nda birkaç kişiyle görüşecektim. Sen de yanımdaydın.

— Peki Mehmet Arslan beni nereden tanıyordu?

— Onu bilmiyorum.

Rüzgar ellerini iki yana açtı.

— Baba, senin bilmediğin şeyleri bir deftere yazsak kitap olur. Her sorunun cevabı başka bir soru.

Selin araya girdi.

— Rüzgar, babanın anlatmasını bekleyelim.

— Bekliyorum zaten. Ama adamın cümleleri de benim sabrım gibi yarım kalıyor.

Babası fotoğrafı eline aldı.

— O gün orada bir şey yaşandı. Mahir bazı belgeleri bize gösterecekti. Ancak belgeleri gördükten sonra herkes farklı bir şey anlatmaya başladı.

— Sen ne yaptın?

— Ben yalnızca seni alıp oradan ayrıldım.

— Peki neden yıllarca anlatmadın?

Babası gözlerini kaçırdı.

— Seni bu işlerden uzak tutmak istedim.

Rüzgar bir süre sustu.

— Beni uzak tutmaya çalışırken bütün mesele benim adıma kadar gelmiş baba.

Selin, defterin ve fotoğrafların incelenmesi için ekibe haber verdi. Rüzgar ise odanın içinde dolaşmaya başladı.

Bir çekmeceyi açtı, kapattı. Masanın altına baktı. Sonra eski telefonu eline aldı.

— Belki bunun içinde başka bir şey vardır.

Selin hemen uyardı.

— Dikkatli ol. İnceleme yapılmadan kurcalama.

— Tamam, dokunmuyorum.

Telefonu masaya bıraktı.

İki saniye sonra yeniden eline aldı.

Selin ona baktı.

— Rüzgar!

— Ne var? Sadece yerini değiştiriyordum.

Tam o sırada telefonun içinden cızırtılı bir ses geldi.

— Kayıt... yedi... arşiv...

Rüzgar elindeki telefonu yavaşça masaya bıraktı.

— Selin, bunu sen de duydun mu?

— Ne söyledi?

— Yedinci kayıt, arşiv dedi galiba.

Selin telefonu incelemek için eldivenlerini taktı.

— Bu binada başka bir arşiv odası olabilir.

Babası koridorun sonunu gösterdi.

— Eskiden evrakların saklandığı küçük bir oda vardı. Şuradaki kapının arkasında olmalı.

Rüzgar kapıya yürüdü.

— İnşallah bu kapı da bana küs değildir.

Kapıyı çekti. Açılmadı.

Bir daha denedi.

Yine açılmadı.

— Ula, bu binadaki kapılar hep mi böyle?

Selin yanına gelip kapının kilidini kontrol etti.

— Ters tarafa çekiyorsun.

Rüzgar durdu.

— Ben zaten açılmasını istemiyordum. Önce kontrol ediyordum.

Selin kapıyı açtı.

Oda küçüktü. İçeride birkaç dolap ve eski evrak kutuları vardı.

Selin kutuların üzerindeki tarihleri kontrol etmeye başladı. Rüzgar da masanın çevresinde dolaşıyordu.

Bir kutunun üzerinde 14 Mayıs yazıyordu.

— Selin, şuna bak.

Kutuyu birlikte açtılar. İçinden eski kayıtlar ve ince bir defter çıktı.

Defterin kapağında şu yazıyordu:

14 MAYIS – ÖZEL KAYIT

Selin sayfaları çevirdi.

İlk altı satırda isimler vardı. Son satırda ise Rüzgar'ın adı yazıyordu.

Rüzgar tekrar baktı.

— Demek gerçekten benim adım.

Selin sayfanın kenarındaki küçük yazıyı fark etti.

— Burada başka bir not var.

Notta şu cümle yazıyordu:

“Yedinci kişi değil, yedinci tanık.”

Rüzgar kaşlarını çattı.

— Bunun anlamı ne?

Babası deftere baktı. Yüzü bir anda değişti.

— Bu yazıyı tanıyorum.

Selin ona döndü.

— Kimin yazısı?

— Mehmet Arslan'ın.

Rüzgar hemen sordu:

— Yani bu defteri Mehmet mi hazırladı?

— Büyük ihtimalle.

— O zaman onu bulmamız gerekiyor.

Selin başını salladı.

— Önce kayıtları inceleteceğiz. Sonra kendisiyle görüşürüz.

Rüzgar derin bir nefes aldı.

— Bir an önce görüşsek iyi olacak. Benim çocukluğum hakkında benden fazla bilgiye sahip herkesle tanıştık. Bir tek ben hiçbir şey bilmiyorum.

Binadan çıkmaya hazırlanırken Rüzgar'ın telefonu çaldı.

Bilinmeyen bir numaraydı.

— Alo?

Karşıdan yaşlı bir erkek sesi geldi.

— Rüzgar Fırtına?

— Evet. Kimsiniz?

— Mehmet Arslan.

Rüzgar olduğu yerde durdu. Selin hemen yanına geldi.

— Nereden arıyorsunuz? diye sordu Rüzgar.

— Eski istasyonun yakınındayım. Sizinle konuşmam gerekiyor.

— Ne hakkında?

— Defterdeki isim hakkında.

Rüzgar babasına baktı.

— Babam da yanımda. Onunla mı görüşmek istiyorsunuz?

Karşıdaki adam kısa bir süre sustu.

— Evet. Ama bu konuşmayı telefonda yapamayız.

Telefon kapandı.

Rüzgar ekrana baktı.

— Gerçekten Mehmet Arslan mıydı?

Selin cevap verdi.

— Henüz bilmiyoruz. Önce numarayı ve konumu kontrol ettireceğiz.

Babası endişeli görünüyordu.

— Onunla görüşmemiz gerekiyor.

— Görüşeceğiz baba. Ama bu kez herkesin haberi olacak.

Rüzgar arabaya yöneldi.

— Bir de şu kıyma meselesi var.

Selin durdu.

— Yine mi kıyma?

— Sabah aldığımız poşet hâlâ arabada. Bir kilo kıyma öylece bekliyor. Yazık değil mi?

— Rüzgar, şu anda cinayet dosyasındayız.

— Biliyorum. Ama kıyma da suçsuz.

Selin başını iki yana salladı.

Arabaya bindiklerinde Rüzgar'ın telefonu yeniden titredi.

Yeni bir mesaj gelmişti.

“Mehmet Arslan'a hemen güvenmeyin. Yedinci tanık o değil.”

Rüzgar mesajı Selin'e gösterdi.

Selin'in yüzü ciddileşti.

— Bizi biri izliyor.

Rüzgar arka koltuğa baktı.

— Umarım kıymayı da izlemiyordur. Onun bu olaylarla hiçbir ilgisi yok.

Selin cevap vermedi. Mesajın geldiği numarayı ekibe gönderdi.

Rüzgar cebindeki eski anahtarı çıkardı. Bir süredir sessiz olan anahtar hafifçe ses verdi:

— Fotoğraf... arka... yüz...

Rüzgar hemen 14 Mayıs tarihli fotoğrafı çıkardı. Daha önce defalarca baktığı fotoğrafı çevirdi.

Arka köşede, neredeyse silinmiş küçük bir yazı vardı:

“Gerçek tanık, fotoğrafın arkasında değil.”

Rüzgar yazıyı Selin'e gösterdi.

— Bir de böyle bir şey çıktı.

Selin fotoğrafı dikkatle inceledi.

— Bu mesaj bizi başka bir yere yönlendiriyor olabilir.

Rüzgar başını salladı.

— Artık şaşırmıyorum. Birazdan çay bardağı da konuşursa ona da dosyayı soracağım.

Selin hafifçe gülümsedi.

Ama Rüzgar'ın aklında artık başka bir şey vardı.

Yıllar önce kendi adı o deftere neden yazılmıştı?

Ve Mehmet Arslan gerçekten onu tanıyor muydu?

Bu kez geçmiş, Rüzgar'ın peşinden gelmiyordu. Rüzgar'ın geçmişi, onu bulmuştu.