32. Bölüm: Mehmet Arslan`la Yüzleşme

YERLİ SHERLOCK: DÜŞE KALKA YAKALIYORUK!

32. Bölüm: Mehmet Arslan'la Yüzleşme

Rüzgar o gece doğru düzgün uyuyamamıştı.

Defterde kendi adının yazması, babasının hâlâ bazı şeyleri saklaması ve Mehmet Arslan'ın telefon etmesi kafasını iyice karıştırmıştı.

Sabah yataktan kalktığında ilk işi telefonuna bakmak oldu. Selin'den mesaj gelmişti.

Selin: Saat dokuzda hazır ol. Mehmet Arslan'ın yerini doğruladık. Ekiple birlikte gideceğiz.

Rüzgar cevap yazdı:

Rüzgar: Tamam. Bu sefer geç kalmayacağım.

Mesajı gönderdi, saate baktı. Henüz sekiz buçuktu.

— Ula, bugün bir mucize olacak galiba.

Hazırlanıp evden çıktı. Kapıyı kapattıktan sonra durdu.

— Telefon...

Geri döndü, telefonunu aldı. Tekrar çıktı. Birkaç adım sonra cebini kontrol etti.

— Anahtar da tamam. Cüzdan da tamam. Ha, bugün eksiksiz çıktık evden!

Mehmet Arslan'la buluşacakları yer, eski istasyonun yakınındaki küçük bir çay bahçesiydi.

Selin, Rüzgar ve babası, ekip arkadaşlarıyla birlikte içeri girdiler. Bahçenin arka tarafında oturan yaşlı bir adam ayağa kalktı.

— Rüzgar Fırtına?

— Evet. Siz Mehmet Arslan mısınız?

— Benim. Gelin, oturun.

Rüzgar sandalyeyi çekti. Sandalye birden geriye kayınca neredeyse düşüyordu.

Selin kolundan tuttu.

— Daha oturmadan ne yaptın?

— Sandalye kaydı komiserim. Benimle kişisel bir meselesi var galiba.

Mehmet hafifçe gülümsedi.

— Babanın oğlusun belli.

Rüzgar'ın gülümsemesi kayboldu.

— Beni nereden tanıyorsunuz?

Mehmet masadaki çayından bir yudum aldı.

— Yıllar önce baban seni Kuzey İstasyonu'na getirmişti. O gün ben de oradaydım. Mahir Sönmez'le bazı belgeler hakkında konuşuyorduk.

— Benim orada ne işim vardı?

Babası araya girdi.

— Seni yanımda getirmiştim. Birkaç saat kalacağımızı düşünüyordum.

Rüzgar babasına döndü.

— Peki neden bunu daha önce anlatmadın?

Babası cevap vermedi.

Mehmet konuşmaya devam etti:

— O gün arşivden önemli bir dosya çıkarıldı. Dosyanın kime teslim edildiği kayıtlarda görünmüyordu.

Selin hemen sordu:

— Dosyayı kimin aldığını biliyor musunuz?

— Hayır. Ama o gün birini gördüm. Dosyayı taşıyan kişiyi.

Rüzgar öne eğildi.

— Kimdi?

— Yüzünü tam seçemedim. Fotoğrafı da o yüzden sakladım.

Mehmet cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta istasyonun girişinde birkaç kişi görünüyordu. Arka tarafta elinde dosya taşıyan biri vardı.

Rüzgar fotoğrafı dikkatle inceledi.

— Yüzü görünmüyor.

— Evet. O gün arkasını dönmüştü.

Selin fotoğrafı aldı.

— Bu fotoğrafı kim çekti?

— Mahir Sönmez.

Rüzgar fotoğrafın arkasını çevirdi. Küçük bir not vardı:

“Teslim alan kişi, dosyayı saklayan kişi değildir.”

Rüzgar başını kaldırdı.

— İnsanlar neden bir şeyi doğrudan yazmak yerine bilmeceye çeviriyor? Bir kere de isim yazın, hepimiz rahatlayalım.

Mehmet bu kez gülmedi.

— O dönemde kimse kimseye güvenmiyordu.

Mehmet, bir süre sonra başka bir konudan söz etti.

— Rüzgar, senin adın da o günkü kayıtlarda geçiyor.

Rüzgar'ın yüzü ciddileşti.

— Onu biliyorum. Defterde gördük.

— Ama neden yazıldığını bilmiyorsun.

— Hayır.

Mehmet, babasına baktı.

— O gün Rüzgar birini gördü. Bunu sonradan öğrendik.

Rüzgar hemen babasına döndü.

— Ben kimi gördüm?

Babası ellerini masanın üzerine koydu.

— Küçüktün. Hatırlamaman normal.

— Baba, yine aynı şeyleri söyleme. Hatırlamıyorum diye hiçbir şey anlatmayacak mısınız?

Selin araya girdi.

— Önce Mehmet Bey'in bildiklerini dinleyelim.

Mehmet başını salladı.

— Rüzgar'ın adının kayda geçirilmesinin sebebi, o gün orada bulunmasıydı. Ama asıl önemli olan, gördüğü kişinin kim olduğu.

Rüzgar iç çekti.

— Güzel. Yine bütün cevaplar bir sonraki bölüme kaldı.

Mehmet çantasından küçük bir kâğıt çıkardı.

— Aradığınız kayıtların başka bir yerde olduğunu düşünüyorum.

Kâğıdı Selin'e uzattı.

Üzerinde şu yazıyordu:

Eski Kuzey İstasyonu – Depo 7

Selin adresi inceledi.

— Bu depo resmî kayıtlarda görünmüyor.

— Zaten görünmesini istemediler, dedi Mehmet.

Rüzgar kaşlarını kaldırdı.

— Yani yıllardır bir depo saklanmış, kimse fark etmemiş mi?

— Bazı yerler kapatılır ama tamamen ortadan kalkmaz, diye cevap verdi Mehmet.

Rüzgar başını salladı.

— Benim de evde böyle bir odam vardı. Annem temizliğe girince ortadan kayboldu. Hâlâ bulamadım.

Selin ona baktı.

— Konuyla ilgisi ne?

— Yok. Aklıma geldi.

Mehmet ayağa kalktı.

— Benim söyleyeceklerim şimdilik bu kadar.

Selin de ayağa kalktı.

— Bir dakika. Bizi buraya siz çağırdınız. Daha konuşmamız bitmedi.

— Başka şeyler de biliyorum. Ama önce o defterin bulunması gerekiyor.

— Neden?

Mehmet cevap vermedi.

Rüzgar arkasından seslendi:

— Mehmet Bey, bir dakika!

Yaşlı adam durdu.

— O gün beni gerçekten gördünüz mü?

Mehmet başını çevirdi.

— Evet. Hatta seninle konuşmuştum.

Rüzgar şaşırdı.

— Ne konuştuk?

Mehmet kısa bir süre düşündü.

— Bana bir şey sormuştun. Ama ne olduğunu hatırlamıyorum.

Rüzgar'ın kafası iyice karıştı.

— Ben de hatırlamıyorum zaten.

Mehmet oradan ayrıldı.

Arabaya bindiklerinde Selin, Rüzgar'a baktı.

— Ne düşünüyorsun?

— Babamın anlattıklarını.

— Bir şey hatırladın mı?

— Hayır. Ama çocukken bu kadar önemli bir olayın ortasında bulunmuş olmam tuhaf.

Babası arka koltukta sessizce oturuyordu.

Rüzgar ona döndü.

— Baba, Mehmet'in söylediği adamı hatırlıyor musun?

Babası bir süre sustuktan sonra cevap verdi.

— Evet.

Rüzgar doğruldu.

— Kim?

— Şimdi söyleyemem.

Rüzgar gözlerini kapattı.

— Ula, yine başladık.

Selin araya girdi.

— Rüzgar, biraz sakin ol. Gerçeği öğreneceğiz.

— Ben sakinim. Sadece babamın cümlelerinin sonunu bir türlü göremiyorum.

Akşam üzeri Rüzgar'ın telefonu titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

“Mehmet Arslan size her şeyi anlatmadı. Depo 7'ye gitmeden önce fotoğrafın arkasını tekrar inceleyin.”

Rüzgar fotoğrafı çıkardı. Daha önce baktığı notun altında küçük bir işaret vardı. Daire içine alınmış bir yedi.

Selin'e gösterdi.

— Bunu daha önce fark etmemişim.

Selin fotoğrafı aldı.

— Bu işaret bir kayıt numarası olabilir.

Tam o sırada Rüzgar'ın cebindeki anahtar hafifçe ses çıkardı.

— Yedinci... kapı... içeride...

Rüzgar anahtara baktı.

— Yine başladı.

Selin gülümsedi.

— Ne söyledi?

— Yedinci kapı içerideymiş.

— Hangi içeride?

Rüzgar omuzlarını kaldırdı.

— Onu da bana söylemiyor. Her şeyi benden bekliyorlar.

Selin fotoğrafı dosyasına koydu.

— Yarın Depo 7'yi araştıracağız. Ama önce bu işaretin ne olduğunu öğrenmeliyiz.

Rüzgar iç çekti.

— Ben de yarın biraz geç kalkarım diye düşünmüştüm.

Gece babasını aradı.

— Baba, son bir şey soracağım.

— Söyle oğlum.

— O gün istasyonda gördüğüm adam kimdi?

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

— Rüzgar, o kişiyle yeniden karşılaşırsan hemen güvenme.

— Neden?

— Çünkü onunla ilgili bilmediğin çok şey var.

— Kim olduğunu söyle bari.

Babası bir süre bekledi.

— Adını öğrendiğinde anlayacaksın.

Telefon kapandı.

Rüzgar telefonu elinde tutarak bir süre düşündü.

Cebindeki anahtar hafifçe ses çıkardı:

— Tanıyor... seni...

Rüzgar kaşlarını çattı.

— Kim tanıyor?

Anahtar sustu.

Masadaki fotoğrafı yeniden eline aldı. Arka tarafındaki notu tekrar okudu.

“Teslim alan kişi, dosyayı saklayan kişi değildir.”

Notun hemen altında, daha önce görmediği küçük bir cümle vardı:

“Yedinci tanık, kendi gördüğünü hatırlamıyor.”

Rüzgar fotoğrafı masaya bıraktı.

— Ula, benim çocukluğumda ne olmuş da herkes biliyor, bir ben bilmiyorum?

O gece uyumadan önce aklına tek bir şey takılmıştı:

Mehmet Arslan onunla çocukken konuşmuştu.

Peki Rüzgar o gün Mehmet'e ne sormuştu?

Ve daha önemlisi, o gün istasyonda gördüğü adam kimdi?