33 Bölüm: Depo 7, Eski Dost ve Rüzgar`ın Bitmeyen Çilesi

33 Bölüm: Depo 7, Eski Dost ve Rüzgar'ın Bitmeyen Çilesi

Sabah olduğunda Rüzgar'ın aklında hâlâ aynı cümle vardı:

“Yedinci tanık, kendi gördüğünü hatırlamıyor.”

Yatağın kenarına oturmuş, elindeki eski fotoğrafı inceliyordu. Fotoğrafın önüne bakıyor, arkasını çeviriyor, sonra yeniden önüne dönüyordu.

— Ula, bir fotoğrafın bu kadar derdi olur mi? İnsan bir kere çekilir, biter. Bunun önü ayrı gizem, arkası ayrı bela.

Komodinin üzerindeki eski anahtara göz attı.

— Sen de bir şey biliyorsun ama söylemiyorsun. Herkes benden bir şey saklayi. Bir gün şu anahtarı konuşturacağum diye uğraşırken kendim konuşmayı unutacağum.

Tam o sırada telefon çaldı.

Arayan Selin'di.

— Hazır mısın? Birazdan geliyorum.

— Hazırım komiserim.

— Bu kez önemli bir şey unutmadığından emin ol.

Rüzgar etrafına baktı. Telefon, cüzdan, mont... Her şey yerindeydi.

— Tamamdır. Her şey yanımda.

— Çantan?

Rüzgar kapının arkasına baktı. Çanta oradaydı.

— Ha, o da burada. Ula bu çanta benden daha düzenli çıktı.

— On dakikaya aşağıda ol.

Telefon kapandı.

Rüzgar fotoğrafı cebine koydu, anahtarı da yanına aldı. Kapıdan çıkarken masadaki simidini almayı unuttu. Merdivenlerden inerken bunu fark etti ama geri dönmedi.

Çünkü bu kez gerçekten geç kalmak istemiyordu.

Depo 7'ye Yolculuk

Selin arabayla geldiğinde Rüzgar kaldırımda bekliyordu.

— Günaydın komiserim.

— Günaydın. Hazır mısın?

— Hazırım. Bugün hiçbir şeyi karıştırmayacağum.

Selin ona şüpheyle baktı.

— Bu cümleyi daha önce de duydum.

— İnsan değişir komiserim.

— Umarım.

Arabaya bindiler. Eski Kuzey İstasyonu'nun arka tarafındaki depolara doğru ilerlediler.

Rüzgar camdan dışarı bakarken konuştu:

— Depo 7 dediğimiz yer yıllardır kullanılmıyormuş, değil mi?

— Evet. Resmî kayıtlarda da doğru düzgün görünmüyor.

— O zaman birisi özellikle saklamış.

— Büyük ihtimalle.

— Peki orada ne bulacağımızı biliyor muyuz?

— Hayır.

Rüzgar başını salladı.

— Güzel. Hiçbir şey bilmiyoruz ama gidiyoruz. İstanbul'da işler böyle yürüyor demek.

Selin hafifçe gülümsedi.

— Bazen bilmediğin yere gitmen gerekir.

— Ula Rize'de de böyleydi. Bir yere gidiyorsun, neden gittiğini unutuyorsun. Sonra dönünce evdeki işi de unutmuş oluyorsun.

— Senin hafızanla ilgili ayrıca konuşmamız gerekecek.

— Benim hafızam sağlamdır komiserim. Sadece bazı şeyleri hatırlamak istemeyebiliyorum.

Selin cevap vermedi. Bir süre sonra depoların bulunduğu eski alana ulaştılar.

Kapının Ardındaki Sır

Depoların bulunduğu yer oldukça sessizdi. Duvarların boyası dökülmüş, pencereler kirlenmişti. Kapıların üzerindeki numaralar bile zor seçiliyordu.

Rüzgar arabadan iner inmez etrafa baktı.

— Burası bayağı eskiymiş.

— Dikkatli ol. İçeride ne olduğunu bilmiyoruz.

— Merak etme.

Rüzgar yürümeye başladı ama yerdeki tahta parçasına takıldı. Dengesi bozuldu, son anda duvara tutundu.

Selin arkasını döndü.

— İyi misin?

— İyiyim. Zemin biraz fazla samimi davrandı.

— Rüzgar, lütfen dikkatli ol.

— Ediyorum komiserim. Bu sefer yerle anlaşmazlık yaşamayacağum.

Yedinci deponun kapısına geldiler. Üzerindeki numara neredeyse silinmişti ama dikkatli bakınca yedi olduğu anlaşılıyordu.

Selin kilidi inceledi.

— Kapalı.

Rüzgar cebinden eski anahtarı çıkardı.

— Belki bunu bekliyordur.

Anahtarı kilide yaklaştırdığı sırada cebinden ince bir ses geldi.

— Yedinci... raf...

Rüzgar durdu.

Selin ona baktı.

— Ne oldu?

— Bir şey yok.

— Yine mi?

Rüzgar anahtarı gösterdi.

— Bazen böyle şeyler söylüyor.

Selin birkaç saniye ona baktı.

— Önce kapıyı açalım, sonra konuşuruz.

Anahtar kilide girdi. Birkaç denemeden sonra döndü ve kapı açıldı.

İçerisi toz içindeydi. Kenarlarda eski dolaplar, tahta sandıklar ve metal raflar vardı.

Rüzgar burnunu kaşıdı.

— Ula burada bir haftadır temizlik yapılmamış gibi.

— Burası yıllardır kullanılmıyor.

— O zaman temizlikçinin maaşını da biriktirmişlerdir.

Selin ona bakınca Rüzgar sustu.

— Tamam, tamam. İşimize bakalım.

Yedinci Raf

Selin depoyu dikkatlice incelemeye başladı. Rüzgar ise duvarların ve rafların üzerindeki numaralara bakıyordu.

Bir süre sonra eski bir metal rafın önünde durdu.

— Komiserim, burada numaralar var.

Selin yanına geldi.

Rafların üzerinde küçük işaretler bulunuyordu. İlk altı rafın numaraları silinmişti. Sonuncusunda ise yedi rakamı hâlâ seçiliyordu.

Rüzgar başını salladı.

— Anahtarın söylediği yer burası olmalı.

Rafın üzerinde küçük, kahverengi bir kutu duruyordu. Kutunun kapağında eski bir tarih yazılıydı:

14 MAYIS

Selin eldivenlerini taktı.

— Dikkatli aç.

Rüzgar kapağı kaldırdı. İçinden eski bir defter, birkaç fotoğraf ve küçük bir ses kayıt cihazı çıktı.

— Bunlar uzun zamandır burada duruyor olmalı.

Selin defteri eline aldı. Sayfalarını yavaşça çevirdi. Bazı isimlerin üzeri çizilmiş, bazı satırlar ise tamamen boş bırakılmıştı.

Rüzgar fotoğrafları incelemeye başladı.

İlk fotoğrafta eski istasyonun peronu vardı. İkincisinde babası, Mahir Sönmez ve birkaç kişi görünüyordu.

Üçüncü fotoğrafa geldiğinde eli durdu.

Fotoğrafta küçük bir çocuk vardı.

Rüzgar fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.

— Komiserim...

— Ne oldu?

— Bu çocuk bana benziyor.

Selin fotoğrafı aldı, dikkatlice baktı.

— Çünkü sensin Rüzgar.

Rüzgar bir süre fotoğrafa baktı.

— Demek o gün gerçekten buradaymışım.

— Babanın anlattıklarıyla örtüşüyor.

Fotoğrafın arkasını çevirdi. El yazısıyla tek bir cümle yazılmıştı:

“Çocuk gördüğünü değil, kendisine söyleneni hatırladı.”

Rüzgar'ın yüzündeki ifade değişti.

— Bana ne söylediler acaba?

Selin fotoğrafı tekrar inceledi.

— Belki de o gün yaşananları hatırlamıyorsun.

— Çocukken buraya geldiğimi bile yeni öğrendim. O gün ne olduğunu nasıl hatırlayayım?

Selin cevap vermeden kutunun içindeki ses kayıt cihazını fark etti.

Cihazın üzerinde küçük bir düğme vardı. Selin eldiveniyle düğmeye bastı.

Önce cızırtı duyuldu. Ardından bir erkek sesi konuşmaya başladı:

— Yedinci kişi burada değil. Onu buraya getiren kişi de gerçeği bilmiyor.

Kayıt birkaç saniye daha cızırdadı ve durdu.

Rüzgar kaşlarını çattı.

— Beni buraya getiren kişi babam mı?

— Öyle görünüyor ama kayıt tek başına yeterli değil.

— Peki yedinci kişi kim?

Selin cihazı dikkatlice çantasına koydu.

— Onu bulmaya çalışacağız.

Rüzgar içini çekti.

— Ula herkesin bir numarası var. Altıncı kişi, yedinci kişi... Bir tek benim numaram belli, o da telefon numaram.

Selin gülümsedi ama hemen ardından kutunun dibindeki kâğıdı fark etti.

Kâğıtta şu yazıyordu:

“Fotoğraftaki çocuk o gün yalnız değildi. Yanındaki kişi hâlâ hayatta.”

Rüzgar kâğıdı eline aldı.

— Yanımdaki kişi kim?

Selin yazıyı yeniden okudu.

— Bunu öğrenmemiz gerekiyor.

Kapıdaki Zarf

Tam depodan çıkmaya hazırlanıyorlardı ki dışarıdan bir ses geldi.

Önce hafif bir ayak sesi, ardından kapının önünde kısa bir hareket...

Selin hemen Rüzgar'a işaret etti.

— Bekle.

İkisi de kapıya yöneldi. Selin kapıyı açtığında dışarıda kimse yoktu.

Yalnızca yerde küçük bir zarf duruyordu.

Selin zarfı aldı. Üzerinde Rüzgar'ın adı yazıyordu.

Rüzgar şaşkınlıkla baktı.

— Beni burada da bulmuşlar.

— Zarfı sen mi bekliyordun?

— Hayır ama İstanbul'da artık şaşırmıyorum.

Selin zarfı açtı. İçinden bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta Rüzgar'ın babası, Mehmet Arslan ve yüzü tam seçilemeyen başka biri vardı.

Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:

“Baban seni korumak için sustu. Ama seni koruyan tek kişi o değildi.”

Rüzgar fotoğrafı uzun süre inceledi.

— Babam yine bir şey saklıyor.

Selin sakin bir sesle cevap verdi:

— Babanın neden sustuğunu öğrenmeden onun hakkında karar verme.

— Komiserim, ben de onu dinlemek istiyorum. Ama her konuştuğumuzda yeni bir şey çıkıyor. Adamla iki dakika konuşuyorum, hayatıma üç yeni gizem ekleniyor.

Selin bu kez güldü.

— Yarın onunla konuşacağız.

— İnşallah bu sefer baştan anlatır. Çünkü ben artık olayların ortasından yakalamaktan yoruldum.

Gece Gelen Mesaj

Rüzgar akşam eve döndüğünde fotoğrafları masanın üzerine dizdi. Bir süre hepsini karşılaştırdı.

Çocukluk fotoğrafı, babasının bulunduğu fotoğraf ve zarfın içinden çıkan görüntü...

Birbirler