Ölme anneeeee.........
Hüznün hakim olduğu bir sonbahar sabahına uyanmıştı ...
Çevresinde kopan çığlık seslerine anlam yüklemeye çalışarak evlerinde toplanan kalabalığın arasına doğru yürüdü.
Ablaları feryat figan ederek ... "Nolur Ölme Anneeeeeeeeee".. diye bağrışlarını duyunca küçük Ayşe göz pınarlarına dolan gözyaşlarına hakim olamayarak ağlaya ağlaya annesinin soğuk bedenine sarılır..
Yüreğinde bir fırtına kopuyordu...öylesine derin öylesine acı idi ki sadece "Anne uyan "diyebildi.Yanaklarına süzülen gözyaşı damlaları Annesinin güz gibi solmuş yüzüne damladı.Ortamda bulunan komşular Ayşe'yi Annesinin üzerinden almaya çalışırken,Ayşe küçük elleriyle Annesinin boynuna sımsıkı sarılarak "Bırakın Annemle uyumak istiyorum"diyerek feryat etti.
Ayşe artık bir daha hiç gülemeyecekti...Annesiyle birlikte Ayşe'nin de hayatı elinden alındı. Daha sekizinde idi ve çok güçsüzdü..Son kez Annesine baktı... yüreğine dolan hüzünle "Anne uyannn anne uyannn"diye ağlayarak feryatı bütün odayı kapladı.
Her şey o gün başladı...
Küçüktü..çok küçüktü...yetim kalmış en çok anne şefkatine muhtaç yaşlarda idi Sabahın köründe uyandırılıp ev işlerine yardım etmesi isteniyordu.Her ne kadar ablaları korumaya çalışsada babası sert ve aksi olduğundan onun önüne geçemiyolardı.Baba ne derse o oluyordu.
O günde ....aksi bir ses tonuyla
"Çağırın gelsin yanıma" diye kükreyen babasının sesini duyunca korkudan *mereğe kaçarak odun *honiyasının arkasına saklandı.Ne zaman korkarsa gider honiyanın arkasına saklanırdı.. Ablası bunu bildiği için doğruca honiyanın arkasından Ayşe'yi alarak babasının yanına getirir ve Ayşe için hayatının en acı...kabus ve özlem dolu günleri başlar..
Yorumlar
- Hatice Avıl: Ve asıl mesele o yalnızlığı hep hissedecek olması idi...bazen insan kalabalıkların içinde bile olsa hep yalnız hissediyor olabilmesi ne acı...tabi bu durum da ayrı bir istisna..yorumunuz ve beğeniniz için teşekkür ederim 🌼✍️✍️☕🍂
- Kayra kendi: Kalabalığın gözünden kaçmamalıydı yalnız bırakmak daha kötü oluyor