12. BÖLÜM — ÜÇ YILDIR
12. BÖLÜM — ÜÇ YILDIR
Akşam olduğunda herkes salondaydı.
Asil eve girdiğinde Kaan başını kaldırdı.
“Geldin.”
“Geldim.”
Asil ceketini çıkarıp kenara bıraktı.
Ela hemen sordu:
“İlbilge'yi gördün mü?”
“Gördüm.”
Hamit Ağa Asil'e baktı.
“Bir şey mi oldu?”
“Yok.”
Asil koltuğa oturdu.
“Bugün dosyasına baktım.”
Kaan meraklandı.
“Ne yazıyordu?”
Asil birkaç saniye sustu.
“Üç yıldır görevdeymiş.”
Ela'nın yüzü değişti.
“Üç yıldır mı?”
“Evet.”
Agah da şaşırdı.
“Biz onu ararken?”
“Asker olarak görev yapıyormuş.”
Kaan başını hafifçe salladı.
“Bunu nasıl bilmiyorduk?”
“Görevi gizliymiş.”
Hamit Ağa bir süre sessiz kaldı.
“Peki nerede görev yapıyormuş?”
“İstanbul'da.”
Ela'nın bakışları yere indi.
“Biz İstanbul'da onu arıyorduk…”
Kimse bir şey söylemedi.
Asil sessizliği bozdu.
“O da bizim onu aradığımızı bilmiyormuş.”
Kaan derin bir nefes aldı.
“Yani üç yıl boyunca birbirimizden habersiz yaşamışız.”
“Öyle.”
Agah koltuğunda biraz geriye yaslandı.
“Peki… nasılmış?”
Asil ona baktı.
“Ne nasıl?”
“İlbilge. Nasıl biri olmuş? Hayatı nasıl geçmiş?”
Asil kısa bir süre düşündü.
“Çok konuşmadı.”
Ela hemen sordu:
“Bize kızgın mı?”
Asil başını salladı.
“Bilmiyorum.”
“Hiçbir şey söylemedi mi?”
“Hayır.”
Asil bir an durdu.
“Zaten daha yeni tanışıyoruz.”
Ela başını eğdi.
“Haklısın.”
Hamit Ağa sessizce konuştu.
“En azından artık nerede olduğunu biliyoruz.”
Asil başını salladı.
“Evet.”
Kaan koltuğa yaslandı.
“Üç yıl boyunca ne yaptığını bilmiyorduk. Şimdi öğreniyoruz işte.”
Agah başını salladı.
“Yavaş yavaş öğreniriz.”
Ela cevap vermedi.
Salonda kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Ela gözlerini yere indirip sessizce söyledi:
“Üç yıl…”
Bu kez kimse konuşmadı.