18. BÖLÜM — BİRAZ DAHA YAKIN
18. BÖLÜM — BİRAZ DAHA YAKIN
Akşam saatlerinde İlbilge aile evine geldi.
Arabadan indiğinde birkaç saniye kapının önünde bekledi.
Sonra kapıyı çaldı.
Kapıyı Kaan açtı.
“Hoş geldin.”
İlbilge hafifçe gülümsedi.
“Hoş buldum.”
Kaan kenara çekildi.
“Geç.”
İlbilge içeri girdi.
Salona baktığında Asil ve Agah'ı gördü.
Asil ayağa kalktı.
“Hoş geldin.”
“Hoş bulduk.”
Agah da başını salladı.
“Gel, otur.”
İlbilge koltuğa geçti.
Kaan da karşısına oturdu.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonra Kaan sordu:
“Bugün nasıldı?”
“Yoğundu.”
Asil ona baktı.
“Yoruldun mu?”
“Biraz.”
Asil başını salladı.
“İyi dinlen o zaman.”
İlbilge birkaç saniye ona baktı.
“Tamam.”
Kaan Asil'e baktı.
“Ne oldu?”
Asil kaşlarını çattı.
“Ne olacak?”
“Normal davranmaya çalışıyorsun.”
Agah gülmeye başladı.
İlbilge de istemeden gülümsedi.
Asil ikisine baktı.
“Ne var bunda?”
Kaan güldü.
“Hiç.”
İlbilge başını iki yana salladı.
“Gerçekten farklı davranıyorsunuz.”
Üç kardeş birbirine baktı.
Asil sordu:
“Nasıl?”
“Bilmiyorum.”
İlbilge kısa bir süre düşündü.
“Daha rahatsınız.”
Kaan gülümsedi.
“Belki alışıyoruzdur.”
İlbilge bu kez cevap vermedi.
Tam o sırada Ela salondan çıktı.
“İlbilge, geldin mi kızım?”
“Geldim.”
Ela yanına geldi.
“Gel, yemek hazır.”
İlbilge ayağa kalktı.
Hep birlikte yemek masasına geçtiler.
Bu kez önceki akşamdan daha rahattılar.
Kaan yemeklerden birini gösterdi.
“Bunu annem yaptı.”
Ela hemen araya girdi.
“Sen de her şeyi söylemek zorunda değilsin.”
Kaan güldü.
“Niye? Güzel olmuş.”
Agah da başını salladı.
“Gerçekten güzel olmuş.”
Asil sessizce yemeğini yerken İlbilge'ye baktı.
“Sen ne düşünüyorsun?”
İlbilge tabağına baktı.
“Güzel olmuş.”
Ela'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Beğenmene sevindim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Kaan sordu:
“İstanbul'da yemek yapıyor muydun?”
“Bazen.”
“Ne yapıyordun?”
“Genelde kolay şeyler.”
Agah gülümsedi.
“Demek mutfakta çok iddialı değilsin.”
İlbilge ona baktı.
“Hayır.”
Kaan hemen araya girdi.
“Agah zaten hastaneden çıkınca yemek yapmayı unutuyor.”
Agah ona baktı.
“Ben en azından yemek yapabiliyorum.”
Asil başını kaldırdı.
“İkiniz de susun.”
Kaan gülmeye başladı.
İlbilge de gülümsedi.
Asil ona baktı.
“Sen de gülüyorsun.”
“Çünkü komiksiniz.”
Kaan hemen,
“Gördün mü?” dedi.
Asil başını iki yana salladı.
“Ben vazgeçtim.”
Masadakiler gülmeye başladı.
Bir süre sonra Ela, İlbilge'nin tabağına baktı.
“Az yedin.”
“Doydum.”
“Biraz daha ye.”
Kaan araya girdi.
“Anne, doyduğunu söylüyor.”
Ela ona baktı.
“Sen kendi tabağına bak.”
Kaan gülerek önüne döndü.
İlbilge onları izlerken sessizce gülümsedi.
Yemek sırasında kimse ona geçmişini sormamıştı.
Sadece konuşmuşlar, gülmüşlerdi.
Bu ona iyi gelmişti.
Yemekten sonra salona geçtiler.
İlbilge koltuğa oturdu.
Agah karşısındaki koltuğa geçti.
Bir süre sonra sordu:
“Omzun nasıl?”
“İyi.”
“Emin misin?”
İlbilge gülümsedi.
“Bu soruyu daha önce de duydum.”
Agah da gülümsedi.
“Ben doktorum. Sormam normal.”
Kaan araya girdi.
“Ben de ağabeyim. Ben de sorabilirim.”
İlbilge ona baktı.
“Sen de mi?”
“Tabii.”
Asil sessizce,
“Ben de sorarım,” dedi.
İlbilge üçüne baktı.
“Anladım.”
Kaan gülerek,
“Alışmaya başla,” dedi.
İlbilge başını salladı.
“Galiba başka seçeneğim yok.”
Asil ilk kez açıkça güldü.
“Var.”
İlbilge ona baktı.
“Neymiş?”
“Bizi dinlememek.”
Kaan güldü.
“Onu zaten yapıyor.”
İlbilge de gülümsedi.
“Doğru.”
Bir süre daha oturdular.
Saat ilerlediğinde İlbilge ayağa kalktı.
“Ben artık gideyim.”
Ela hemen,
“Daha erken,” dedi.
“Yarın görevim var.”
Asil başını salladı.
“Git dinlen.”
Kaan ayağa kalktı.
“Ben kapıya kadar geleyim.”
İlbilge şaşırdı.
“Gerek yok.”
“Geliyorum.”
Birlikte kapıya yürüdüler.
Kaan kapıyı açtı.
İlbilge dışarı çıkmadan önce ona baktı.
“Teşekkür ederim.”
“Ne için?”
“Bugün için.”
Kaan kısa bir süre sustu.
“Ne demek.”
İlbilge hafifçe gülümsedi.
“İyi geceler.”
Kaan da gülümsedi.
“İyi geceler, kardeşim.”
İlbilge bir an durdu.
Kaan da söylediği kelimenin farkına varmış gibi sustu.
İlbilge ona baktı.
Sonra küçük bir gülümsemeyle,
“İyi geceler, Kaan,” dedi.
Kapı kapandı.
Kaan birkaç saniye kapının önünde durdu.
Sonra salona döndü.
Asil ve Agah ona baktı.
Agah gülümsedi.
“Ne oldu?”
Kaan koltuğa oturdu.
“Bir şey olmadı.”
Asil kaşını kaldırdı.
“Kesin bir şey oldu.”
Kaan güldü.
“İlk kez kardeşim derken garip gelmedi.”
Agah başını salladı.
“Bana da zamanla normal gelecek.”
Asil kapıya baktı.
“Bize de.”
Bu kez konu değişti.
Üç kardeş salonda konuşmaya devam etti.
İlbilge ise evine doğru yola çıkmıştı.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Aslında bir şey yok. Kişiliğini biraz öyle yaptım ama bundan sonra daha dikkat ederim. Canım, çok teşekkür ederim. ❤️
- Eda Özden İlgezdi: asilin sessizliği bana bir şeylerin ters gittiğini hissettiriyor
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok haklısın çok teşekkür ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Diğer bölüm yazarken dikkat ederim canım içi çok teşekkür ederim 😍
- Ayşe Pekmez: ilbilge özellikle kaan ile neden bu şekilde karşılaşıyor ki hiç anlamıyorum
- Derya Cengiz: Aile içindeki bu neşe beni tamamen etkisi altına aldı harika bir an
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşekkür ederim Çok haklısın
- Emre Efe: Işte böyle kardeş olmak da mutluluk veriyormuş sen de bunu sürekli yaşa