23. BÖLÜM — MİSAFİR DEĞİL
23. BÖLÜM — MİSAFİR DEĞİL
Sabah alarm çaldığında gözlerimi açmakta zorlandım.
Biraz daha yatmak istedim ama saate bakınca hemen kalktım.
Hazırlanıp evden çıktım.
Karargâha vardığımda Asil çoktan eğitim alanındaydı.
Beni görünce saate baktı.
“Tam zamanında.”
“Emredersiniz, komutanım.”
“Bugün biraz daha hafif çalışacağız.”
Şaşırdım.
“Neden?”
Asil gözlerini omzuma çevirdi.
“Yaran yüzünden.”
“İyiyim.”
“Biliyorum.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Yine de dikkat edeceksin.”
“Emredersiniz.”
Asil başka bir şey söylemeden diğer askerlere döndü.
“Hazırlanın.”
Eğitim başladı.
Önce koşu yaptık, ardından birkaç dayanıklılık çalışmasıyla devam ettik.
Önceki günlere göre daha hafifti.
Omzum da fazla ağrımıyordu.
Eğitim bittiğinde herkes yavaş yavaş dağılmaya başladı.
Ben de çantamı alıp çıkacakken Asil seslendi.
“İlbilge.”
Döndüm.
“Buyurun, komutanım.”
“Akşam eve geliyor musun?”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
“Bilmiyorum.”
Asil başını salladı.
“Annem seni bekliyor.”
İstemeden gülümsedim.
“Öyle mi?”
“Evet.”
“Tamam. Gelirim.”
“İyi.”
Asil arkasını dönüp uzaklaştı.
Ben de birkaç saniye arkasından baktım.
Karargâhta bana hâlâ komutan gibi davranıyordu.
Ama artık eve davet ederken bunu ağabeyim olarak söylüyordu.
Buna hâlâ tam alışamamıştım.
Ama hoşuma gidiyordu.
Akşam üzeri onların evine gittiğimde kapıyı Ela açtı.
Beni görünce gülümsedi.
“Hoş geldin kızım.”
“Hoş buldum.”
“Gel içeri.”
Ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdim.
Salondan Kaan'ın sesi geldi.
“İlbilge geldi mi?”
Ela gülerek cevap verdi.
“Geldi.”
Kaan hemen kapıya çıktı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
“Bugün de geldin.”
“Gelmeyeyim mi?”
“Yok, gel. İyi oldu.”
Gülümsedim.
“Ben de gelmek istedim.”
“Daha iyi.”
Salona geçtiğimizde Agah ve Asil de oradaydı.
Hamit Ağa pencerenin yanında oturuyordu.
Beni görünce ayağa kalktı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
“Gel, otur.”
Karşıdaki koltuğa oturdum.
Kaan telefonuyla ilgileniyordu.
Agah elindeki kitaba bakıyordu.
Asil sessizce oturuyordu.
Ela ise mutfaktan bir şeyler getirip duruyordu.
Bir süre sonra Hamit Ağa bana baktı.
“Görev nasıl gidiyor?”
“İyi.”
“Zorlanıyor musun?”
“Bazen.”
“Yeni yere alışmak kolay değildir.”
“Alışıyorum.”
“İyi.”
Biraz sonra tekrar konuştu.
“Buraya gelmek seni rahatsız ediyor mu?”
Soruyu beklemiyordum.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Bir an düşündüm.
“İlk başlarda biraz garip geliyordu.”
Hamit Ağa dikkatle dinliyordu.
“Şimdi o kadar değil.”
Ela mutfaktan seslendi.
“Ben de artık kapıyı çaldığında kim olduğunu merak etmiyorum.”
Kaan güldü.
“Annem zaten kapıyı açmadan önce biliyor.”
Ela salona geldi.
“Çünkü artık kızımın geleceğini biliyorum.”
Bir an durdum.
Kızım.
Bu kelimeyi hâlâ duyduğumda içimde bir şeyler oluyordu.
Ama bu kez rahatsız etmedi.
Ela yanıma oturdu.
“Acıktın mı?”
“Biraz.”
“Sana bir şey hazırladım.”
Kaan hemen araya girdi.
“Bana da hazırladın mı?”
Ela ona baktı.
“Sen kendin alırsın.”
Kaan itiraz etti.
“Ben de onun kardeşiyim.”
Ela gülümsedi.
“Sen büyüdün.”
Agah kitabından gözlerini ayırmadan konuştu.
“Sonunda kabul etti.”
Hepimiz güldük.
Bir süre sonra Ela mutfağa geçti.
Ben de peşinden gittim.
“Ben yardım edeyim.”
Ela bana baktı.
“Olur.”
Mutfakta yan yana durduk.
Bir tabağı hazırlarken Ela bana döndü.
“Bugün seni görünce sevindim.”
“Ben de gelmek istedim.”
“İyi yaptın.”
Tabağı masaya bıraktı.
“Artık istediğin zaman gelebilirsin.”
“Gelirim.”
Ela bana baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
Yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Tamam kızım.”
Bu kez o kelimeyi duyduğumda içim eskisi kadar garip olmadı.
Hatta hoşuma gitti.
Akşam yemeğinde herkes normal şeylerden konuştu.
Kaan işinden bahsetti.
Agah hastanede yaşadığı komik bir olayı anlattı.
Asil de arada konuşmaya katıldı.
Hamit Ağa daha çok dinledi.
Ben de onları dinledim.
Bazen konuştum, bazen güldüm.
Yemek bittiğinde hemen kalkmak istemedim.
Bunu fark edince ben de şaşırdım.
Daha önce bu evde ne kadar erken kalkacağımı düşünürdüm.
Şimdi ise biraz daha oturmak istiyordum.
Kaan bunu fark etmiş olacak ki bana baktı.
“Ne oldu?”
“Neye?”
“Bir şey düşünüyorsun.”
“Yok, bir şey düşünmüyorum.”
“Emin misin?”
Gülümsedim.
“Eminim.”
Asil bana baktı.
“Yorgunsan git.”
“Yok. Biraz daha oturacağım.”
Kaan gülümsedi.
“Tamam. İyi oldu.”
“Niye?”
“Evde biraz daha kalmanı istiyoruz.”
Agah ona baktı.
“Bunu biraz daha normal söyleyebilirdin.”
Kaan omuz silkti.
“Ne var? Gerçek bu.”
İstemeden güldüm.
Hamit Ağa da hafifçe gülümsedi.
O an kimse başka bir şey söylemedi.
Ben de koltuğa biraz daha yaslandım.
İlk kez onların evinde otururken ne zaman kalkacağımı düşünmüyordum.
Sadece oturuyordum.
Ve bu bana garip gelmiyordu.
Yorumlar
- Filiz Çetin: söyleyeceğin şeyleri bir düşün belki fikir verir
- Salih Yıldırım: Normal yollardan ilerleyin ki kimse tuhaf hissetmesin
- Enes Tok: Alarm çaldığında gözlerini açmakta zorlanıyorsun dinlen biraz daha
- Derya Cengiz: Girişi hep böyle sıcak karşılayacaklar mı?
- Emre Meydan: gelmemenin hiçbiri anlamı yokken neden girmeyi bırakmadın?
- Erdem Çiçek: yardım edersen birbirinizi daha yakın hissedersiniz
- Eda Sezer: Rahat olup rahat etsinler sıkılma!