24. BÖLÜM — BABAM
24. BÖLÜM — BABAM
Ertesi sabah uyandığımda aklım hâlâ dünkü akşamdaydı.
Dün ilk kez onların evinde otururken kalkıp gitmek için acele etmemiştim.
Bu bile bana biraz garip geliyordu.
Hazırlanıp karargâha gittim.
Gün normal başladı.
Eğitim, toplantılar ve görevler derken öğle saatleri geldi.
Telefonum çaldığında ekrana baktım.
Arayan Hamit Ağa'ydı.
Bir an şaşırdım.
Telefonu açtım.
“Efendim?”
“Kızım, müsait misin?”
Sesini duyunca kısa bir an sustum.
“Evet.”
“Akşam eve uğrayabilir misin?”
“Olur.”
“Tamam. Seni bekleriz.”
Telefon kapandı.
Bir süre ekrana baktım.
Hamit Ağa ilk kez beni kendisi aramıştı.
Akşam işim bitince doğruca onların evine gittim.
Kapıyı bu kez Kaan açtı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
“Babam seni bekliyor.”
“Tamam.”
Salona geçtiğimde Hamit Ağa tek başına oturuyordu.
Beni görünce ayağa kalktı.
“Gel kızım.”
Yanına oturdum.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra bana baktı.
“Bugün nasıldı?”
“Yoğundu.”
“Yoruldun mu?”
“Biraz.”
Başını salladı.
“İstersen biraz dinlen.”
“İyiyim.”
Bir süre daha konuşmadık.
Sonra elindeki çayı masaya bıraktı.
“Sana bir şey sormak istiyorum.”
“Tabii.”
“Bana kızgın mısın?”
Soruyu beklemiyordum.
“Size mi?”
“Evet.”
Başımı eğdim.
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Biraz düşündüm.
“Sizi tanımadan önce kızgın olabileceğim bir şey yoktu.”
Hamit Ağa gözlerini benden ayırmadı.
“Ya şimdi?”
“Şimdi de yok.”
“Bunca yıl yanında olmadığımız için bile mi?”
Bu kez cevap vermeden önce düşündüm.
“Bunun sizin seçiminiz olmadığını biliyorum.”
Hamit Ağa başını eğdi.
“Yine de yanında değildik.”
“Biliyorum.”
Sesi biraz daha yumuşadı.
“Çocukluğunu kaçırdık.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
“Ben de sizi tanıyamadım.”
Hamit Ağa bana baktı.
“Keşke farklı olsaydı.”
“Ben de bazen bunu düşünüyorum.”
Bir süre konuşmadık.
Sonra Hamit Ağa sordu:
“Büyükannen seni çok mu severdi?”
Bu soruyla birlikte yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.
“Çok.”
“Nasıl biriydi?”
“Çok sabırlıydı.”
Biraz daha gülümsedim.
“Ben küçükken ders çalışmak istemezdim. Başımda otururdu.”
Hamit Ağa da hafifçe gülümsedi.
“Belli ki iyi bakmış sana.”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Onu özlüyor musun?”
“Her gün.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Ben de seni hiç tanımadan yıllarca özledim.”
Sözleri karşısında ne diyeceğimi bilemedim.
İlk kez bana böyle açık konuşuyordu.
Sonunda sadece,
“Biliyorum,” diyebildim.
Hamit Ağa elini masanın üzerine koydu.
“Bundan sonra seni kaybetmek istemiyorum.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Beni kaybetmezsiniz.”
“Bunu duymak güzel.”
O sırada kapı açıldı.
Kaan içeri girdi.
“Ben yanlış zamanda mı geldim?”
Hamit Ağa ona baktı.
“Hayır.”
Kaan bize baktı.
“İyi. Çünkü annem sofrayı hazırladı.”
İstemeden güldüm.
“Sen her şeyi yemeğe bağlıyorsun.”
“Çünkü önemli bir konu.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Gel otur.”
Kaan yanıma oturdu.
Biraz sonra Ela, Asil ve Agah da salona geldi.
Hep birlikte sofraya oturduk.
Bu kez sofrada kendimi biraz daha rahat hissediyordum.
Ela tabağıma yemek koydu.
“Bunu da ye.”
“Anne, yeter.”
Kaan hemen güldü.
“Artık kaçışın yok.”
Agah da ekledi:
“Birkaç hafta içinde annemin ne kadar yemek yedirdiğini anlarsın.”
Asil ona baktı.
“Sen de ilk zamanlar aynı şeyden şikâyet ediyordun.”
Agah sustu.
Kaan kahkaha attı.
“Yakalandın.”
Hepimiz güldük.
Ben de onlara bakarken gülümsedim.
Bir süre sonra Hamit Ağa bana baktı.
“Yemeğini bitir kızım.”
Bu kez hiç düşünmeden cevap verdim.
“Tamam, baba.”
Masadaki konuşma bir anda kesildi.
Ben de ne söylediğimi fark edip durdum.
Hamit Ağa bana baktı.
Kaan'ın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Ela'nın gözleri doldu.
Asil ve Agah da bana bakıyordu.
Ben ise ne diyeceğimi bilemedim.
Hamit Ağa sonunda hafifçe gülümsedi.
“Tamam kızım.”
Başımı önüme eğip yemeğime devam ettim.
Ama bu kez içimde garip bir his yoktu.
İlk kez ona baba demiştim.
Ve geri almak istemedim.
Yorumlar
- Efe Hendek: birlikte geçirilmeyen zaman asla geri gelmiyor
- Selin Pınar: Baba demek zor ama çok anlamlı
- Barış Oruç: Duygucu olunamadığı yılları neden hatırlatıyorsunuz?
- Doğan Sancak: Kaybettiğinizi düşünmek zor ama gerçek
- Derya Ergin: bu kaynaşma beni duygulandırdı
- Aslı Okur: kapıda bizi bekleyen babanı unutma
- Ebru Genç: O an ne düşündüğünü merak ediyorum
- Ahmet Esen: bir telefonla bu kadar farklı bir bağ kurulmaz umarım
- Zeynep Avcı: bir aradayken bu kadar sessiz olmamanız gerek
- çağrı sarıhan: Farklı olabileceğini bilmek kalbimi kırıyor