25. BÖLÜM — ALIŞMAK
25. BÖLÜM — ALIŞMAK
Ertesi sabah uyandığımda aklıma ilk gelen şey dünkü akşamdı.
Özellikle de sofrada söylediğim tek kelime.
“Baba.”
Bunu nasıl söylediğimi hâlâ bilmiyordum.
Düşünmeden çıkmıştı ağzımdan.
Bir an için geri almak istemiştim ama sonra Hamit Ağa'nın yüzüne bakınca buna gerek olmadığını hissetmiştim.
Hazırlanıp evden çıktım.
Karargâha geldiğimde Asil çoktan görev yerindeydi.
Beni görünce başını kaldırdı.
“Günaydın.”
“Günaydın, komutanım.”
“Hazır mısın?”
“Hazırım.”
Asil birkaç saniye bana baktı.
Sonra dosyasını kapattı.
“Bugün eğitim daha hafif.”
“Omzum için mi?”
“Evet.”
“İyiyim.”
“Biliyorum. Yine de dikkat edeceğiz.”
“Emredersiniz.”
Eğitim başladığında her şey normaldi.
Koşu yaptık, ardından dayanıklılık çalışmasına geçtik.
Asil her zamanki gibi herkesle aynı şekilde ilgileniyordu.
Bir ara yanıma geldi.
“Omuz?”
“İyi.”
“Acıyor mu?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”
Başını salladı.
“Tamam. Devam.”
Ben de devam ettim.
Eğitim bittikten sonra herkes dağıldı.
Ben çantamı alırken Asil yanıma geldi.
“Akşam eve geliyor musun?”
Bu soruya artık şaşırmıyordum.
“Bilmiyorum.”
“Annem yemek hazırlıyor.”
İstemeden gülümsedim.
“Bu bir davet mi?”
Asil'in yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
“Evet.”
“O zaman gelirim.”
“Tamam.”
Asil uzaklaşırken arkasından baktım.
Karargâhta hâlâ komutanımdı.
Ama artık eve geldiğimde ağabeyimdi.
Bu ikisini birbirinden ayırmayı öğreniyordum.
Akşam onların evine gittiğimde kapıyı bu kez Ela açtı.
Beni görünce gülümsedi.
“Hoş geldin kızım.”
“Hoş buldum.”
“Gel içeri.”
Ayakkabılarımı çıkarıp salona geçtim.
Kaan koltukta oturuyordu.
Beni görünce hemen doğruldu.
“Geldin.”
“Geldim.”
“İyi yaptın.”
“Annem çağırdı.”
Kaan güldü.
“Artık çağırmasına gerek yok. İstediğin zaman gelebilirsin.”
Ona baktım.
“Bunu daha önce de söylediniz.”
“Bu sefer ciddiyim.”
Tam o sırada Agah salona girdi.
“Ne konuşuyorsunuz?”
Kaan hemen cevap verdi.
“İlbilge'nin artık misafir olmadığını.”
Agah bana baktı.
“Bunu anlaması uzun sürmedi mi?”
Kaan ona döndü.
“Sen de ilk zamanlar fazla konuşmuyordun.”
“Ben hâlâ fazla konuşmuyorum.”
“Farkındayız.”
Güldüm.
Asil de salona geldi.
“Yine başladınız.”
Kaan ellerini kaldırdı.
“Ben bir şey yapmadım.”
“Tabii.”
Bir süre sonra sofraya oturduk.
Bu kez yemek boyunca daha çok konuştuk.
Kaan iş yerinde yaşadığı bir olayı anlattı.
Agah arada ona laf attı.
Asil çoğunlukla dinledi ama bazen konuşmaya katıldı.
Ben de onları dinlerken birkaç kez güldüm.
Ela tabağıma yine yemek koydu.
“Biraz daha ye.”
“Anne, tabağım dolu.”
“Dolu ama az.”
Kaan hemen araya girdi.
“Annemin bu konuda geri adım atacağını sanmıyorum.”
Ela ona baktı.
“Sen de konuşma.”
“Ben sadece gerçeği söylüyorum.”
Agah gülerek,
“İlbilge, birkaç aya alışacaksın,” dedi.
Ben de gülümsedim.
“Galiba.”
Hamit Ağa o sırada sessizce bizi dinliyordu.
Bir süre sonra bana baktı.
“İşler nasıl gidiyor?”
“İyi.”
“Görev yerine alıştın mı?”
“Alışıyorum.”
Başını salladı.
“Güzel.”
Sonra başka bir şey sormadı.
Bu hoşuma gitti.
Bana sürekli geçmişimi, çocukluğumu ya da hayatımı anlatmam için baskı yapmıyordu.
Sadece yanımda oturuyordu.
Yemekten sonra çaylar geldi.
Ben bardağı elime aldığımda Kaan bana baktı.
“Yarın da geliyor musun?”
“Yarın mı?”
“Evet.”
“Bilmiyorum.”
“Niye?”
“Belki işim olur.”
Kaan başını salladı.
“Tamam. O zaman işin olmazsa gel.”
Gülümsedim.
“Bakarız.”
Asil araya girdi.
“Bırak kızı.”
Kaan ona baktı.
“Ben sadece sordum.”
“Üç kere sordun.”
“Üç mü?”
Agah başını salladı.
“Dört.”
Hepimiz güldük.
Çayımı içerken etrafa baktım.
Birkaç hafta önce bu evde otururken ne zaman kalkacağımı düşünüyordum.
Şimdi ise kimsenin bana “kal” demesine gerek kalmadan biraz daha oturmak istiyordum.
Çayımı bitirdikten sonra ayağa kalktım.
“Ben artık çıkayım.”
Ela hemen sordu:
“Bu kadar erken mi?”
Saatine baktım.
“Geç oldu.”
Hamit Ağa da başını salladı.
“Tamam kızım. Dikkatli git.”
“Tamam.”
Kaan kapıya kadar benimle geldi.
“Yarın gelmezsen alınırım.”
Gülerek ona baktım.
“Bakarız.”
“Bu cevap hiç güven vermedi.”
“Ben de sana söz vermedim.”
Kaan güldü.
“Tamam. İyi geceler, kardeşim.”
Bir an durdum.
Bu kez şaşırmadım.
“İyi geceler, Kaan.”
Kapıdan çıktım.
Arabaya doğru yürürken aklıma yine dünkü akşam geldi.
Bu kez “baba” dediğim için utanmıyordum.
Hatta içimden tekrar söylemek bile geliyordu.
Belki gerçekten alışıyordum.
Hem de sandığımdan daha hızlı.
Yorumlar
- Eren Ali Dağ: asilin gülümsediğini görmek bilhassa içimi ısıttı
- Sümeyye: hem derslerinde daha başarılı olabilirsin
- Elif Karasu: baba demen harika yavaş yavaş kalbin açılıyor gibi gözüküyor
- Efe Çelik: Bu an o kadar güçlü ki hissetmek bile zorlaşırziyya ve aw peşindesin
- Ege Korkmaz: Sürekli bu duygu karmaşası benim de içimde bir yerler açıyor
- Ayla Malkoç: agahın sözleri beni düşündürüyor insanlar alışmak için zaman alıyor biliyorsun
- Fulya Büyük: sence evde çok durmasan mı?
- Nisa Fidan: Omzuna dikkat et kendini rahat bırak kesinlikle!