26. BÖLÜM — BİRLİKTE
26. BÖLÜM — BİRLİKTE
Ertesi gün karargâhta işler her zamanki gibi yoğundu.
Sabah eğitiminden sonra toplantıya girdik.
Çıkışta Asil yanıma geldi.
“Bugün işin var mı?”
“Mesai bitince mi?”
“Evet.”
“Yok.”
“Babam seni görmek istiyor.”
Bir an durdum.
“Beni mi?”
“Evet.”
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır.”
Asil kısa bir gülümsemeyle devam etti.
“Sadece seninle konuşmak istiyor.”
“Tamam.”
“Akşam eve geçmeden önce yanına uğra.”
“Olur.”
Asil uzaklaştı.
Ben de birkaç saniye arkasından baktım.
Hamit Ağa'nın benimle ne konuşacağını merak ediyordum.
Mesai bitince doğruca eve gittim.
Hamit Ağa dışarıda beni bekliyordu.
Beni görünce elini kaldırdı.
“Gel kızım.”
Yanına gittim.
“Merhaba.”
“Merhaba.”
Arabasını gösterdi.
“Benimle gelir misin?”
“Nereye?”
“Bir yere uğrayacağım.”
“Tabii.”
Arabaya bindim.
Yola çıktığımızda bir süre konuşmadık.
Sonunda dayanamayarak sordum.
“Nereye gidiyoruz?”
“Çarşıya.”
“Bir işiniz mi var?”
“Evet.”
Sonra bana baktı.
“Senin de birkaç eksiğin vardır diye düşündüm.”
“Benim mi?”
“Evet.”
“Yok, bir şeyim eksik değil.”
Hamit Ağa hafifçe gülümsedi.
“Bunu ben söyleyeyim.”
Bir şey demedim.
Çarşıya geldiğimizde arabadan indik.
Birlikte yürümeye başladık.
Yan yana yürümek bile bana hâlâ biraz farklı geliyordu.
Hamit Ağa bir dükkânın önünde durdu.
“Buraya girelim.”
İçeri girdik.
Ben etrafa bakarken o bana döndü.
“Beğendiğin bir şey var mı?”
“Ne için?”
“Senin için.”
“Baba, gerek yok.”
Bu kelime ağzımdan çıkınca ikimiz de bir an durduk.
Hamit Ağa yüzüme baktı.
Ben de farkında olmadan gülümsedim.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Bir şey oldu.”
“Yok.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Peki.”
Sonra tekrar dükkâna baktı.
“Şuna bak.”
Bir mont gösterdi.
“Güzel.”
“Beğendin mi?”
“Evet ama ihtiyacım yok.”
“İhtiyacın olup olmadığını sormadım.”
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
“Ne sordunuz?”
“Beğendin mi?”
“Evet.”
“Alıyoruz.”
“Baba…”
“Ne?”
“Gerçekten gerek yok.”
Hamit Ağa bana baktı.
“İlk kez kızım için bir şey almak istiyorum. Bırak da alayım.”
Bu kez itiraz etmedim.
“Tamam.”
Montu aldı.
Dükkândan çıktığımızda elimde poşet vardı.
“Teşekkür ederim.”
“Rica ederim.”
Bir süre daha yürüdük.
Sonra küçük bir kafeye girdik.
Bir masaya oturduk.
“Çay içer misin?”
“İçerim.”
Garsona iki çay söyledi.
Çaylar gelene kadar etrafa baktım.
Hamit Ağa bana baktı.
“Ne düşünüyorsun?”
“Hiç.”
“Yine aynı şeyi söylüyorsun.”
Gülümsedim.
“Ne söyleyeyim?”
“Bilmiyorum.”
Çayından bir yudum aldı.
“Ben de seninle ne konuşacağımı bilmiyorum.”
Bu kez güldüm.
“Ben de bilmiyorum.”
“Yıllarca seni tanımadan yaşadık.”
“Ben de sizi tanımadan yaşadım.”
“Şimdi karşı karşıyayız.”
“Evet.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Garip.”
“Biraz.”
İkimiz de gülümsedik.
Sonra bana baktı.
“Çocukken neyi severdin?”
“Yemek mi?”
“Her şeyi.”
Bir an düşündüm.
“Kitap okumayı severdim.”
“Başka?”
“Büyükannemle yürüyüşe çıkmayı.”
“Başka?”
“Tatlı.”
Hamit Ağa güldü.
“Tatlıyı hâlâ seviyorsun demek.”
“Evet.”
“Bunu annen duyarsa sana daha çok yemek yedirir.”
İstemeden güldüm.
“Zaten yeterince yediriyor.”
“Daha yeni başladı.”
Birlikte güldük.
Çaylarımızı bitirdikten sonra kalktık.
Arabaya doğru yürürken Hamit Ağa elindeki poşete baktı.
“Montu beğendin mi gerçekten?”
“Evet.”
“Güzel.”
Arabaya bindik.
Yola çıktığımızda bu kez sessizlik rahatsız edici değildi.
Bir süre sonra Hamit Ağa sordu:
“Yarın da bize gelir misin?”
Gülümsedim.
“Bakarız.”
“Bu cevabı Kaan'dan mı öğrendin?”
Güldüm.
“Galiba.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Tamam. O zaman ben de beklerim.”
“Gelirim.”
Bu kez düşünmeden söylemiştim.
Gerçekten gelmek istiyordum.
Arabadan indiğimde elimdeki poşete baktım.
Monttan çok, bugün geçirdiğimiz birkaç saat aklımda kalmıştı.
Hamit Ağa'yla baş başa geçirdiğim bu birkaç saat bana düşündüğümden daha iyi gelmişti.
Eve doğru yürürken bir şeyi fark ettim.
Artık onun yanında kendimi eskisi kadar yabancı hissetmiyordum.
Yorumlar
- Tc. Halil: Bu kadar sadelikte bir doğallık buldum ki çok tatlıydı
- Ece Oral: Gerek yok demek yerine kalpten bir ihtiyacın var gibi görünüyor
- Pınar Eryılmaz: asil yine günümü aydınlattı Onun içtenliğini kaybetmediğine sevindim
- Can Kaan Odabaş: O da seni merak ettiğinden eminim Bu duyguyu hissediyorum
- Büşra: Ailecek bu ilişkiler hep dahaerthe yere basan bir düzeye inerse belki işler düzelir
- Hocaaan trabzonlu: baba olarak o kadar düşünceli olması ne güzel Seni gerçekten önemsiyor
- Ebru Hazar: BZ gibi söyleyip geçmiş olamazsın ama bunu hissetmene sevindim