27. BÖLÜM — KARDEŞİM
27. BÖLÜM — KARDEŞİM
Ertesi sabah karargâha geldiğimde Asil yine her zamanki yerindeydi.
Beni görünce başını kaldırdı.
“Günaydın.”
“Günaydın, komutanım.”
“Bugün eğitim yok.”
Şaşırdım.
“Neden?”
“Toplantı var. Öğleden sonra da başka bir görev çıkabilir.”
“Anladım.”
Tam yanından geçecekken seslendi.
“İlbilge.”
Döndüm.
“Efendim?”
“Omzun nasıl?”
“İyi.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
Asil birkaç saniye yüzüme baktı.
“Tamam.”
“Emredersiniz.”
Yanından ayrıldım.
Öğleye kadar işlerimle uğraştım.
Öğleden sonra da beklediğimiz görev çıkmayınca mesaim erken bitti.
Tam karargahtan çıkıyordum ki telefonum çaldı.
Kaan arıyordu.
Açtım.
“Efendim?”
“Neredesin?”
“Karargâttan çıkıyorum.”
“Güzel. Eve geliyor musun?”
“Bilmiyorum.”
“Gel.”
Gülümsedim.
“Yine mi?”
“Evet, yine.”
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Eminim. Sadece gel.”
“Tamam.”
Telefon kapandı.
Akşam eve gittiğimde kapıyı Kaan açtı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
“Geç kaldın.”
“Daha yeni geldim.”
“Ben seni bekliyordum.”
“Neden?”
Kaan kenara çekildi.
“İçeri gel, anlatacağım.”
Ayakkabılarımı çıkarıp salona geçtim.
Asil koltukta oturuyordu. Agah da karşı tarafta telefonuyla ilgileniyordu.
Kaan yanıma oturdu.
“Bugün sana bir şey göstereceğim.”
“Ne?”
“Birazdan.”
“Sen böyle söyleyince daha çok merak ediyorum.”
Kaan güldü.
“Sabret.”
Agah başını telefondan kaldırmadan konuştu.
“İki saattir bunu anlatıyor.”
Kaan ona döndü.
“Sen karışma.”
“Ben sadece söylüyorum.”
Asil de gülümsedi.
“Göster artık.”
Kaan ayağa kalktı.
“Tamam. Gel.”
Peşinden evin arka tarafındaki küçük odaya geçtim.
Masada birkaç eski kutu vardı.
“Bunlar ne?”
“Eski eşyalar.”
“Senin mi?”
“Bir kısmı.”
Kutulardan birini açtı.
İçinden birkaç fotoğraf çıkardı.
“Bunlara bak.”
Fotoğrafları elime aldım.
Asil, Kaan ve Agah'ın çocukluk fotoğrafları vardı.
Gülümsedim.
“Bunlar gerçekten siz misiniz?”
Kaan güldü.
“Evet.”
Bir fotoğrafta Kaan daha küçüktü.
“Sen bayağı değişmişsin.”
“Ben mi?”
“Evet.”
“Sen de değişmişsin.”
“Ben doğuştan yakışıklıydım.”
Gülmeye başladım.
“Hiç mütevazı değilsin.”
“Gerçeği söylüyorum.”
Başka bir fotoğrafa baktım.
Asil küçüktü.
“Bu Asil mi?”
“Evet.”
“Çok ciddiymiş.”
Kaan kahkaha attı.
“Çocukken de böyleydi.”
Tam o sırada Asil kapının önünde belirdi.
“Ne konuşuyorsunuz?”
Kaan elindeki fotoğrafı kaldırdı.
“Seni konuşuyoruz.”
Asil fotoğrafa baktı.
“Onu nereden buldun?”
“Kutudan.”
Asil içeri girdi.
“Ver şunu.”
Kaan fotoğrafı arkasına sakladı.
“Hayır.”
“Ver.”
“İlbilge görsün.”
Asil bana baktı.
“Çok eski o.”
“Ben de görmek istiyorum.”
Asil bir şey demedi.
Kaan fotoğrafı bana uzattı.
“Al.”
Fotoğrafa baktım.
Asil gerçekten küçüktü.
Yanında Hamit Ağa ve Ela vardı.
“Bu sizin eski ev mi?”
“Evet.”
“Burada mı büyüdünüz?”
“Evet.”
Fotoğrafı birkaç saniye daha inceledim.
Kaan başka bir fotoğraf çıkardı.
“Bir de buna bak.”
Agah kapıdan seslendi.
“Onu çıkarma.”
Kaan güldü.
“Niye?”
“Çünkü kötü çıkmışım.”
Fotoğrafa baktım.
Agah'ın çocukluk hâli gerçekten komikti.
Gülmeye başladım.
Agah başını iki yana salladı.
“İşte tam olarak bundan korkuyordum.”
Kaan da güldü.
“Artık kardeşimiz gördü.”
Agah bana baktı.
“Bunu unut.”
“Unutmayacağım.”
“Güzel.”
Kaan tekrar kutuya döndü.
“Başka da var.”
“Daha mı var?”
“Tabii.”
Kutudan birkaç fotoğraf daha çıkardı.
Birinde üç kardeş yan yana duruyordu.
Gülümsedim.
“Üçünüz de buradasınız.”
Kaan fotoğrafa baktı.
“Evet.”
“Asil yine ciddi.”
“Onu değiştiremedik.”
Asil uzaktan seslendi.
“Sizi duyuyorum.”
Kaan güldü.
“Görüyorsun işte.”
Ben de güldüm.
Bir başka fotoğrafta Ela ve Hamit Ağa vardı.
Onlara biraz daha dikkatli baktım.
“Annemle babam da gençmiş.”
Kaan başını salladı.
“Evet.”
Fotoğrafı elimde tutarken bir an durdum.
Yıllardır hiç görmediğim insanları şimdi çocukluk fotoğraflarından tanımaya çalışıyordum.
Kaan bana baktı.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
Fotoğrafı ona uzattım.
“Başka var mı?”
Kaan gülümsedi.
“Var.”
Kutuları karıştırmaya devam ettik.
Bir süre sonra salondan Ela'nın sesi geldi.
“Çay hazır!”
Kaan hemen cevap verdi.
“Geliyoruz anne!”
Bana baktı.
“Hadi.”
Salona döndük.
Hep birlikte çay içmeye başladık.
Kaan yanıma oturdu.
“Fotoğrafları beğendin mi?”
“Evet.”
“İstersen birkaçını sana verebilirim.”
“Olur mu?”
“Olur tabii.”
Asil araya girdi.
“Seçtiklerini ver.”
Kaan başını salladı.
“Tamam.”
Fotoğraflara tekrar baktım.
“Şunu alabilir miyim?”
Kaan baktığım fotoğrafı eline aldı.
“Asil'in olduğu mu?”
“Evet.”
“Al.”
“Teşekkür ederim.”
“Bir tane de benimkinden al.”
“Seninkinden niye?”
“Çünkü ben de kardeşinim.”
Gülümsedim.
“Tamam.”
Agah araya girdi.
“Benimkini alma.”
Kaan güldü.
“Seninkini zaten kimse istemiyor.”
Agah ona baktı.
“Çok komiksin.”
Hepimiz güldük.
O an salondaki hava bana eskisinden farklı geldi.
Kimse geçmişi konuşmuyordu.
Kimse ne hissetmem gerektiğini söylemiyordu.
Sadece birlikte oturuyorduk.
Kaan bana döndü.
“Yarın da gel.”
Gülümsedim.
“Bakarız.”
“Yine başladın.”
“Ne yapayım?”
“Bir gün kesin cevap ver.”
“Tamam.”
“Ne zaman?”
“Bilmiyorum.”
Kaan güldü.
“Sen de iyice bana benzedin.”
“Belki.”
Akşam kalktığımda Kaan seçtiğim fotoğrafları küçük bir zarfın içine koydu.
“Bunlar senin.”
Zarfı aldım.
“Sağ ol.”
“Ne demek.”
Eve dönerken çantamda birkaç eski fotoğraf vardı.
Arada bir çantama bakıyordum.
Fotoğrafları çıkarmak için sabırsızlanıyordum.
Eve geldiğimde zarfı masanın üzerine bıraktım.
Bir süre baktım.
Sonra açıp fotoğrafları tek tek çıkardım.
Asil, Kaan, Agah...
Sonra Ela ve Hamit Ağa.
Fotoğrafları tekrar zarfa koydum.
İlk kez onların geçmişinden bana kalan birkaç şey vardı.
Zarfı komodinin üzerine bırakıp ışığı kapattım.
Yatağa uzandığımda yüzümde küçük bir gülümseme vardı.
Yorumlar
- Rıza Kaya: kaana sormalısın neden bu kadar geç geldiğini
- Belgin Peker: güzel bir akşam yemeği ve sohbet olacağından eminim
- Elif İlhan: asil gerçek kimliğini gizli tutma paylaş gitsin