29. BÖLÜM — AĞABEYİM
29. BÖLÜM — AĞABEYİM
Sabah alarm çaldığında bu kez daha kolay uyandım.
Yataktan kalkıp hazırlandım.
Çantamı alırken dün gece Kaan'ın söyledikleri aklıma geldi.
“Bir gün net cevap ver.”
İstemeden gülümsedim.
Karargâha geldiğimde Asil çoktan oradaydı.
Beni görünce saate baktı.
“Erken gelmişsin.”
“Bugün geç kalmayayım dedim.”
“İyi.”
Yanından geçip görev yerime yöneldim.
Bir süre sonra Asil tekrar yanıma geldi.
“Elindeki raporu bitirdin mi?”
“Evet.”
“Getir.”
Dosyayı uzattım.
Asil birkaç sayfayı inceledi.
“Burada bir eksik var.”
Nerede olduğunu gösterdi.
“Şu bölgeyle ilgili not eklememişsin.”
“Orada yeterli bilgi yoktu.”
“Biliyorum. Ama bunu da rapora yazmalısın.”
“Anladım.”
Dosyayı geri verdi.
“Tamamla.”
“Emredersiniz.”
Asil uzaklaşırken dosyaya tekrar baktım.
Karargâhta her şey normaldi.
O benim komutanımdı.
Ben de onun emrindeki bir askerdim.
Ama artık onun aynı zamanda ağabeyim olduğunu da biliyordum.
İkisini birbirinden ayırmak bazen kolay değildi.
Öğleye doğru raporu tamamlayıp tekrar Asil'in yanına gittim.
Dosyayı masasına bıraktım.
“Tamamladım, komutanım.”
Asil dosyayı aldı.
“Bakayım.”
Birkaç dakika inceledi.
Sonra başını kaldırdı.
“Şimdi olmuş.”
“Teşekkür ederim.”
Tam dönecekken Asil seslendi.
“İlbilge.”
Döndüm.
“Efendim?”
“Akşam eve geliyor musun?”
Şaşırdım.
“Bilmiyorum.”
Asil kaşlarını kaldırdı.
“Kaan'ın cevabı sana da bulaştı.”
Güldüm.
“Galiba.”
“Annem yemek yapıyor.”
“Beni bekliyor mu?”
“Evet.”
Kısa bir süre düşündüm.
“Gelirim.”
Asil başını salladı.
“Tamam.”
“Başka bir şey var mı?”
“Yok.”
“Emredersiniz.”
Tam uzaklaşırken Asil arkamdan seslendi.
“İlbilge.”
Tekrar döndüm.
“Efendim?”
“Bu akşam komutanın olarak değil, ağabeyin olarak söylüyorum.”
Bekledim.
“Geç kalma.”
Gülümsedim.
“Tamam, ağabey.”
Asil bir an durdu.
Ben de ne söylediğimi fark ettim.
İkimiz de birkaç saniye birbirimize baktık.
Sonra Asil hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Ben de görevime döndüm.
Ama günün geri kalanında söylediğim o kelime aklımdan çıkmadı.
Akşam üzeri karargahtan çıktığımda doğrudan eve gittim.
Kapıyı Kaan açtı.
Beni görünce gülümsedi.
“Geldin.”
“Geldim.”
“Bugün cevap vermen hızlı oldu.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Dün ‘bakarız’ demiştin.”
“Bugün geldim işte.”
“Doğru.”
Kaan kenara çekildi.
“Gel.”
İçeri girdiğimde Ela mutfaktan seslendi.
“İlbilge geldi mi?”
Kaan cevap verdi.
“Geldi.”
Ela hemen salona çıktı.
“Hoş geldin kızım.”
“Hoş buldum.”
“Üstünü değiştirip gelmek ister misin?”
“Yok, böyle iyiyim.”
Asil salonda oturuyordu.
Bana baktı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
Agah da koltuğun diğer tarafında oturuyordu.
“Omuz nasıl?”
Kaan hemen araya girdi.
“Daha oturmadı bile.”
Agah ona baktı.
“Ben sadece sordum.”
“Senin sadece sormadığını artık biliyoruz.”
Güldüm.
Agah başını iki yana salladı.
“Ben ne yapayım?”
“Hiçbir şey yapma.”
“Tamam.”
Ela mutfaktan seslendi.
“Yemek hazır.”
Kaan ayağa kalktı.
“Ben de yardım edeyim.”
Agah şaşkın bir ifadeyle ona baktı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Ne zamandan beri?”
“Bugünden beri.”
Kaan mutfağa giderken Asil başını iki yana salladı.
“Beş dakika sonra geri gelir.”
Kaan mutfaktan bağırdı.
“Duydum!”
Hepimiz güldük.
Masaya oturduğumuzda Ela tabağıma yemek koydu.
“Yeter mi?”
“Yeter.”
Kaan kendi tabağına baktı.
“Bana niye bu kadar az koydun?”
Ela ona baktı.
“Sen kendin alırsın.”
“Ben de çocuğunum.”
Agah hemen konuştu.
“Otuz yaşına geldin.”
“Ne alakası var?”
“Çocuk değilsin.”
Kaan bana döndü.
“Bak, beni evlatlıktan çıkarıyorlar.”
Güldüm.
Ela da gülerek başını salladı.
“Ye de konuşma.”
Yemek boyunca günümüzden bahsettik.
Asil arada bir konuşuyor, Agah Kaan'ın söylediklerine laf yetiştiriyor, Ela da ikisini susturmaya çalışıyordu.
Ben de arada konuşmaya başladım.
Bir noktada Kaan bir şey anlatırken istemeden güldüm.
Hepimiz bir anda bana baktık.
“Ne oldu?” dedim.
Kaan gülümsedi.
“Hiç.”
“Niye öyle baktınız?”
“Sen güldün.”
“Evet?”
“Hoşuma gitti.”
Kaan'ın bu sözüyle ben de gülümsedim.
Asil Kaan'a baktı.
“Tamam, şimdi de duygusallaştın.”
Kaan güldü.
“Ne var?”
“Bir şey yok.”
Yemeğime devam ettim.
Yemekten sonra salonda oturduk.
Kaan televizyonu açtı ama kimse gerçekten izlemiyordu.
Agah telefonuyla ilgileniyordu.
Asil elindeki dosyaya bakıyordu.
Ela da örgü örüyordu.
Ben koltuğun bir köşesinde oturuyordum.
Bir süre sonra Kaan bana döndü.
“Bugün fotoğraflara baktın mı?”
“Sabah baktım.”
“Yine benimkine mi?”
“Hayır.”
“Yalan.”
“Gerçekten değil.”
“Peki hangisine baktın?”
“Üçünüzün olduğu fotoğrafa.”
Kaan sustu.
Sonra gülümsedi.
“Onu ben de seviyorum.”
Asil dosyadan başını kaldırdı.
“Çünkü en komik çıktığın fotoğraf o.”
Kaan ona döndü.
“Sen de mi?”
Agah güldü.
“Gerçekten kötü çıkmışsın.”
“Ben sizinle konuşmuyorum.”
Gülmeye başladık.
Kaan bana baktı.
“Sen bari benim tarafımda ol.”
“Bilmiyorum.”
“İyi. Sen de değiştin.”
“Nasıl?”
“Artık bize laf yetiştiriyorsun.”
Gülümsedim.
“Galiba biraz.”
Bu kez kimse bir şey söylemedi.
Sadece Asil hafifçe gülümsedi.
Gece eve dönmek için ayağa kalktığımda Ela kapıya kadar geldi.
“Yarın yine gel.”
“Olur.”
Kaan hemen araya girdi.
“Bu sefer ‘bakarız’ demedi.”
“Çünkü artık cevap vermeyi öğrendim.”
“İyi. Sonunda.”
Asil kapının yanında duruyordu.
“Dikkatli git.”
“Tamam, ağabey.”
Yine aynı kelime ağzımdan çıktı.
Bu kez garipsemedim.
Asil de sadece başını salladı.
“Tamam, kardeşim.”
Kapıdan çıktım.
Arabaya doğru yürürken yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.
Eve geldiğimde çantamı bıraktım.
Telefonumu elime aldım.
Ekranda yine Demir'in fotoğrafı vardı.
“Bugün Asil'e ağabey dedim.”
Bir an durdum.
“İlk kez.”
Fotoğrafına baktım.
“Ama güzel geldi.”
Telefonu masaya bıraktım.
Sonra odama geçtim.
Yorumlar
- Kadir karasu: çok karışık her şey hem komutan hafızan taze hem de ağabeyin
- Nisa Fidan: cömert ol biraz
- Filiz Çetin: Bu kadar zamandır öz değer bulmak tam senlik!
- Ahu Başar: ela hep kafanda takılırken sen yeter diyorsun!
- DJ Slot: ilk kez derken aslında içinden geçip gidiyorsun
- Alperix: Yavaş yavaş açılıyor gibisin hâlâ ama neden bu kadar dolusun
- Feride Vatan: Asıl o notu eklememek zorundaydın bir gün net cevap ver diyor unutma sakın
- Aylin Alkan: geç kalma demek çok sahiplenici bir tavır değil mi
- Metin Taner Yavuz: Ağabey şeklindeki dönüşüm insanı düşündürüyor devam et