30. BÖLÜM — ABİLER
30. BÖLÜM — ABİLER
Sabah uyandığımda ilk aklıma gelen şey dün akşam olmuştu.
Asil'e “ağabey” demiştim.
Yataktan kalkarken istemeden gülümsedim.
Hazırlanıp mutfağa geçtim.
Çayımı alıp telefonuma baktım.
Kaan'dan mesaj vardı.
“Bugün akşam geliyorsun.”
Mesaja baktım.
Sonra cevap yazdım.
“Daha sabah.”
Cevabı hemen geldi.
“Olsun. Şimdiden söylüyorum.”
Gülmeye başladım.
“Bakacağız.”
Bu kez cevap biraz gecikti.
Sonra tek bir mesaj geldi.
“Senden nefret ediyorum.”
Kahkaha attım.
“Daha dün ben sana benziyordum.”
Kaan yine yazdı.
“Fazla benzedin.”
Telefonu masaya bırakırken hâlâ gülümsüyordum.
Karargâha gittiğimde Asil kapının önünde birkaç askerle konuşuyordu.
Beni görünce konuşmasını bitirip yanıma geldi.
“Günaydın.”
“Günaydın, komutanım.”
Asil bana baktı.
“Bugün keyfin yerinde.”
“Öyle mi?”
“Belli oluyor.”
“Belki.”
“Dün akşamdan mı?”
Bir an durdum.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Asil gülümsedi.
“Bir şey demiyorum.”
Tam yanından geçecekken tekrar seslendi.
“İlbilge.”
“Efendim?”
“Bugün bana ‘ağabey’ demeyeceksin, değil mi?”
Gülmeye başladım.
“Karargahtayız.”
“İyi.”
“Burada komutanımsınız.”
Asil başını salladı.
“Doğru.”
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Akşam görüşürüz, kardeşim.”
Yanından ayrılırken ben de gülüyordum.
Öğle saatlerinde telefonum tekrar çaldı.
Kaan'dı.
Açtım.
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı.”
“O zaman niye aradın?”
“Sesini duymak istedim.”
Güldüm.
“Sabah mesaj attın zaten.”
“Mesaj başka.”
“Senin gerçekten yapacak işin yok.”
“Var.”
“Neymiş?”
“Seni akşam eve getirmek.”
“Ben kendim gelirim.”
“Biliyorum.”
“O zaman?”
“Ben yine de söylemek istedim.”
Gülmeye başladım.
“Tamam abi.”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Kaan güldü.
“Bir daha söyle.”
“Ne?”
“Abi dedin.”
“Duymadın mı?”
“Bir daha söyle.”
“Yok.”
“İlbilge.”
“İşim var.”
“Akşam görüşürüz.”
“Görüşürüz.”
Telefonu kapattığımda yüzümde yine aynı gülümseme vardı.
Akşam eve gittiğimde kapıyı bu kez Asil açtı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
Asil kenara çekildi.
“Gel.”
Salona girdiğimde Kaan koltuğa yayılmış oturuyordu.
Beni görünce ayağa kalktı.
“Sonunda.”
“Ne sonundası?”
“Sabah çağırdım.”
“Sabah daha yeni olmuştu.”
“Ben erken davranıyorum.”
Agah koltuğundan konuştu.
“Sen sadece çok konuşuyorsun.”
Kaan ona döndü.
“Sen de her şeye karışıyorsun.”
“Doktorum.”
“Biliyorum.”
“E o zaman?”
“Senin başka cümlen yok mu?”
Agah güldü.
“Var.”
“Ne?”
“Yemeğe geçelim.”
Kaan sustu.
“Bu iyi cümleymiş.”
Ben gülmeye başladım.
Ela mutfaktan seslendi.
“İlbilge, gel kızım. Yemek hazır.”
“Geliyorum anne.”
Masaya geçtik.
Kaan tabağıma bakıp konuştu.
“Az koymuşsun.”
“Ben koymadım.”
“Ben olsam daha fazla koyardım.”
Ela hemen araya girdi.
“Sen kendi tabağına bak.”
Kaan başını eğip tabağına baktı.
“Benimki de az.”
Asil güldü.
“Senin tabağın gayet dolu.”
“Abi, sen benim tarafımda ol.”
Asil kaşlarını kaldırdı.
“Ben mi?”
“Evet.”
“Yok.”
Agah güldü.
“Sonunda doğru karar verdi.”
Kaan bana döndü.
“Gördün mü? Üçünüz birleşmişsiniz.”
“Dört kişiyiz.”
Kaan bana baktı.
“Sen de mi?”
Gülerek başımı salladım.
“Ben tarafsızım.”
Kaan elini kalbine götürdü.
“En çok senin tarafında olmana güvenmiştim.”
Gülmeye başladım.
“Geç kaldın.”
Hamit Ağa da masanın diğer ucundan bize bakıp gülümsüyordu.
“Bu evde yemek yemek de zorlaştı.”
Ela ona baktı.
“Sen de gülüyorsun.”
Hamit Ağa başını salladı.
“Gülmeyeyim mi?”
Hepimiz yeniden güldük.
Yemek boyunca konuşmalar, şakalar birbirine karıştı.
Bir ara Kaan suyu yanlışlıkla Asil'in tarafına döktü.
Asil hemen peçeteyi aldı.
“Dikkat etsene.”
“İstemeden oldu.”
“Tabii.”
Agah güldü.
“Senin her şeyin istemeden oluyor zaten.”
Kaan ona baktı.
“Sen sus.”
Ben kahkaha attım.
Kaan bana döndü.
“Sen neden gülüyorsun?”
“Çünkü komiksiniz.”
“Ben komik değilim.”
Asil araya girdi.
“Gayet komiksin.”
Kaan şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen de mi?”
“Evet.”
Bu kez hepimiz güldük.
Yemekten sonra salona geçtik.
Kaan koltuğa otururken bana baktı.
“Bugün bana kaç kere güldün?”
“Saymadım.”
“Ben saydım.”
“Kaç?”
“Çok.”
Agah hemen konuştu.
“Sen kendini önemli sanıyorsun.”
“Öyleyim.”
Asil dosyasından başını kaldırdı.
“Bunu kim söyledi?”
“Ben.”
“Başka?”
Kaan sustu.
Sonra bana baktı.
“Sen söyle.”
Gülerek başımı salladım.
“Bilmiyorum.”
Kaan ayağa kalktı.
“Ben bu evde değer görmüyorum.”
Agah güldü.
“Gitmek istiyorsan kapı orada.”
Kaan kapıya baktı.
“Yok, burada kalacağım.”
Asil gülümsedi.
“Belli.”
Ben koltuğa yaslanıp onları izledim.
Uzun zamandır ilk kez bir evin içinde bu kadar rahat gülüyordum.
Kaan yanıma oturdu.
“Yarın da geliyorsun, değil mi?”
“Bilmiyorum.”
“Yine başladı.”
Gülümsedim.
“Belki.”
“Bu cevap da ilerleme sayılır.”
“Sayılır.”
Asil uzaktan seslendi.
“İkiniz de susun artık.”
Kaan hemen cevap verdi.
“Sen karışma abi.”
Asil ona baktı.
“Ne dedin?”
Kaan gülerek koltuğun arkasına saklandı.
“Hiçbir şey.”
Hepimiz kahkahaya boğulduk.
Ben de gülmekten konuşamadım.
Bir süre sonra kahkahalarımız yavaşladı.
Etrafıma baktım.
Asil, Kaan ve Agah...
Bir zamanlar hayatımda olmayan üç adam, şimdi yanımda oturuyordu.
Ve ilk kez onlara sadece isimleriyle değil, abilerim diye bakıyordum.
Yorumlar
- Eda Vural: kaan rasyonel yemek konusuna tekrar bakmalı kansız değil:D
- Turan Kızılaya: asil senin ağabeyin olduğunu kabul etmiyor mu? Baya tuhaf
- Umut Dündar: kaanın mesajlarına gülmekten kendimi alamadım
- Efe Çelik: Bir de abilerin var artık bu yolda kocaman bir ailen var @otukenkalem00
- Metin Taner Yavuz: Hadi asil biraz ciddi ol görmüyor musun orası karargah
- Işıl Yağcı: Tarafsızlığın ne kadar iyi kalmış onu da tartışmak gerekebilir:)
- Ayşe kibritci: Kapıda asili görmek beni yine güldürdü hoş geldin sözleri bile farklılık katıyor
- Nisa Fidan: Sohbetleriniz çok eğlenceli ama dikkatli ol derim