31. BÖLÜM — BİZİM KIZ
31. BÖLÜM — BİZİM KIZ
Sabah uyandığımda dün akşamdan kalan gülümseme hâlâ yüzümdeydi.
Asil'e ağabey demiştim.
Kaan'la saatlerce uğraşmış, Agah'ın her şeye doktor gözüyle bakmasına gülmüştüm.
Eskiden böyle bir sabah yaşayacağımı düşünmezdim.
Hazırlanıp evden çıktım.
Karargâha geldiğimde Asil birkaç askerle konuşuyordu.
Beni görünce konuşmasını bitirip yanıma geldi.
“Günaydın.”
“Günaydın, komutanım.”
Bana baktı.
“Bugün yüzün gülüyor.”
“Öyle mi?”
“Evet.”
“Belki iyi uyumuşumdur.”
Asil hafifçe güldü.
“Dün akşamdan olmasın?”
Gülümsememi gizleyemedim.
“Ne olmuş dün akşam?”
“Asil'e ağabey demen.”
Bir an ona baktım.
“Bunu hâlâ konuşuyor musunuz?”
“Ben değilim. Sen konuşuyorsun.”
“Nasıl yani?”
“Yüzünden belli.”
Gülmeye başladım.
“Karargahtayız, komutanım.”
“Doğru.”
Asil birkaç saniye sustu.
Sonra ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Burada hâlâ komutanınım.”
“Biliyorum.”
“Güzel.”
Tam yanından geçecekken arkamdan seslendi.
“Akşam geliyorsun, değil mi?”
Döndüm.
“Bilmiyorum.”
Asil güldü.
“Kaan'ın cevabı sana da bulaşmış.”
“Galiba.”
“Annem yemek yapıyor.”
“Bunu da Kaan mı söyledi?”
“Hayır. Annem söyledi.”
Gülümsedim.
“O zaman gelirim.”
Asil başını salladı.
“Tamam, kardeşim.”
Bu kez cevap vermeden yoluma devam ettim.
Öğle arasında telefonum çaldı.
Agah arıyordu.
Telefonu açtım.
“Efendim?”
“Omzun nasıl?”
Gülümsedim.
“İyi.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
“Eğitimde ağrımadı mı?”
“Biraz.”
Agah'ın sesi hemen değişti.
“Ne kadar biraz?”
Gülmeye başladım.
“Sen gerçekten doktor olduğunu unutmuyorsun.”
“Unutmuyorum.”
“Merak etme. İyiyim.”
“Akşam gelirsen bakarım.”
“Agah.”
“Ne?”
“Her geldiğimde omzumu kontrol etmek zorunda değilsin.”
“Ben bir şey demedim.”
“Daha demeden biliyorum.”
Agah güldü.
“Tamam. Bu sefer bakmam.”
“Gerçekten mi?”
“Belki.”
“Sen de Kaan'a benzemeye başladın.”
“Bence Kaan bana benziyor.”
“Buna Kaan çok bozulur.”
“Bozulsun.”
İkimiz de güldük.
Telefonu kapattığımda hâlâ gülümsüyordum.
Üçünün de farklı bir huyu vardı.
Ama artık bu huylar bana yabancı gelmiyordu.
Akşam eve gittiğimde kapıyı Kaan açtı.
Beni görünce hemen kenara çekildi.
“Sonunda.”
“Ne sonundası?”
“Seni bekliyoruz.”
“Daha saat yedi.”
“Ben seni daha erken bekliyordum.”
“Niye?”
“Çünkü kardeşimi görmek istedim.”
Bir an durdum.
Kaan bunu öyle doğal söylemişti ki sadece gülümsedim.
“Geldim işte.”
“İyi yaptın.”
Salona girdik.
Asil koltukta oturuyordu.
Agah da karşı tarafta telefonuna bakıyordu.
Asil başını kaldırdı.
“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
Agah da bana baktı.
“Omuz?”
Kaan hemen araya girdi.
“Daha kapıdan girdi.”
Agah ona döndü.
“Ben sadece sordum.”
“Senin sadece sorman bile beş dakika sürüyor.”
“Abartıyorsun.”
“Asıl sen abartıyorsun.”
Asil ikisine baktı.
“Daha İlbilge oturmadan başladınız.”
Kaan bana döndü.
“Gördün mü?”
Gülerek koltuğa oturdum.
“Ben bir şey görmedim.”
Agah güldü.
“Akıllı davranıyor.”
Kaan kaşlarını kaldırdı.
“Sen de onun tarafına geçtin.”
“Ben kimsenin tarafında değilim.”
“İlbilge de tarafsızmış.”
Asil araya girdi.
“İkiniz de rahat bırakın kızı.”
Kaan bana baktı.
“Bak, seni savundu.”
Güldüm.
“Ben zaten savunma istemedim.”
Kaan birkaç saniye sustu.
“Tamam. O zaman kendi başına mücadele et.”
Agah kahkaha attı.
“Sen gerçekten hiç susmuyorsun.”
“Beni böyle seviyorsunuz.”
Asil başını iki yana salladı.
“Kim seviyor?”
Kaan elini kalbine götürdü.
“Bu evde değerim bilinmiyor.”
Ben gülmeye başladım.
Kaan bana baktı.
“Sen bari gülme.”
“Tutamıyorum.”
“Demek benimle dalga geçiyorsun.”
“Biraz.”
Kaan ayağa kalktı.
“Ben gidiyorum.”
Agah kapıyı gösterdi.
“Kapı orada.”
Kaan kapıya baktı.
“Yok, vazgeçtim.”
Bu kez hepimiz güldük.
Ela mutfaktan çıktı.
“Yemek hazır.”
Kaan hemen yerinden kalktı.
“En sevdiğim cümle.”
Ela ona baktı.
“Sen zaten yemek deyince hemen geliyorsun.”
“Çünkü açım.”
“Daha yarım saat önce yemek yedin.”
“Yine acıktım.”
Agah güldü.
“Senin başka bir derdin yok.”
Kaan cevap vermeden masaya geçti.
Biz de peşinden gittik.
Ela tabağımı doldururken baktım.
“Anne, yeter.”
“Az koydum.”
Kaan hemen araya girdi.
“Bana da öyle koy.”
Ela ona baktı.
“Sen kendin al.”
Kaan bana döndü.
“Gördün mü?”
“Ne?”
“Bana yapılan muamele.”
Asil güldü.
“Sen hâlâ çocuk gibi davranırsan böyle olur.”
“Ben çocuk değilim.”
Agah hemen söyledi.
“Otuz yaşındasın.”
Kaan ona baktı.
“Yaşımı yüzüme vurma.”
Ben kahkaha attım.
Kaan bu kez bana baktı.
“Sen de başladın.”
“Ne yapayım?”
“Beni savun.”
“Ben tarafsızım.”
Kaan başını iki yana salladı.
“Bu ailede kimse benim yanımda değil.”
Hamit Ağa masanın diğer ucundan konuştu.
“Ben yanındayım.”
Kaan hemen döndü.
“Gerçekten mi?”
Hamit Ağa gülümsedi.
“Yemeğini bitirirsen.”
Kaan sustu.
Asil kahkaha attı.
“Baba bile şart koştu.”
Hepimiz güldük.
Yemekten sonra salona geçtik.
Kaan televizyonu açtı.
Asil koltuğa oturdu.
Agah telefonunu kenara bıraktı.
Ben de Ela'nın yanında oturdum.
Bir süre sonra Kaan bana baktı.
“Yarın boş musun?”
“Bilmiyorum.”
“Yine mi?”
Güldüm.
“Ne yapacağımı bilmiyorum.”
“Ben biliyorum.”
“Neymiş?”
“Benimle takılacaksın.”
“Ne yapacağız?”
“Bilmiyorum.”
“E o zaman?”
“Onu da yarın düşünürüz.”
Agah güldü.
“Plan dediğin bu mu?”
“Evet.”
Asil başını kaldırdı.
“Bence yarın İlbilge'yi rahat bırak.”
Kaan ona döndü.
“Sen niye karışıyorsun?”
“Çünkü sen fazla konuşuyorsun.”
“Abi, sen de çok konuşmaya başladın.”
Asil kaşlarını kaldırdı.
“Ne dedin?”
Kaan gülerek koltuğun arkasına geçti.
“Hiçbir şey.”
“Gel buraya.”
“Yok.”
Agah gülmekten başını eğdi.
Kaan bana baktı.
“Sen söyle. Ağabeyine söyle beni rahat bıraksın.”
“Ben karışmayayım.”
“Sen de mi?”
Gülerek başımı salladım.
“Ben tarafsızım.”
Kaan ellerini iki yana açtı.
“Bu evde yalnızım.”
Asil de gülmeye başladı.
Ben de kendimi tutamadım.
Bir süre hepimiz güldük.
Sonra Kaan yanıma gelip oturdu.
“Yarın yine gelir misin?”
Ona baktım.
“Gelirim.”
Bu kez düşünmeden söylemiştim.
Kaan'ın yüzü aydınlandı.
“Tamam.”
Agah hemen araya girdi.
“Bak, sonunda net cevap aldı.”
Asil de gülümsedi.
“İyi oldu.”
Ben üçünün de yüzüne baktım.
Bir zamanlar hiç tanımadığım bu üç adam, şimdi yanımda oturuyordu.
Ve artık bunu garipsemiyordum.
Sadece gülümsedim.
Yorumlar
- Hakan Başkurt: yine aynı konuyu konuşuyorsunuz değil mi?