BÖLÜM 5 — İÇİMDE KALAN

Sabah gözlerimi açtığımda ilk duyduğum şey odanın sessizliğiydi.

Birkaç saniye tavana baktım.

Nerede olduğumu hatırlamaya çalışırken gece yaşananlar yavaş yavaş aklıma geldi. Operasyon, silah sesleri, ekibim, hastane…

Elimi istemsizce omzuma götürdüm.

Hâlâ ağrıyordu.

Ama alışkındım.

Asıl alışamadığım şey, her operasyondan sonra içimde kalan o garip boşluktu.

Yanımda duran telefona uzandım.

Ekranı açtığımda yine aynı isim karşıma çıktı.

Demir ❤️

Parmağım ekranın üzerinde birkaç saniye öylece kaldı.

Üç yıl olmuştu.

Ama bazı şeyler zaman geçince kaybolmuyordu.

Telefonu kapattım.

“Bugün de böyle geçecek,” diye mırıldandım.

Yataktan kalkıp hazırlanırken aynadaki yansımama baktım.

Yorgundum.

Ama bunu kimseye belli etmemeyi öğrenmiştim.

Üniformamı giyip saçlarımı toparladım. Tam odadan çıkacakken telefonum çaldı.

Arayan birliğimdi.

Telefonu açtım.

“İlbilge.”

“Yüzbaşım, merkezde olmanız gerekiyor.”

“Bir sorun mu var?”

“Kısa süre içinde bilgi verilecek.”

“Tamam. Geliyorum.”

Telefonu kapattım.

Çantamı aldım ve odadan çıktım.

Beni bekleyen aracın yanına geldiğimde birkaç saniye durdum.

İstanbul yine her zamanki gibi kalabalıktı.

İnsanlar işe gidiyor, arabalar ilerliyor, hayat herkes için normal bir şekilde devam ediyordu.

Benim içinse hiçbir şey tam olarak normal değildi.

Araca bindim.

Camdan dışarı bakarken aklıma bir soru takıldı.

Benim hiç tanımadığım bir hayatım olabilir miydi?

Neden böyle düşündüğümü bilmiyordum.

Belki de yorgunluktandı.

Başımı cama yasladım.

“Boş ver,” dedim kendi kendime.

Ama içimdeki o his gitmedi.

Sanki hayatımda bilmediğim bir şey vardı.

Ve ben ne kadar uzaklaşmaya çalışırsam çalışayım, o şey bir gün karşıma çıkacaktı.

Henüz bunun ne olduğunu bilmiyordum.

Ama bir gün öğrenecektim.

Hem de sandığımdan çok daha yakında.