ÖZEL BÖLÜM 1 — BİR YIL SONRA
ÖZEL BÖLÜM 1 — BİR YIL SONRA
Aradan tam bir yıl geçmişti.
Bir yıl önce bu evin kapısından ilk kez girdiğimde ne yapacağımı bilmiyordum.
Şimdi ise kapıyı çalmadan bile içeri girebiliyordum.
O sabah erkenden kalkmıştım.
Karargâhta işim olmadığı için izinliydim.
Aklıma bir fikir geldi.
Kaan, Asil ve Agah'ın hâlâ uyuyor olabileceğini biliyordum.
Sessizce evden çıktım.
Onların evine gittiğimde kapıyı Ela açtı.
Beni görünce gülümsedi.
“Günaydın kızım.”
“Günaydın anne.”
“Bu saatte burada ne işin var?”
“Abilerimi görmeye geldim.”
Ela bana şüpheli bir bakış attı.
“Ne yapacaksın?”
“Hiçbir şey.”
“İlbilge...”
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
“Gerçekten bir şey yapmayacağım.”
Ela başını iki yana salladı.
“Sen böyle söyleyince daha çok korkuyorum.”
“Merak etme.”
Sessizce merdivenlere yöneldim.
İlk olarak Kaan'ın odasına baktım.
Kapı açıktı.
Kaan yatağın içinde iyice sarınmış, deliksiz uyuyordu.
Yanına yaklaşıp birkaç saniye baktım.
Sonra elimi uzatıp ayağının kenarından hafifçe gıdıkladım.
Kaan kıpırdamadı.
Bir kez daha yaptım.
Bu kez ayağını çekti.
“Of...”
Gülmemek için ağzımı kapattım.
Biraz daha gıdıkladım.
Kaan bir anda gözlerini açtı.
“Ne oluyor?”
Kahkaha atmaya başladım.
“Günaydın.”
Kaan yorganı üstüne çekti.
“İlbilge!”
“Uyan.”
“Senin başka işin yok mu?”
“Var.”
“Neymiş?”
“Sizi uyandırmak.”
Kaan yorganın altından bana baktı.
“Normal bir insan gibi uyandırsaydın.”
“Normal uyandırmak sıkıcı.”
Kaan yatağın içinde doğruldu.
“Bir gün seni yakalayacağım.”
“Bugün değil.”
Odadan koşarak çıktım.
Koridorda kahkahasını duyabiliyordum.
Sırada Agah vardı.
Kapısını hafifçe açtım.
O da uyuyordu.
Yanına gidip birkaç saniye bekledim.
Sonra kolunun yanından hafifçe gıdıkladım.
Agah gözlerini açtı.
“İlbilge...”
Gülmeye başladım.
“Günaydın doktor.”
Agah gözlerini kapattı.
“Ben hâlâ uyuyorum.”
“Hayır, uyandın.”
“Rüya görüyorum.”
“Ben de rüyanım demek.”
Agah istemeden güldü.
“Sen gerçekten değiştin.”
“Bir yılda biraz.”
“Belli.”
Tam çıkacakken Agah kolumdan tuttu.
“Dur.”
“Ne oldu?”
“Bir daha yaparsan...”
“Ne olacak?”
Agah gülümsedi.
“Ben de seni gıdıklarım.”
Hemen elini bırakıp kapıya yöneldim.
“Sonra görüşürüz.”
“Kaçıyorsun.”
“Evet.”
Koridora çıktım.
Şimdi sıra Asil'deydi.
Kapısını açtığımda o da uyuyordu.
Bir an durup düşündüm.
Asil'i gıdıklamak biraz daha riskliydi.
Ama artık geri dönüş yoktu.
Yavaşça yanına yaklaştım.
Elimi koluna götürdüm.
Bir kez gıdıkladım.
Asil hareket etmedi.
Bir kez daha yaptım.
Bu kez gözlerini açtı.
Bana baktı.
“İlbilge.”
“Günaydın.”
Asil birkaç saniye hiçbir şey söylemeden bana baktı.
Sonra yatağından doğruldu.
“Bunu sen mi yaptın?”
Gülerek geri çekildim.
“Evet.”
“Kaç yaşındasın?”
“Bilmiyorum.”
Asil başını iki yana salladı.
“Bir yılda bayağı değiştin.”
“Güzel değiştim ama.”
Asil gülmeye başladı.
“Gel buraya.”
“Hayır.”
Ayağa kalktı.
Ben kapıya doğru geri geri yürüdüm.
“Yaklaşma.”
“Sen başlattın.”
“Şakaydı.”
“Ben de şaka yapacağım.”
Kahkaha atarak koridora çıktım.
“Anne!”
Ela aşağıdan seslendi.
“Ne oldu?”
“Asil beni yakalamaya çalışıyor!”
Asil merdivenlerden inerken başını iki yana sallıyordu.
“Kızım, gel buraya.”
Kaan da odasından çıkmıştı.
“Beni de gıdıkladı.”
Agah kapısının önünde belirdi.
“Beni de.”
Ela üçümüze baktı.
“Sabah sabah ne yaptınız yine?”
Kaan hemen beni gösterdi.
“Suçlu bu.”
“Ben mi?”
“Evet.”
Agah güldü.
“Aslında güzeldi.”
Asil de başını salladı.
“Bir daha yaparsa ben de karşılığını veririm.”
Gülerek mutfağa kaçtım.
“Anne, beni koru.”
Ela çayları hazırlarken güldü.
“Ben karışmıyorum.”
Kaan hemen yanıma geldi.
“Kaçamazsın.”
“Sen önce uyanmayı öğren.”
Agah kahkaha attı.
Asil de gülerek masaya oturdu.
Bir yıl önce bu evde kendimi misafir gibi hissediyordum.
Şimdi ise sabahın köründe abilerimi gıdıklayıp kaçıyordum.
Ve en güzeli...
Kimse buna kızmıyordu.
Kaan bana bakıp başını salladı.
“Sen bizim başımıza gelen en büyük belasın.”
Gülümsedim.
“Ben de sizi seviyorum abi.”
Üçü de aynı anda bana baktı.
Sonra Kaan gülerek başını salladı.
“Tamam, şimdi affettim.”
Agah güldü.
“Ben daha karar vermedim.”
Asil çayından bir yudum aldı.
“Ben de.”
“Ne?”
“Bir daha yaparsan görürsün.”
Kahkaha attım.
“Bir daha yapacağım zaten.”
Üçü birden bana baktı.
Sonra hepimiz gülmeye başladık.