ÖZEL BÖLÜM 2 — BEŞ YIL SONRA
ÖZEL BÖLÜM 2 — BEŞ YIL SONRA
Beş yıl geçmişti.
Mardin'e ilk geldiğim günü düşündüğümde bazen aradan bu kadar zaman geçtiğine inanamıyordum.
O zamanlar bu evin kapısından girerken ne söyleyeceğimi bilemezdim.
Şimdi ise kapıyı çalmadan içeri girdiğim oluyordu.
O akşam da öyle yaptım.
Kapıyı açıp içeri girdim.
— Ben geldim!
Mutfaktan Ela'nın sesi geldi.
— Geldin mi kızım?
— Geldim.
Ayakkabılarımı çıkarıp salona geçtim.
Kaan koltuğa yayılmış, telefonuyla uğraşıyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
— Sonunda.
— Ne sonunda?
— Seni bekliyoruz.
— Beni mi?
— Evet.
Agah karşı koltuktan konuştu.
— Seni beklemiyorduk aslında.
Kaan hemen ona döndü.
— Sen sus.
— Gerçeği söylüyorum.
— Kimse sana sormadı.
Gülmeye başladım.
— Siz hiç değişmediniz.
Asil de diğer koltukta oturuyordu.
— Değiştik.
Kaan hemen atıldı.
— Abi, sen beş yılda daha da ciddi oldun.
Asil ona baktı.
— Sen de daha çok konuşmaya başladın.
— Ben zaten çok konuşuyordum.
Agah başını kaldırdı.
— Buna kimse itiraz edemez.
Kaan elindeki yastığı Agah'a doğru attı.
Agah eğilince yastık arkasındaki koltuğa çarptı.
— Çocuk musunuz siz?
Kaan bana baktı.
— Bazen.
— Onu fark ettim.
— Sen de tarafını seç.
— Ben karışmıyorum.
Asil gülümsedi.
— Beş yıl önce böyle cevaplar vermiyordun.
— Beş yıl önce sizi yeni tanıyordum.
Asil bana baktı.
— Şimdi?
Omuzlarımı kaldırdım.
— Şimdi başınıza bela oldum.
Kaan kahkaha attı.
— İşte benim kardeşim!
Tam o sırada Ela mutfaktan çıktı.
— Daha ben gelmeden başladınız mı?
Kaan hemen beni gösterdi.
— Anne, İlbilge geldi. O başlattı.
— Ben hiçbir şey yapmadım.
Ela gülerek başını salladı.
— Hadi sofraya geçin.
Hepimiz ayağa kalktık.
Masaya oturduğumuzda Hamit Ağa da salondan geldi.
Beni görünce gülümsedi.
— Hoş geldin kızım.
— Hoş buldum, baba.
Beş yıl önce bu kelimeyi ilk söylediğimde masadaki herkes susmuştu.
Şimdi kimse şaşırmıyordu.
Çünkü artık hayatımızın normal bir parçasıydı.
Hamit Ağa yerine oturdu.
— Görev nasıl gidiyor?
— İyi.
Kaan hemen araya girdi.
— Bu cevabı hâlâ değiştirmedi.
— Ne diyeyim?
— Biraz detay ver.
— İşte görev.
Agah güldü.
— Kaan, sen de hâlâ her şeyi öğrenmeye çalışıyorsun.
— Kardeşim hakkında merak ediyorum.
Asil kaşığını bırakıp Kaan'a baktı.
— Beş yıldır aynı şeyi yapıyorsun.
— Yapacağım tabii.
Ela önüme yemek koydu.
— Al kızım.
— Anne, yeter.
— Daha doğru düzgün koymadım.
Kaan bana baktı.
— Sakın itiraz etme. Ben yıllardır uğraşıyorum, hâlâ bana fazla koyuyor.
Ela hemen ona döndü.
— Sen kendi tabağını kendin doldur.
Kaan ellerini açtı.
— Bak, ayrımcılık.
Hepimiz güldük.
Yemek boyunca konu konuyu açtı.
Kaan iş yerinde yaşadığı bir olayı anlattı.
Agah arada sözünü kesip bazı yerlerini düzeltti.
Asil ikisine laf yetiştirdi.
Hamit Ağa çoğunlukla dinledi.
Ela ise herkesin tabağıyla ilgilenmeye devam etti.
Ben de aralarına karışıp konuşuyor, arada gülüyordum.
Eskiden bu masada otururken ne zaman kalkacağımı düşünürdüm.
Şimdi ise akşamın biraz daha uzun sürmesini istiyordum.
Bir ara Kaan bana döndü.
— Yarın boş musun?
— Neden?
— Bir yere gideceğiz.
— Kim?
— Ben, sen, Agah.
Agah hemen itiraz etti.
— Ben neden varım?
Kaan ona baktı.
— Çünkü sensiz olmaz.
— Daha nereye gideceğimizi bile bilmiyoruz.
— Ben de bilmiyorum.
Agah kaşlarını kaldırdı.
— O zaman neden gidiyoruz?
Kaan omuzlarını kaldırdı.
— Evde oturmak istemiyorum.
Asil araya girdi.
— Üçünüzü yalnız bırakmak istemiyorum.
Kaan ona döndü.
— Abi, sen de gel.
— Ben gelmem.
— Neden?
— Çünkü üç saatte kavga edersiniz.
Agah bana baktı.
— Doğru söylüyor.
— Siz ikiniz çok konuşuyorsunuz.
Kaan güldü.
— Beş yıl önce böyle cevaplar vermiyordun.
— Beş yıl önce sizi tanımıyordum.
— Şimdi tanıyorsun.
— Maalesef.
Kaan elini göğsüne götürdü.
— Kalbimi kırdın.
Agah gülmeye başladı.
Asil başını iki yana salladı.
— Hiç değişmeyeceksiniz.
Ela masanın diğer ucundan bize baktı.
— İyi ki değişmiyorsunuz.
Hepimiz ona döndük.
Ela gülümsedi.
— Böyle daha güzel.
Ben de gülümsedim.
Yemekten sonra biraz daha oturduk.
Kaan yine bir şeyler anlatmaya başladı.
Agah ona itiraz etti.
Asil ikisini dinlerken arada gülüyordu.
Ben de onları izliyordum.
Bir zamanlar birbirimizi tanımıyorduk.
Şimdi ise bu konuşmaların içinde kendime ait bir yerim vardı.
Gece eve döndüğümde çantamı bıraktım.
Telefonumu elime aldım.
Ekranda yine aynı isim vardı.
Demir ❤️
Fotoğrafına baktım.
— Beş yıl geçti.
Biraz düşündüm.
— Çok şey değişti.
Telefonu elimde tutmaya devam ettim.
— Ama sana anlatacaklarım hâlâ bitmedi.
Gülümsedim.
— Bugün yine abilerimle uğraştım.
Kısa bir nefes aldım.
— Onlar da benimle uğraştı.
Telefonu masaya bıraktım.
Salona geçip ışığı kapattım.
Bu kez eve döndüğümde aklımda kalan şey geçmişte kaçırdığım yıllar değildi.
O gün birlikte geçirdiğimiz birkaç saat vardı.
Ve yarın yine onları göreceğimi bilmek güzel geliyordu.