ÖZEL BÖLÜM 3 SON
ÖZEL BÖLÜM 3 — SON
Bazen hayatın ne kadar değiştiğini anlamak için geriye bakmak gerekiyor.
Ben de bugün geriye baktığımda, yıllar önce Mardin'e ilk geldiğim günü hatırlıyorum.
O zamanlar bu ev benim için sadece bir evdi.
İçindeki insanlar ise hayatım boyunca hiç tanımadığım ailemdi.
Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.
Onların bana nasıl davranacağını bilmiyordum.
Ben de onlara nasıl yaklaşacağımı bilmiyordum.
Sonra zaman geçti.
Birlikte yemek yedik.
Güldük.
Tartıştık.
Bazen birbirimize kızdık.
Bazen de hiçbir şey konuşmadan aynı odada oturduk.
Kaan'la hâlâ tartışıyoruz.
Agah hâlâ doktorluğunu bırakıp beni kontrol etmeye çalışıyor.
Asil hâlâ hem ağabeyim hem de gerektiğinde komutanım.
Annem hâlâ tabağıma gereğinden fazla yemek koyuyor.
Babam ise hâlâ her gelişimde bana bir şey soruyor.
Ve artık bunların hiçbiri bana garip gelmiyor.
Çünkü onların yanında kendimi misafir gibi hissetmiyorum.
Geçmişte kaçırdığımız yılları geri getiremeyiz.
Çocukluğumu onlarla geçiremedim.
Onlar da benim büyüdüğümü göremedi.
Ama artık bunun üzerinde durmuyorum.
Geçmişi değiştiremeyiz.
Yapabileceğimiz tek şey bundan sonrasını birlikte yaşamak.
Bunu zamanla öğrendim.
Her şeyi bir anda düzeltmek gerekmiyor.
Bazen birlikte yemek yemek yetiyor.
Bazen kısa bir telefon konuşması.
Bazen de kapıyı açıp,
“Ben geldim.”
demek.
Beş yıl önce bunu söylemek bile bana zor geliyordu.
Şimdi ise bazen kapıyı çalmadan içeri giriyorum.
Bir zamanlar hiç tanımadığım üç ağabeyim vardı.
Şimdi üçünün de hayatımda ayrı bir yeri var.
Bir annem ve babam vardı.
Onları da yıllarca tanımadım.
Şimdi ise onların evine giderken kendimi rahat hissediyorum.
Ve Demir...
Sen de bütün bunların içinde hep vardın.
Yaşadığım her şeyi sana anlatmaya devam ettim.
Mutlu olduğumda da, yorulduğumda da, başımdan bir şey geçtiğinde de.
Belki bazı insanlar hayatımızdan tamamen gitmiyor.
Sadece yokluklarıyla yaşamayı öğreniyoruz.
Ben de öğrendim.
Artık geçmişe baktığımda sadece kaybettiklerimi görmüyorum.
Bugün sahip olduklarımı da görüyorum.
Beni bekleyen bir ev var.
Beni merak eden insanlar var.
Ve yıllar içinde kurduğum bir hayat var.
Ben İlbilge.
Bir zamanlar nereden geldiğini bilmeyen bir kadındım.
Şimdi ise nereye ait olduğumu biliyorum.
Hayat bundan sonra da kolay olmayabilir.
Yeni görevlerim, yeni yollarım, yeni günlerim olacak.
Ama artık ne olursa olsun dönebileceğim bir yer olduğunu biliyorum.
Kapıyı açtığımda annemin sesini duyacağım.
Babam yine bana bir şey soracak.
Kaan yine takılacak.
Agah omzumu kontrol etmeye çalışacak.
Asil de büyük ihtimalle geç kaldığım için söylenecek.
Ve ben yine güleceğim.
Çünkü artık bunlar benim hayatım.
Gülümsedim.
Yıllar önce aradığım şeyin sadece geçmişim olmadığını şimdi daha iyi anlıyordum.
Ben bir aile arıyordum.
Ve sonunda bulmuştum.
Ben İlbilge.
Bu benim hikâyemdi.
Ve artık nereye ait olduğumu biliyordum.