ZAMANIN İKİ YÜZÜİKİ AİLE, TEK KADERİKİNCİ BÖLÜMÜÇÜNCÜ AİLENİN SIRRI
ZAMANIN İKİ YÜZÜ
İKİ AİLE, TEK KADER
İKİNCİ BÖLÜM
ÜÇÜNCÜ AİLENİN SIRRI
Demir, gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştı. Masanın üzerinde duran metal parçaya bakıp duruyordu. Bir önceki gece yaşananlardan sonra artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissediyordu.
Parçanın üzerindeki üç işaret de hareketsizdi. Yine de Demir, gözlerini ondan ayıramıyordu.
Telefonuna uzandı ve Mert'e mesaj yazdı.
“Uyudun mu?”
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
“Uyumaya çalışıyordum. Hayırdır?”
“Bugün üçüncü aileyle konuşacağız. Öncesinde şu fotoğraflara bir daha bakmanı istiyorum.”
Mert hemen cevap verdi.
“Zaten bakıyorum. Bu işin içinde bizim bilmediğimiz çok şey var.”
Demir telefonu bıraktı. Yatağından kalkıp pencereye yöneldi. İstanbul her zamanki gibi hareketliydi. İnsanlar işe yetişiyor, arabalar caddelerde ilerliyor, şehir yeni bir güne hazırlanıyordu.
Ama Demir'in hayatında hiçbir şey sıradan değildi artık.
Kahvaltı masasında herkes bir araya gelmişti.
Aylin, Demir'in önüne bir tabak koydu.
“Biraz da kahvaltına bak. Sabahın başından beri telefonunla uğraşıyorsun.”
Demir telefonu masaya bıraktı.
“Bir şeyleri araştırıyorum anne.”
Kaan araya girdi.
“Belli oluyor. Birkaç gündür evde herkes tarih araştırmacısına döndü.”
Mert gülerek karşılık verdi.
“Sen de avukatlığını bırakıp bizimle araştırmaya katılabilirsin.”
“Ben zaten yeterince uğraşıyorum. Bir de sizin gizemli saatinizle mi ilgileneceğim?”
Aras çayından bir yudum aldı.
“Bence hepimiz ilgilenmeliyiz. Sonuçta mesele sadece Demir'in başına gelen bir olay değil.”
Hakan başını salladı.
“Aras doğru söylüyor. Bu işin geçmişi var. Ne olduğunu anlamadan kimse tek başına hareket etmeyecek.”
Demir babasına baktı.
“Bugün üçüncü aileyle tekrar görüşeceğiz. Belki bu kez daha açık konuşurlar.”
Aylin oğlunun yüzündeki yorgunluğu fark etti.
“Umarım artık bazı soruların cevabını alırsınız.”
Demir hafifçe gülümsedi.
“Ben de onu istiyorum.”
Şanlıurfa'da Karahan ailesinin evinde de kahvaltı hazırlanmıştı.
Nermin, Elif'in tabağına biraz daha peynir koydu.
“Dün de doğru düzgün yemek yemedin. İşten mi yoruldun, yoksa İstanbul'daki meseleler mi aklında?”
Elif annesine baktı.
“İkisi de olabilir. Hastanede yoğunluk vardı. Bir de bu saat meselesi var tabii.”
Baran konuşmaya katıldı.
“İstanbul'a gidince her şeyi daha ayrıntılı öğreneceğiz. Ama önce üçüncü ailenin anlattıklarını dinlemeliyiz.”
Fırat, masadaki telefonunu kenara bıraktı.
“Bence asıl önemli olan 1997'de hastanede ne yaşandığı. Kayıtlar neden değiştirilmiş, bunu bulmamız gerekiyor.”
Yaman gülümsedi.
“Sen yine mühendis gibi düşünüyorsun. Her şeyi bir plana bağlayacaksın.”
Fırat omuz silkti.
“En azından birimizin planı olsun.”
Zeynep güldü.
“Yeter ki bu kez hepimiz aynı şeyi konuşalım. Dün akşam herkes başka bir ihtimal ortaya attı.”
Selahattin söze girdi.
“Bu mesele artık iki ailenin de meselesi. İstanbul'a gidiyoruz. Kim ne biliyorsa açıkça anlatacak.”
Elif sessizce dinledi. Aklında Demir vardı. Onunla konuşmak, yaşananları birlikte anlamaya çalışmak Elif'e iyi geliyordu. Yine de önlerinde çözmeleri gereken çok şey olduğunu biliyordu.
Öğleden sonra iki aile, üçüncü ailenin yaşadığı eski evde bir araya geldi.
Evin içi oldukça sessizdi. Ahşap mobilyalar, duvarlardaki eski fotoğraflar ve raflarda duran kitaplar buranın uzun zamandır korunan bir geçmişi olduğunu gösteriyordu.
Üçüncü aileden onları karşılayan kişi, herkesi salona davet etti.
“Dün size her şeyi anlatamadım. Bazı konuları aile içinde bile uzun süre konuşmadık.”
Hakan dikkatle dinledi.
“Artık konuşmanız gerektiğini düşünüyoruz. Çünkü bu mesele hepimizi ilgilendiriyor.”
Adam başını salladı.
“Biliyorum. Atalarımız 1453'ten sonra bu emanetin korunması için görevlendirilmiş. Onlara verilen parça, diğer iki parçadan ayrı tutulmuş. Görevleri de zamanı geldiğinde diğer iki aileye yardımcı olmakmış.”
Kaan kaşlarını çattı.
“Peki neden bugüne kadar kimseye haber verilmemiş?”
“Çünkü yıllar içinde bu görevin ne anlama geldiği unutulmuş. Ailemizin bir ferdi, emaneti korumak yerine herkesten saklamayı tercih etmiş.”
Demir hemen sordu:
“Kimden bahsediyorsunuz?”
Adam bir süre düşündü.
“Henüz bütün ayrıntıları bilmiyorum. Ama size göstermek istediğim bir şey var.”
Ayağa kalkıp yan odadan eski bir fotoğraf getirdi.
Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Üzerinde hastanenin arka bahçesinde çekilmiş dört kişinin görüntüsü vardı.
Elif fotoğrafı eline aldı.
“Bu hastane... 1997'de bizim doğduğumuz hastane olabilir mi?”
Adam başını salladı.
“Büyük ihtimalle öyle. Bu fotoğraf yıllardır ailemizde saklanıyor.”
Demir fotoğrafı dikkatle inceledi.
“Bu dört kişi kim?”
“Üçünü tanıyamadım. Ancak aile büyüğümüz Nihat, fotoğraftaki kişilerden birinin hastane yönetiminde çalıştığını söylemişti.”
Mert fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
“Arkasında bir şey yazıyor.”
Herkes fotoğrafın arkasına baktı.
Eski yazıyla şu cümleler yazılmıştı:
“İki kayıt düzeltildi. Emanetin yeri değiştirildi. Verilen söz korunmalı.”
Salonda kısa bir sessizlik oldu.
Baran söze girdi.
“İki kayıt derken doğum kayıtlarından mı bahsediyorlar?”
Elif fotoğrafa tekrar baktı.
“Bunu henüz bilmiyoruz. Ama bizim doğum kayıtlarımızdaki tutarsızlıklarla aynı döneme denk geliyor.”
Demir sakin bir sesle konuştu.
“İhtimalleri birbirine karıştırmayalım. Önce fotoğraftaki kişileri bulmamız gerekiyor.”
Mert başını salladı.
“Ben de bunu araştıracağım.”
Üçüncü aileden gelen kişi, eski bir defteri masanın üzerine bıraktı.
“Bu defter dedemden kaldı. İçindeki bazı sayfaları daha önce hiç kimseye göstermedim.”
Fırat defteri açtı. Sayfalar sararmış, bazı yazılar silinmişti.
1997 tarihli bir bölümde şu ifadeler yer alıyordu:
“Emanet artık eski yerinde değil. Onu arayanlar önce iki kaydın neden değiştirildiğini anlamalı.”
Zeynep şaşkınlıkla sordu:
“Demek ki o dönemde sadece hastanedeki kayıtlarla ilgili bir mesele yaşanmamış.”
Demir defteri dikkatle inceledi.
“Belki iki ayrı olay var. Doğum kayıtları ve saatin parçasının yer değiştirmesi. Aralarında bağlantı olup olmadığını henüz bilmiyoruz.”
Hakan oğluna baktı.
“Önce elimizdeki bilgileri doğrulayacağız. Tahminlerle hareket etmeyeceğiz.”
Mert telefonunu çıkardı.
“Fotoğraftaki hastanenin eski kayıtlarını bulmaya çalışacağım. Ayrıca o dönemde yönetimde çalışan kişilerin isimlerine ulaşabiliriz.”
Elif de araştırmaya katılmak istedi.
“Ben de hastanenin eski çalışanlarıyla ilgili bilgi toplamaya çalışırım. Doktorlardan bazıları yıllardır orada. Belki ailelerinden bir şey duymuşlardır.”
Demir ona döndü.
“Yalnız başına uğraşma. Birlikte araştırırız.”
Elif gülümsedi.
“Olur. Zaten bu işin içinden tek başımıza çıkamayız.”
Bir süre sonra üçüncü aileden gelen kişi, defterde yazılı olmayan başka bir olaydan söz etti.
“Size anlatmam gereken bir şey daha var. Dedem çocukken evimizin alt katında bulunan eski saatin kendi kendine çalıştığını görmüş.”
Aras dikkat kesildi.
“Nasıl yani?”
“Anlattığına göre gece yarısı bodrumdan bir ses gelmiş. Aşağı indiğinde saatin üzerindeki üç işaretin parladığını görmüş. Ertesi sabah ise saat yerinde değilmiş.”
Mert şaşkınlıkla sordu:
“Kim almış?”
“Dedem bunu uzun süre kimseye anlatmamış. Ailede ona inanan da olmamış. Yıllar sonra saatin, dedemin ağabeyi Rauf tarafından götürüldüğünü öğrenmişler.”
Demir hemen sordu:
“Rauf şimdi nerede?”
Adam başını iki yana salladı.
“Bilmiyoruz. Yıllar önce İstanbul'dan ayrılmış. Bir daha da kendisinden haber alamamışlar.”
Kaan düşünceli bir ifadeyle konuştu.
“Demek ki aramamız gereken kişilerden biri de Rauf.”
Baran ekledi:
“Onu bulabilirsek saatin nerede olduğunu öğrenebiliriz.”
Selahattin, üçüncü aileden gelen kişiye döndü.
“Rauf'un gidebileceği bir yer, görüştüğü biri ya da eski bir adres var mı?”
“Birkaç eski adres var. Ama hepsinin üzerinden yıllar geçmiş. Yine de size vereceğim.”
Demir defteri kapattı.
“Önce bu adresleri araştıracağız. Sonra fotoğraftaki kişileri bulmaya çalışacağız.”
Akşamüstü herkes biraz dinlenmek için bahçeye çıktı.
Elif, bahçenin kenarındaki bankta oturuyordu