ZAMANIN İKİ YÜZÜİKİ AİLE, TEK KADERKIRKINCI BÖLÜMHER ŞEYDEN SONRA AİLE

İKİ AİLE, TEK KADER

KIRKINCI BÖLÜM

HER ŞEYDEN SONRA AİLE

İkinci kapının önünde herkes bir süre sessiz kaldı.

Az önce karşılaştıkları şeyler, hiç kimsenin kolayca unutabileceği türden değildi. Yüzyıllardır saklanan bir oda, eski belgeler, üç aileye ait işaretler ve 1997 yılında yaşananları hatırlatan fotoğraflar…

Hepsi aynı sorunun etrafında birleşiyordu.

O gece hastanede gerçekte ne olmuştu?

Demir, elindeki metal parçaya baktı. Üzerindeki işaretler artık eskisi kadar parlak değildi. Sanki kapının açılmasıyla birlikte söyleyeceklerini söylemiş, yeniden susmuşlardı.

Elif yanına yaklaştı.

“İyi misin?” diye sordu.

Demir başını kaldırdı.

“İyiyim. Sadece bütün bunların bir gün biteceğini düşünüyordum.”

“Bence bitmesi için önce neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamamız gerekiyor.”

Demir hafifçe gülümsedi.

“Sen her şeyi bu kadar sakin mi karşılıyorsun?”

“Hayır. Hastanede de bazen ne yapacağımı bilemediğim oluyor. Ama o zaman önce elimdeki işe odaklanıyorum.”

“Demek ki doktorların da her soruya cevabı yok.”

Elif güldü.

“Senin de asker olman her şeyi çözebildiğin anlamına gelmiyor.”

“Bunu Mert'e söyleme. Zaten yeterince dalga geçiyor.”

Biraz ileride Mert onları duymuştu.

“Ben mi? Ben sadece gerçekleri dile getiriyorum.”

Aras başını salladı.

“Senin gerçeklerinle kimsenin işi olmaz.”

Kaan ikisine dönüp ciddi görünmeye çalıştı.

“Biraz sessiz olun. Araştırmacı belgeleri inceliyor.”

Araştırmacı, taş masanın üzerinde duran eski defteri dikkatle kapattı. Ardından ailelere döndü.

“Buradaki belgeler önemli. Fakat hepsini tek başımıza yorumlamamız doğru olmaz. Önce kayıtların kopyalarını almalı, sonra tarih ve arşiv uzmanlarıyla incelemeliyiz.”

Hakan başını salladı.

“Yani hâlâ kesin bir cevabımız yok.”

“Hayır. Ama artık elimizde yalnızca tahminler de yok.”

Selahattin, masanın üzerindeki fotoğrafı aldı. Fotoğrafta 1997 yılında çekilmiş bir hastane koridoru ve yan yana duran iki beşik vardı. Görüntünün arkasındaki yazı dikkatini çekti.

“Burada başka bir şey daha var.”

Herkes ona yaklaştı.

Selahattin yazıyı yüksek sesle okudu:

“Teslim kayıtları tamamlandı. İki dosya yeniden düzenlendi.”

Nermin'in yüzü gerildi.

“Demek ki kayıtlarla oynamışlar.”

Nihat, fotoğrafa dikkatle baktı.

“Bu yazının benim imzam olduğunu söyleyemem. Ama o dönem hastane arşivinde çalışanlardan birinin yazısı olabilir. Dosyaların yeniden düzenlendiğini biliyordum. Ancak bu işlemin neden yapıldığını bilmiyordum.”

Demir ona döndü.

“Peki, iki bebeğin kayıtlarının değiştiğini fark ettiğinizde neden daha fazla araştırmadınız?”

Nihat bir süre cevap vermedi.

“Çünkü o günlerde bana beklemem söylendi. Önce bunun sıradan bir kayıt hatası olduğunu düşündüm. Sonra bazı belgelerin kaybolduğunu gördüm. Hata olmadığını anladığımda ise iş işten geçmişti.”

“Kim söyledi beklemenizi?” diye sordu Kaan.

“Bunu hatırlamıyorum. Aradan çok uzun zaman geçti. Üstelik o dönem birçok kişiyle çalışıyorduk.”

Mert araya girdi.

“Yani bu belge bize birilerinin kayıtları değiştirdiğini düşündürüyor ama kimin yaptığını göstermiyor.”

“Doğru,” dedi araştırmacı. “Şu an için kesin olarak söyleyebileceğimiz tek şey bu.”

Demir fotoğrafı yeniden masaya bıraktı.

Artık bir şeyden emindi: Geçmişin bütün sorularını bir gecede cevaplayamayacaklardı.

Ama ilk kez ellerinde gerçek bir başlangıç vardı.

İkinci kapıdan çıktıklarında hava kararmaya başlamıştı.

Hakan, Demir'in yanına geldi.

“Bugün yeterince yoruldun. Eve dönelim.”

Demir başını salladı.

“Biraz daha burada kalabilirim.”

“Kalabilirsin. Ama her şeyi tek başına çözmeye çalışmayacaksın.”

Demir babasına baktı.

Hakan'ın bu sözleri onun için yeni değildi. Küçüklüğünden beri böyleydi. Bazen fazla korumacı davranır, bazen de Demir'in kendi kararlarını vermesi gerektiğini kabul etmekte zorlanırdı. Fakat bütün bunların altında değişmeyen bir şey vardı: Hakan onu kendi evladı gibi değil, doğrudan evladı olarak görüyordu.

Demir bunu hiçbir zaman unutmayacaktı.

“Biliyorum baba,” dedi.

Hakan kısa bir süre sustu.

“Biyolojik gerçekler ortaya çıktı diye sana olan sevgim değişmeyecek. Bunu tekrar tekrar söylemek istemiyorum ama bilmeni istiyorum.”

“Biliyorum. Sen benim babamsın.”

Hakan'ın yüzündeki gerginlik biraz olsun dağıldı.

Selahattin de konuşmaya katıldı.

“Biz de seni tanımak istiyoruz Demir. Ama bunu yaparken kimsenin hayatını zorlaştırmak istemiyoruz.”

Demir ona döndü.

“Ben de sizi tanımak istiyorum. Bunun için Hakan'la Aylin'i hayatımdan çıkarmam gerekmiyor.”

Selahattin başını salladı.

“Gerekmiyor zaten.”

Nermin, Demir'e doğru bir adım attı.

“Bazen seni küçükken nasıl biri olduğunu düşünürken buluyorum kendimi. İlk kelimen neydi, yürümeyi ne zaman öğrendin, nelerden korkardın… Bunların hiçbirini bilmiyorum.”

Demir'in yüzündeki ifade yumuşadı.

“Bunları zamanla öğrenebiliriz.”

Nermin gözlerini kaçırdı. Duygulanmıştı ama Demir'i zor durumda bırakmak istemiyordu.

“Evet. Zamanla.”

Elif de annesinin yanına geldi.

“Bence hepimiz için en doğrusu bu.”

Aylin, Elif'e baktı.

“Senin için de öyle mi?”

Elif hafifçe gülümsedi.

“Ben de sizi tanımak istiyorum. Ama Nermin annemle Selahattin babamın hayatımdaki yeri değişmeyecek.”

Aylin'in gözleri doldu.

“Bunu duymak güzel.”

Nermin, Aylin'e yaklaştı.

“Sanırım ikimiz de aynı şeyi hissediyoruz.”

“Evet,” dedi Aylin. “Çocuklarımızı tanımak istiyoruz ama onları yetiştiren ailelerden de bir şey almak istemiyoruz.”

İki kadın bir süre birbirlerine baktılar.

Aralarında hâlâ aşılması gereken mesafeler vardı. Fakat artık birbirlerini birer rakip gibi görmüyorlardı.

Belki de bu, her şeyin değişmeye başladığı ilk gerçek adımdı.

Akşam yemeği için Yalçın ailesinin evinde buluşmaya karar verdiler.

Evde hazırlıklar başlamıştı. Aylin mutfakta Selin'le birlikte yemekleri hazırlıyor, Mert ise masayı kurmak yerine telefonuyla ilgileniyordu.

Aras mutfağın kapısından seslendi:

“Mert, masayı kuracaktın.”

“Kuruyorum.”

“Telefonu bırakırsan daha hızlı kurarsın.”

Mert başını kaldırmadan cevap verdi:

“Teknoloji çağındayız Aras. Her şeyin bir uygulaması var. Masa kurma uygulaması henüz çıkmadı, o yüzden biraz zaman alıyor.”

Selin gülerek başını salladı.

“Senin bahanen hiç bitmiyor.”

Kaan salondan seslendi:

“Bu kadar konuşacağınıza yardım edin.”

Mert sonunda telefonunu bıraktı.

“Tamam, tamam. İnsan bir dakika dinlenemiyor.”

Demir içeri girdiğinde kardeşlerinin tartışmasını gördü.

“Ben de yardım edeyim mi?”

Aras hemen cevap verdi:

“Sen otur. Bugün yeterince yoruldun.”

Mert masadaki tabaklardan birini Demir'e uzattı.

“Al, bunu koy. Sonra da askeri disiplinle bütün masayı kontrol edersin.”

Demir tabağı aldı.

“Senin dağınıklığını düzeltmek için disipline gerek yok.”

Kaan istemeden güldü.

“İşte bu cevap yerinde oldu.”

Bir süre sonra kapı çaldı.

Gelenler Karahan ailesiydi. Baran, Fırat, Yaman, Selahattin, Nermin, Elif ve Zeynep içeri girdiler.

Baran, Demir'i görünce elini uzattı.

“Nasıl gidiyor kardeşim?”

Demir elini sıktı.

“İyi. Siz nasılsınız?”

“İyiyiz. Bugün biraz uzun bir gündü.”

Fırat etrafa bakındı.

“Burası beklediğimden daha kalabalıkmış.”

Mert hemen araya girdi.

“Daha herkes gelmedi. Bir de bizim ailede sessiz geçen gün olmuyor.”

Yaman güldü.

“Bizim evde de farklı değil. Özellikle Zeynep konuşmaya başlayınca kimse araya giremiyor.”

Zeynep kaşlarını kaldırdı.

“Sen önce kendi konuşmalarını say.”

Selin, Zeynep'in yanına giderek onu mutfağa çağırdı.

“Gel, kızlar biraz sohbet edelim. Erkekler burada kendi aralarında yarışmaya başlar şimdi.”

Zeynep gülerek onunla birlikte mutfağa geçti.

Kısa süre sonra herkes masanın etrafında toplandı.

İlk başlarda konuşmalar biraz temkinliydi. Herkes birbirini tanımaya çalışıyor, söylenecek sözleri tartıyordu. Fakat yemek ilerledikçe ortam değişti.

Kaan, Baran'a hukuk alanındaki çalışmalarını sordu. Baran da kendi işinden bahsetti. Fırat ve Hakan inşaat projeleri üzerine konuşmaya başladılar. Yaman, Selahattin'in tarımsal yatırımlarından söz açtı.

Aras, Baran'a dönerek:

“Demir'in asker olduğunu biliyorsun. Ama bizim evde a