ZAMANIN İKİ YÜZÜİKİ AİLE, TEK KADEROTUZ SEKİZİNCİ BÖLÜMNİHAT`IN SAKLADIĞI GERÇEK

ZAMANIN İKİ YÜZÜ

İKİ AİLE, TEK KADER

OTUZ SEKİZİNCİ BÖLÜM

NİHAT'IN SAKLADIĞI GERÇEK

Mert, sabah elinde bir dosyayla salona girdi. Demir kahvaltısını bitirmek üzereydi.

“Bir gelişme var,” dedi Mert.

Kaan gazetesini bıraktı.

“Hayırdır, ne buldun?”

“Nihat'ın adresini doğruladım. Hâlâ İstanbul'da yaşıyor. Dün gönderilen fotoğraftaki ev de ona ait.”

Demir hemen sordu:

“Bizimle görüşmeyi kabul etti mi?”

“Evet. Araştırmacı kendisine ulaşmış. Bugün öğleden sonra görüşeceğiz.”

Hakan oğluna baktı.

“Karahan ailesine haber verdiniz mi?”

“Verdik baba. Onlar da gelecek.”

Aylin sessizce dinliyordu.

“Umarım artık şu 1997 meselesinin ne olduğunu öğreniriz.”

Demir annesine döndü.

“Ben de bunu istiyorum. En azından elimizde konuşabileceğimiz biri olacak.”

Şanlıurfa'da Elif de aynı haberle güne başlamıştı. Baran, telefonuna gelen mesajı okuyunca ailesine döndü.

“Nihat bugün görüşmeyi kabul etmiş.”

Selahattin merakla sordu:

“Nerede buluşacaklarmış?”

“İstanbul'da. Araştırmacı da yanlarında olacak.”

Elif çantasını hazırlarken konuşmaya katıldı.

“Ben de gelmek istiyorum. Hastanedeki işlerimi ayarlayabilirim.”

Nermin kızına baktı.

“Son zamanlarda zaten çok yoruldun. Kendini fazla zorlama.”

“İyiyim anne. Bu konuyu ben de öğrenmek istiyorum.”

Baran ayağa kalktı.

“Ben de geleceğim. Nihat'ın anlatacaklarını kendi kulağımla duymak istiyorum.”

Fırat gülerek ona baktı.

“Yalnız adamı soru yağmuruna tutma.”

“Merak etme, kendimi tutarım.”

Elif gülümsedi.

“Bundan pek emin değilim.”

Öğleden sonra iki aile, araştırmacıyla birlikte Nihat'ın evine gitti.

Kapıyı yaşlı bir adam açtı. Fotoğraflarda gördükleri kişiydi.

“Geleceğinizi biliyordum,” dedi.

Kaan öne çıktı.

“Bizim de sizinle konuşmamız gereken çok şey var.”

Nihat kapıyı açtı.

“Biliyorum. Buyurun, içeri geçelim.”

Salon sade döşenmişti. Duvarlarda eski fotoğraflar, kitaplığın üzerinde de birkaç dosya vardı.

Herkes yerleşince Demir söze girdi.

“1997 yılında hastanede ne oldu?”

Nihat ellerini birleştirip bir süre düşündü.

“Ben o dönem hastanenin arşiv bölümünde çalışıyordum. O gece elektrik kesildi. Bazı işlemler elle yürütüldü. Doğum kayıtları ve hasta dosyaları da bu karışıklığın içindeydi.”

Aylin dikkatle dinliyordu.

“Sonra?”

“Ertesi gün kayıtları kontrol ederken iki bebeğin belgelerinde tutarsızlık fark ettim. Önce basit bir yazım hatası sandım. Ama dosyaları karşılaştırınca durumun farklı olduğunu anladım.”

Elif öne eğildi.

“Bizim kayıtlarımızdan mı bahsediyorsunuz?”

Nihat başını salladı.

“Evet. İki bebeğin bilgileri birbiriyle uyuşmuyordu. Durumu bildirdim ama bana beklemem söylendi.”

Selahattin'in yüzü gerildi.

“Kim söyledi?”

“Bunu kesin olarak bilmiyorum. O sırada hastanede birçok kişi görevliydi. Birkaç gün sonra dosyaları yeniden incelemek istedim. Fakat bazı belgeler ortada yoktu.”

Hakan öfkesini bastırmaya çalışarak konuştu:

“Yani kayıtların karıştığını fark ettiniz ama sonuna kadar araştırmadınız.”

Nihat başını eğdi.

“Haklısınız. Daha fazla ısrar etmeliydim. O zaman bunun bu kadar büyük bir meseleye dönüşeceğini anlayamadım. Yıllar geçtikçe de konuşmak zorlaştı.”

Nermin'in gözleri doldu.

“Peki çocuklarımızın nasıl karıştığını biliyor musunuz?”

“Hayır. Bunu açıkça söylemem gerekiyor. Kayıtlardaki hatayı fark ettim ama bebeklerin hangi aşamada yanlış teslim edildiğini görmedim.”

Demir sakin bir sesle sordu:

“Peki neden yıllarca sustunuz?”

Nihat bir süre cevap vermedi.

“Önce araştırmanın tamamlanmasını bekledim. Sonra belgeler kayboldu. Bir süre sonra da bu konuyu yeniden açmamam yönünde uyarıldım. Korktum demek belki kolay bir açıklama ama gerçek bu.”

Araştırmacı çantasından eski bir belge çıkardı.

“Bu imza size mi ait?”

Nihat belgeyi eline aldı.

“Evet. Benim imzam.”

Mert belgeye yaklaştı.

“Burada 'Eksik kayıtlar tamamlandı' yazıyor. Ama siz bazı belgelerin kaybolduğunu söylüyorsunuz.”

Nihat belgeyi dikkatlice inceledi.

“Bu imzayı attığım gün bana dosyaların kontrol edildiği söylendi. Fakat bütün belgeleri görmedim. Daha sonra bazı sayfaların değiştirildiğini düşündüm.”

Kaan sordu:

“Bunu kimin yaptığını biliyor musunuz?”

“Hayır. Elimde bunu kanıtlayacak bir şey yok.”

Baran sabırsızlanmıştı.

“Peki o gece hastanede başka kimler vardı?”

Nihat bir süre düşündü.

“Görev çizelgesinde birçok kişinin adı bulunuyordu. Fakat hepsinin olayla ilgisi olduğunu söyleyemem. Önce o listeyi incelememiz gerekiyor.”

Araştırmacı başını salladı.

“Bu önemli. Belgeyi ayrıntılı incelememiz lazım.”

Nihat ayağa kalkıp kitaplığın alt rafından eski bir dosya çıkardı.

“Bunu da saklamıştım. Artık sizde kalması daha doğru.”

Dosyayı masaya bıraktı.

İçinde 1997 tarihli hastane kayıtlarının fotokopileri, imza örnekleri ve görev çizelgesi vardı.

Mert sayfaları dikkatle inceledi.

“Burada iki ayrı teslim işlemi görünüyor. Ama imzalar birbirinden farklı.”

Demir dosyaya baktı.

“Bu belgeler, o gece neler yaşandığını açıklayabilir mi?”

Araştırmacı cevap verdi:

“Bize önemli bilgiler sağlayabilir. Ancak önce gerçek olup olmadıklarını ve sonradan değiştirilip değiştirilmediklerini kontrol etmeliyiz.”

Nihat son kez konuştu:

“Size verebileceğim en önemli bilgi şu: O gece yaşanan karışıklığı fark ettiğimde iş işten geçmişti. Ama gerçeğin neden saklandığını hâlâ bilmiyorum.”

Demir dosyayı eline aldı.

“Bu kez araştırmayı yarım bırakmayacağız.”

Evden çıktıklarında herkes düşünceliydi.

Mert belgelerin fotoğraflarını çekti. Kaan araştırmacıyla bunların nasıl inceleneceğini konuşuyordu. Baran ise Nihat'ın anlattıklarını kafasında toparlamaya çalışıyordu.

Elif, Demir'in yanına geldi.

“Beklediğimizden fazlasını öğrendik.”

“Evet ama hâlâ cevaplanmamış çok soru var.”

“En azından artık elimizde somut belgeler bulunuyor.”

Demir başını salladı.

“Bu kez nereden başlayacağımızı biliyoruz.”

Elif gülümsedi.

“Senin kolay kolay vazgeçeceğin yok.”

“Senin de yok gibi görünüyor.”

Birlikte arabaların yanına yürüdüler.

Elif bir süre sonra konuştu:

“Bazen bütün bunları düşününce ne hissedeceğimi bilemiyorum.”

Demir başını salladı.

“Ben de öyleyim. Ama artık bu yükü tek başımıza taşımıyoruz.”

Elif gülümsedi.

“Bu iyi geldi.”

Akşam iki aile yeniden bir araya geldi. Nihat'ın verdiği dosya masanın üzerindeydi.

Aylin, Nermin'in yanına oturdu.

“Bugün anlatılanlardan sonra aklımdan bir sürü şey geçti.”

Nermin başını salladı.

“Benim de. Demir'in nasıl büyüdüğünü, neler yaşadığını merak ediyorum.”

Aylin hafifçe gülümsedi.

“Ben de Elif'i tanımak istiyorum. Ama bunu yaparken Demir'in kendini dışarıda kalmış hissetmesini istemem.”

Nermin ona döndü.

“Ben de Elif'in beni kaybedeceğini düşünmesini istemiyorum. Onu büyüten annesi benim. Ama biyolojik annesini de tanımasını anlıyorum.”

Aylin, Nermin'in elini tuttu.

“Bence birbirimizi anlamaya çalışırsak çocuklarımız da daha rahat eder.”

Nermin gülümsedi.

“Umarım öyle olur.”

Demir konuşmaya katıldı.

“Benim için Hakan ve Aylin'in yeri değişmedi. Onlar benim ailem. Karahan ailesini de tanımak istiyorum. Bunların birbirine engel olmasını istemiyorum.”

Selahattin ona baktı.

“Biz de senden başka bir şey beklemiyoruz. Zamanla birbirimizi tanırız.”

Elif de başını salladı.

“Ben de aynı şekilde düşünüyorum. Kimseyi hayatımdan çıkarmak istemiyorum.”

Baran, Demir'e döndü.

“Sanırım birbirimizi daha iyi tanımamız gerekiyor.”

Demir gülümsedi.

“Bence de.”

Mert hemen araya girdi.

“Güzel. O zaman ilk iş ortak bir aile yemeği. Ama bu kez kimse araştırma dosyası getirmesin.”

Yaman güldü.

“Sen getirmezsen biz de getirmeyiz.”

Aras başını salladı.

“Bundan pek emin değilim.”

Masa kahkahalarla doldu. Birkaç saatliğine de olsa herkes araştırmayı bir kenara bırakmıştı.

Gece Mert, bilgisayarında belgelerin dijital kopyalarını inceliyordu. Bir sayfanın arkasında silik bir yazı fark etti.

Demir'i çağırdı.

“Şuna bir bak.”

Demir ekrana yaklaştı.

Sayfanın arkasında farklı bir el yazısıyla şu cümle bulunuyordu:

“İki bebeğin kayıtları düzeltildi. Ancak emanetin bulunduğu yer değiştirildi.”

Mert yazıyı büyüttü.

“Emanet derken saatten mi bahsediyorlar?”