ZAMANIN İKİ YÜZÜİKİ AİLE, TEK KADEROTUZ DOKUZUNCU BÖLÜMİKİNCİ KAPININ ARDINDA
ZAMANIN İKİ YÜZÜ
İKİ AİLE, TEK KADER
OTUZ DOKUZUNCU BÖLÜM
İKİNCİ KAPININ ARDINDA
Demir sabah uyandığında Mert çoktan bilgisayarın başına geçmişti. Masanın üzerinde Nihat'ın verdiği belgeler duruyordu.
Demir kapının önünde durup kardeşine baktı.
“Sen hiç uyumadın mı?”
Mert gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi.
“Uyudum. Ama aklıma bir şey takıldı, tekrar kalktım.”
“Ne buldun?”
Mert yanındaki sandalyeyi gösterdi.
“Şuna bir bak.”
Demir ekrana yaklaştı. Görüntüde eski bir hastane planı vardı.
“Bu nereden çıktı?”
“Nihat'ın verdiği görev çizelgesinin arkasında buldum. Hastanenin eski bodrum katını gösteriyor. Şu işareti görüyor musun?”
Demir ekrana biraz daha yaklaştı. Haritanın köşesinde üç sembolden biri bulunuyordu.
“Bu, saat üzerindeki işaretlerden biri.”
“Ben de onu fark ettim. Üstelik haritanın bir bölümü özellikle kesilmiş gibi.”
Demir düşünceli bir şekilde ekrana baktı.
“Önce araştırmacıya gösterelim. Sonra diğerlerine haber veririz.”
Mert başını salladı.
“Zaten Kaan'ı da çağırdım.”
Tam o sırada Kaan kapıda göründü.
“Beni yine sabah sabah hangi gizemin içine çekiyorsunuz?”
Mert gülerek arkasına döndü.
“Gel de gör.”
Kahvaltıda Aylin, Demir'in aklının yine başka yerde olduğunu fark etmişti.
“Demir, tabağındakileri bitirmeden kalkma. Sabahın köründen beri bir şeylerle uğraşıyorsunuz.”
Mert hemen araya girdi.
“Anne, önemli bir şey bulduk.”
Hakan gazetesini masaya bıraktı.
“Bu kez ne buldunuz?”
Demir kısaca anlattı:
“Nihat'ın verdiği belgelerin arasında hastanenin eski bodrum katına ait bir plan çıktı. Üzerinde saatle aynı sembollerden biri var.”
Aylin'in yüzü ciddileşti.
“Yine o saat…”
Aras çayından bir yudum aldı.
“Bence artık bu evde saat kelimesini yasaklayalım.”
Selin güldü.
“Önce sen sus. Dün gece üç saat boyunca güvenlik görüntülerini izleyen sendin.”
Aras itiraz etti.
“Ben sadece yardımcı oluyordum.”
Mert gülerek konuştu:
“Tabii, kesinlikle öyleydi.”
Hakan çocuklarına baktı.
“Şakayı bırakın. Araştırmayı dikkatli yapın. Bu işin nereye varacağını bilmiyoruz.”
Demir başını salladı.
“Merak etme baba. Önce izinleri alacağız.”
Şanlıurfa'da Elif de sabah kahvaltısından sonra Demir'in mesajını gördü.
Demir: Nihat'ın belgelerinde eski hastanenin bodrum katıyla ilgili bir harita bulduk.
Elif hemen cevap verdi.
Elif: Yine hastane mi? Bu kez doktor olarak mı gideceğim, araştırmacı olarak mı?
Demir'in cevabı gecikmedi.
Demir: İkisini birden yapabilirsin.
Elif gülümsedi. Zeynep bunu fark etmişti.
“Demir mi yazdı?”
Elif telefonu masaya bıraktı.
“Evet. Yeni bir şey bulmuşlar.”
Zeynep merakla sordu:
“Sen de gidecek misin?”
“İşim uygun olursa giderim.”
“Bence git. Hem biraz hava değişikliği olur.”
Elif gülerek başını salladı.
“Senin de her şeye bir yorumun var.”
Zeynep omuz silkti.
“Ben sadece olanı söylüyorum.”
Öğleden sonra iki aile, araştırmacıyla birlikte eski hastanenin önünde buluştu. Nihat da onlara katılmıştı.
Mert haritayı açıp gösterdi.
“İşaretin bulunduğu yer burası. Fakat hastanenin eski planı olduğu için bugünkü yapıyla birebir uyuşmayabilir.”
Nihat haritaya dikkatle baktı.
“Bu bölümü hatırlıyorum. Eskiden arşiv odasının altında küçük bir depo vardı. Yıllar önce kapatılmıştı.”
Demir ona döndü.
“Orada ne saklanıyordu?”
“Bilmiyorum. Benim görevim arşiv kayıtlarıyla ilgilenmekti. Depoya pek girmezdim.”
Araştırmacı araya girdi.
“Önce hastane yönetiminden izin alalım. Eski bölüm kapalı olsa bile izinsiz hareket edemeyiz.”
Selahattin de aynı fikirdeydi.
“Öyle yapalım. Bu kadar ilerlemişken bir hata yapmak istemeyiz.”
Gerekli izinler alındıktan sonra bodrum katına indiler.
Koridor oldukça sessizdi. Bazı duvarlar yenilenmiş, bazı bölümler ise eski hâlini korumuştu.
Elif çevresine bakındı.
“Buraya daha önce hiç inmemiştim.”
Demir ona döndü.
“İstersen yorulursan yukarı çıkabilirsin.”
Elif hafifçe gülümsedi.
“İyiyim. Merak etme.”
Mert haritayı kontrol ederek ilerledi.
“Sanırım aradığımız yer şu tarafta.”
Aras duvarın kenarındaki taşları gösterdi.
“Bir dakika. Şunlara bakın.”
Taşların üzerinde üç sembol vardı. Ortalarında ise daha önce gördükleri dördüncü işaret bulunuyordu.
Nihat işareti görünce durdu.
“Bunu daha önce görmüştüm.”
Hakan hemen sordu:
“Nerede?”
“1997 yılında arşivde karşıma çıkan belgelerden birinin arkasında. O zaman üzerinde durmamıştım.”
Araştırmacı sembollerin fotoğrafını çekti.
“Demek ki bu işaretler yalnızca saatle ilgili değil. Hastanenin geçmişinde de karşımıza çıkıyor.”
Mert duvarın altındaki küçük metal kapağı fark etti.
“Burada bir kilit var.”
Demir cebindeki metal parçayı çıkardı. Parça hafifçe titremeye başladı. Duvarın üzerindeki semboller de soluk bir ışıkla parladı.
Ardından taşların arkasından bir tıkırtı duyuldu.
Aras bir adım geri çekildi.
“Sanırım bir şey açılıyor.”
Duvarın küçük bir bölümü yavaşça yana kaydı. Arkasında dar bir oda vardı.
Araştırmacı önce içeri girdi. Diğerleri de ardından odaya geçti.
Ortada eski bir masa bulunuyordu. Masanın üzerinde birkaç dosya, sararmış fotoğraflar ve küçük bir ahşap kutu vardı.
Mert kutuyu açtı. İçinden eski bir defter çıktı.
Nihat şaşkınlıkla baktı.
“Bunu daha önce görmedim.”
Araştırmacı ilk sayfayı çevirdi. Üzerinde 1997 tarihi vardı.
Demir yazıyı yüksek sesle okudu:
“İki kayıt birbirine karıştı. Fakat asıl emanet yerinden ayrıldı.”
Elif ona döndü.
“Bu, bizim doğduğumuz geceyle ilgili olabilir mi?”
Araştırmacı defteri dikkatle inceledi.
“Olabilir. Ancak tek bir cümleyle kesin bir şey söyleyemeyiz.”
Mert başka bir sayfayı çevirdi. Hastane koridorunda çekilmiş eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafın arkasında iki isim yazıyordu:
DEMİR — ELİF
Aylin fotoğrafı eline aldı.
“Bunlar bizim çocuklarımızın isimleri.”
Nermin de fotoğrafa baktı.
“Bu fotoğrafı kim, neden saklamış olabilir?”
Nihat başını salladı.
“Bilmiyorum. Bu görüntü benim sakladığım belgelerin arasında da yoktu.”
Demir fotoğrafı dikkatle inceledi.
“Demek ki hastanede bizim bilmediğimiz başka şeyler de yaşanmış.”
Tam o sırada odanın köşesindeki eski saat çalışmaya başladı.
Önce hafif bir tıkırtı duyuldu. Sonra Demir'in elindeki metal parçanın sembolleri aydınlandı.
Duvarın karşısında bir görüntü belirdi.
Eski İstanbul sokakları, taş yapılar ve büyük bir masa…
Demir gözlerini görüntüden ayırmadı.
“1453…”
Görüntüde iki kişi masanın başında duruyordu. Masanın üzerinde üç metal parça vardı.
Araştırmacı dikkatle baktı.
“Bu, parçaların ayrıldığı an olabilir.”
Görüntü bir kez daha değişti. Bu kez eski bir hastane koridoru belirdi. Yan yana duran iki beşik görünüyordu. Beşiklerin çevresinde birkaç kişi vardı ama yüzleri seçilemiyordu.
Elif, Demir'e yaklaştı.
“Bu bizim doğduğumuz gece olabilir mi?”
Demir bir süre görüntüyü izledi.
“Olabilir. Ama henüz emin değiliz.”
Saatin sesi birden kesildi. Duvara yeni bir cümle yansıdı:
“İlk kapı geçmişi hatırlatır. İkinci kapı saklananı gösterir.”
Ardından görüntü kayboldu.
Herkes bir süre sessiz kaldı.
Mert masanın altındaki çekmeceyi fark etti.
“Burada başka bir dosya var.”
Çekmeceyi açıp dosyayı çıkardı. İçinde hastanenin eski planı ve bir adres bulunuyordu.
Nihat adresi görünce şaşırdı.
“Burası eski bir bina. Hastanenin yakınındaydı. 1997 yılında bazı eşyalar oraya taşınmıştı.”
Demir hemen sordu:
“Taşınan eşyaların arasında saat de olabilir mi?”
Nihat omuzlarını hafifçe kaldırdı.
“Bunu bilmiyorum. Ama o binayı araştırmak mantıklı olabilir.”
Araştırmacı dosyayı inceledi.
“Önce adresi doğrulayalım. Sonra gerekli hazırlıkları yaparız.”
Kaan başını salladı.
“Bu kez elimizde gerçek bir yer var. Sürekli tahmin yürütmek zorunda kalmayacağız.”
Hakan da konuşmaya katıldı.
“Öyleyse bugünlük yeter. Herkes biraz dinlensin.”
Hastaneden çıktıklarında hava kararmaya başlamıştı.
Demir ve Elif diğerlerinden biraz geride yürüyordu.
Elif ona baktı.
“Bugün gördüklerimiz aklımı iyice karıştırdı.”
Demir gülümsedi.
“Benim de. Ama en azından artık bazı şeyleri birbirine bağlayabiliyoruz.”
“Yine de her bulduğumuz şey yeni bir soru çıkarıyor.”
“Sanırım bu işin e