ZAMANIN İKİ YÜZÜİKİNCİ KİTAPBİRİNCİ BÖLÜMZAMAN YENİDEN UYANIYOR
ZAMANIN İKİ YÜZÜ
İKİNCİ KİTAP
BİRİNCİ BÖLÜM
ZAMAN YENİDEN UYANIYOR
İstanbul'da gece sessizdi.
Gündüzün kalabalığı geride kalmış, sokaklar yavaş yavaş boşalmıştı. Tarihî binaların arasından esen rüzgâr, dar sokaklarda dolaşıyordu. Şehrin bir köşesinde ise yıllardır kapalı duran eski bir odada kimsenin haberi olmayan bir olay yaşanıyordu.
Taş masanın üzerindeki saat kendi kendine çalışmaya başladı.
Önce hafif bir tıkırtı duyuldu. Ardından masanın üzerindeki üç sembol sırayla parladı. Saatin ne akrebi vardı ne de yelkovanı. Buna rağmen masanın çevresindeki gölgeler yer değiştiriyor, duvarlara farklı görüntüler yansıyordu.
Bir süre sonra odanın duvarında eski İstanbul belirdi.
Taş sokaklar, surlar ve geçmişten kalma yapılar gözlerinin önündeydi. Görüntünün içinde üç kişi duruyordu. Her birinin elinde küçük bir metal parçası vardı.
Görüntü değişti.
Bu kez iki beşik göründü.
Beşiklerin yanında birkaç kişi vardı ama yüzleri seçilmiyordu. İçlerinden biri elindeki kâğıda baktı. Tam o sırada görüntü bulanıklaştı ve ortadan kayboldu.
Saat sustu.
Taş masanın üzerinde daha önce bulunmayan bir yazı belirdi:
“İlk hikâye sona erdi. Asıl sır şimdi başlıyor.”
Üç sembolün ortasında dördüncü bir işaret ortaya çıktı. Diğerlerinden farklıydı. Birkaç saniye parladıktan sonra yeniden kayboldu.
Oda tekrar sessizliğe gömüldü.
Fakat saat artık eskisi gibi değildi.
İstanbul, 2026.
Demir sabah erkenden uyandı. Telefonundaki alarmı kapattıktan sonra bir süre yatağında oturdu.
Son aylarda hayatı oldukça değişmişti. Yıllardır bildiği aile geçmişinin sandığından farklı olduğunu öğrenmiş, hiç tanımadığı insanlarla tanışmıştı. Üstelik 1453 yılından beri saklanan bir sırrın ortasında kalmıştı.
Yine de günlük hayatına devam etmeye çalışıyordu.
Askerî görevleri sürüyordu. İşini aksatmak istemiyor, yaşadığı bütün karmaşaya rağmen sorumluluklarını yerine getiriyordu.
Telefonunu eline aldığında Elif'ten bir mesaj gördü.
“Günaydın. Bugün yine herkes bir araya gelecekmiş. Hazır mısın?”
Demir cevap yazdı:
“Günaydın. Hazırım desem yalan olur ama geleceğim.”
Elif'in cevabı gecikmedi.
“Ben de aynı durumdayım. Bakalım bugün neler öğreneceğiz.”
Demir gülümsedi. Telefonunu bıraktı ve hazırlanmak için ayağa kalktı.
Yalçın ailesinin evinde kahvaltı hazırlıkları başlamıştı.
Aylin mutfakta Selin'e yardım ediyordu. Mert masanın başında telefonuyla ilgilenirken Aras çay bardaklarını yerleştiriyordu. Kaan ise buldukları eski belgeleri yeniden inceliyordu.
Hakan salona girdi.
“Demir kalktı mı?”
Mert telefonundan başını kaldırdı.
“Bilmiyorum. Belki de önemli bir askerî görev için hazırlanıyordur.”
Aras güldü.
“Sen önce kendi işini yap.”
Mert kaşlarını kaldırdı.
“Ben ne yapmışım?”
“Masayı kuracaktın.”
“Kuruyorum işte.”
Kaan gözlerini dosyadan ayırmadan konuştu.
“Telefonu bırakırsan daha hızlı kurarsın.”
Tam o sırada Demir içeri girdi.
“Sabah sabah yine başlamışsınız.”
Mert hemen cevap verdi:
“Bizim evde sessiz bir sabah geçirmek mümkün değil.”
Demir masaya oturdu.
“Bunu en çok sen sağlıyorsun.”
Aylin gülümseyerek oğlunun önüne kahvaltısını koydu.
“Önce bir şeyler ye. Bugün uzun bir gün olacak.”
Hakan, Demir'e baktı.
“Bugünkü görüşmede dikkatli olalım. Üçüncü aileyi dinlemeden karar vermeyeceğiz.”
“Ben de öyle düşünüyorum baba.”
Kaan önündeki dosyayı kapattı.
“Bu kez ellerinde yalnızca fotoğraf yok. Ailelerinin geçmişiyle ilgili bazı belgeleri de göstereceklermiş.”
Mert araya girdi.
“Umarım bu defa belgelerin içinden başka bir gizli oda çıkmaz.”
Aras gülerek ona baktı.
“Senin için en iyisi bütün kapılardan uzak durmak.”
Mert cevap vermek üzereydi ama Aylin araya girdi.
“Yemek soğumadan kahvaltınızı yapın. Bütün gün konuşacak vaktiniz olacak zaten.”
Demir kardeşlerine bakıp gülümsedi. Bu evde değişmeyen şeylerden biri de buydu. Ne yaşanırsa yaşansın, kahvaltı masasındaki atışmalar devam ediyordu.
Şanlıurfa'da Karahan ailesi de kahvaltı masasının etrafında toplanmıştı.
Selahattin telefon görüşmesini bitirip yerine oturdu. Nermin, Elif'in önüne bir tabak bıraktı.
“Bugün İstanbul'a ne zaman gideceksiniz kızım?”
“Birazdan hazırlanıp çıkacağız anne.”
Baran çayından bir yudum aldı.
“Bu kez üçüncü aileyi daha yakından tanıyacağız. Umarım bildikleri her şeyi anlatırlar.”
Elif ona döndü.
“Önce bir dinleyelim Baran. Herkese şüpheyle yaklaşmak zorunda değiliz.”
Fırat da konuşmaya katıldı.
“Elif haklı. Ama dikkatli olmakta fayda var.”
Yaman sandalyesine yaslandı.
“Benim tek isteğim bugün kimsenin tek başına bir yerlere gitmemesi. Geçen sefer herkes ayrı bir işin peşine düşmüştü.”
Zeynep gülerek ona baktı.
“Bunu en son sen söylemelisin. Eski binada bizden habersiz dolaşan sendin.”
“Ben sadece etrafa bakıyordum.”
“Tabii, tabii.”
Selahattin gülümseyerek başını salladı.
“Bugün hepimiz birlikte hareket edeceğiz. Ne duyarsak duyalım önce anlamaya çalışacağız.”
Nermin, Elif'in elini tuttu.
“Sen de kendini fazla yorma. Hastanedeki işlerin de devam ediyor.”
“Merak etme anne. İyiyim.”
Elif'in doktorluk görevleri devam ediyordu. Ailesiyle yaşanan bütün bu gelişmelere rağmen mesleğini ihmal etmek istemiyordu.
Baran ona döndü.
“Demir de gelecek mi?”
“Evet. Dün konuşmuştuk.”
Baran başını salladı.
“Güzel. Artık kardeşimi biraz daha yakından tanımak istiyorum.”
Elif gülümsedi.
“Bence o da seni tanımak istiyor.”
Öğleden sonra iki aile İstanbul'da yeniden bir araya geldi.
Araştırmacı onları eski bir binanın önünde bekliyordu. Yanında üçüncü aileyle daha önce görüşmeye aracılık eden genç kadın ve yaşlı adam vardı.
Demir, Elif'i görünce yanına yaklaştı.
“Yolculuk nasıl geçti?”
“Biraz yorucuydu ama iyiyim. Sen nasılsın?”
“İyiyim. Bugün ne çıkacağını merak ediyorum.”
Elif gülümsedi.
“Ben de. Umarım bu defa gerçekten bir şeyler öğreniriz.”
“Umarım.”
Tam o sırada Mert yanlarına geldi.
“Ne konuşuyorsunuz bakalım?”
Demir ona baktı.
“Senin bilmen gerekmeyen şeyleri.”
Mert güldü.
“Tamam, anladım. Ben de kahve içmeye gelirim zaten.”
Elif gülerek başını salladı.
“Önce bugünkü işi halledelim.”
Herkes binaya girdi.
İçeride büyük bir masa vardı. Üzerinde üç metal parça ve eski bir defter duruyordu. Yaşlı adam masanın başına geçerek konuşmaya başladı.
“Öncelikle geldiğiniz için teşekkür ederim. Ailemizin yıllardır sakladığı bazı şeyler var. Bunları daha fazla gizlemenin doğru olmadığını düşünüyoruz.”
Kaan hemen sordu:
“Peki neden şimdiye kadar anlatmadınız?”
Yaşlı adam bir süre düşündü.
“Çünkü bize verilen bir söz vardı. 1453 yılından beri ailemiz bir emaneti koruyor. Bu emaneti başka parçalarla bir araya getirmememiz gerektiği söylenmiş. Ancak zamanla bize anlatılanların tamamını bilmediğimizi fark ettik.”
Demir masadaki metal parçaya baktı.
“Bu parça mı?”
“Evet. Ailemizden ailemize aktarıldı. Fakat ne işe yaradığını hiçbir zaman tam olarak anlayamadık.”
Araştırmacı defteri işaret etti.
“Peki bu belgeler?”
Genç kadın defteri açtı ve içinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.
“Bu belge ailemizde uzun zamandır saklanıyor. Üzerindeki tarihi gördüğümüzde sizin araştırmanızla bağlantılı olabileceğini düşündük.”
Kâğıdın üzerinde 1997 tarihi ve iki ayrı kayıt numarası bulunuyordu.
Elif biraz daha yaklaştı.
“Bunlar hastane kayıtları mı?”
Araştırmacı belgeyi dikkatle inceledi.
“Öyle görünüyor. Fakat kesin bir şey söylemek için doğrulamamız gerekiyor.”
Demir, iki numaranın yanındaki işaretlere dikkat etti.
“Bunlardan biri diğerinden farklı.”
Genç kadın başını salladı.
“Biz de bunu fark ettik. Ancak neden farklı olduklarını bilmiyoruz.”
Nihat'ın daha önce verdiği belgeler akıllarına geldi. 1997 yılında hastanede kayıtların yeniden düzenlendiğini biliyorlardı. Fakat bu yeni belge, o gece yaşananlarla ilgili başka bir ayrıntıya işaret ediyor olabilirdi.
Kaan sordu:
“Bu belgeyi daha önce neden kimseye göstermediniz?”
Yaşlı adam cevap verdi:
“Çünkü ailemiz, bu olayların araştırılmasının doğru olmayacağına inanıyordu. Fakat artık susmanın kimseye faydası olmadığını düşünüyoruz.”
Mert kâğıdın fotoğrafını çekti.
“Bunu diğer kayıtlarla karşılaş