13.2.4. Gölgelerin Son Çırpınışı (Eylül 2039)
Mareşal olalı aylar geçmişti. Omzundaki dört yıldız, göğsündeki madalyalar, artık onun bir parçası olmuştu. Ama içindeki o dinginlik, o huzur, hiç bozulmamıştı. Neslihan'la birlikte, billurdan bir hayat değil belki ama kendi inşa ettikleri o sağlam, sıcak yuvada, günler akıp gidiyordu.
Ta ki o telefon gelene kadar.
Birinci Hafta – Pazartesi, Gece Yarısı
Saat 23.45’ti. Nâzım, çalışma odasında, önündeki haritaların arasında kaybolmuşken, Neslihan’ın telefonu çaldı. Önce sessizlik, sonra tek tük kelimeler, ardından çığlık.
Nâzım, bir anda odasından fırladı. Neslihan, elinde telefon, yüzü bembeyaz, titriyordu. Gözlerinde, daha önce hiç görmediği bir ifade vardı: İğrenme, aşağılanma ve korku karışımı, tarifsiz bir şey.
“Nâzım,” dedi, sesi kısıktı, nefes almakta zorlanıyordu. “Bir adam aradı. Beni… beni tanıyormuş; Fotoğraflarımdan bahsetti. Uygunsuz… çok uygunsuz fotoğraflar… onları görmüş. Para karşılığı… böyle şeyler yaptığımı söylüyor.”
telefonu elinden aldı Nâzım. Arayan numara kayıtlı değildi; Konuşmayı dinledi. Adamın sesi, teklifi, tehditleri… Her şey bir anda zihninde şekillendi.Ama yüzünde tek bir kas oynamadı. Sadece, gözlerininderinliklerinde bir yerlerde, o tanıdık fırtına uyandı.
“Sakin ol,” dedi Neslihan’a, onu kendine çekerek. “Bu bir tuzak. Ve biz, bu tuzağı kuranları bulacağız.”
O gece uyumadı. Neslihan’ı sakinleştirdi, yanına yatırdı, başını okşadı. ama, o, bilgisayarın başına geçti, dijital izleri sürmeye başladı. Saatler geçti. Sabaha karşı, ipuçları birleşmeye başladı.
İkinci Gün – Salı, Sabah
Nâzım, bir isme ulaştı: Cengiz.Ekrem’in uzaktan bir yeğeniydi. Ekrem ve Münevver öldükten, yakınları hapse girdikten sonra ortadan kaybolmuş, bir daha haber alınamamıştı. Şimdi, yıllar sonra, bu zehirli mirasın son temsilcisi olarak ortaya çıkmıştı. İki adamı daha vardı: Tayfun ve Serdar. Üçü birlikte, küçük bir ofiste, kiralık troll ordularıyla, dijital karanlığın içinde yaşıyorlardı. Yapay zekâ ile ürettikleri sahte görüntüleri, önce birkaç siteye sızdırmış, ardından da para karşılığı bu işi yapacaklarını duyurmuşlardı. Amaçları, Nâzım’ın itibarını yerle bir etmek, onu en hassas yerinden vurmaktı: Eşi.
Neslihan, haberi öğrendiğinde yıkıldı. Ama Nâzım, onun omuzlarından tuttu, gözlerinin içine baktı. O bakışta, ne bir acıma vardı ne de bir öfke. tek başına, sarsılmaz bir güven.
“Bu iş bitecek,” dedi. “Hem de öyle bir bitecek ki, bir daha kimse bize iftira atmaya cesaret edemeyecek. Ama önce, senin güçlü olman gerek.”
derin bir nefes aldı Neslihan. Başını salladı; O, bir mareşalin eşiydi. Ve o, bunu hak ediyordu.
Üçüncü Gün – Çarşamba, Gece
Plan yapıldı. Nâzım, istihbarat birimleriyle temasa geçti. Yine de bu kez, sadece onların yardımıyla değil, kendi oyununu oynayacaktı. Özel bir tim, her an müdahaleye hazır, gizlendi.
Cengiz ve adamlarına ulaşmak için, onların dilinden konuşmalıydı. Nâzım, eski bir PDY bağlantısından kalma, ele geçirilmiş bir telefon hattını kullandı. Sesini değiştirerek, Cengiz’iaradı.
“Selamünaleyküm kardeş,” dedi, sesi boğuk, tekinsizdi. “Beni tanımazsın ama biz aynı yoldan geldik. Ekrem abinin işini duydum; O heriften alacaklıyız. Bize yardım edebileceğini söylediler.”
Cengiz, önce tereddüt etti. Ama Nâzım’ın sesindeki o eski, tanıdık “dava” tınısı, onu ikna etti. Konuştular, anlaştılar. Nâzım, onlara büyük bir iş teklif etti: Mareşal’i tamamen bitirecek, onu bir daha ayağa kalkamayacağı bir noktaya getirecek kozlarının olduğunu. Yine de bunu yüz yüze konuşmaları gerektiğini söyledi.
Buluşma yeri olarak, şehrin dışında, eski, terk edilmiş bir sanayi bölgesini belirledi. Saat: gece 03.00.
Dördüncü Gün – Perşembe, Gece Yarısı, Saat 02.45
Hava soğuktu, ay ışığı yoktu. Terk edilmiş depoların arasında, rüzgâr uğulduyordu. Nâzım, üzerinde siyah bir mont, altında kamuflaj pantolonu, belinde tabanca, Neslihan’la birlikte, belirtilen noktaya doğru yürüyordu. El eleydiler. Neslihan’ın elleri titriyordu ama yüzünde korku yoktu. Sadece, ona olan güven vardı.
Nâzım, bir an durdu, ona döndü. “Korkuyor musun?” diye sordu.
Neslihan, gözlerine baktı; O ela gözlerde, şimdi fırtına vardı. Ama ona bakarken, o fırtına hafifliyor, yerini tarifsiz bir sıcaklığa bırakıyordu.
“Seninleyken asla,” dedi.
Yürüdüler. Köşeyi döndüklerinde, karşılarında üç silüet belirdi. Cengiz, Tayfun ve Serdar. Ellerinde sopalar, gözlerinde kötü niyet.
Cengiz, onları görünce sırıttı. “Vay vay vay! Mareşal’in eşi burada! Ne işiniz var bu saatte buralarda, generalim? Karınızı mı peşkeş çekeceksiniz bize? Yoksa o fotoğraflar için pazarlık mı yapacaksınız?”
Tayfun ve Serdar, kahkahalarla güldü.
Nâzım, kısacık olduğu yerde durdu; Yüzü ifadesizdi. ama, gözleri… O gözlerde, bir anda fırtına koptu. O eski, tanıdık, tehlikeli fırtına. “Siyah çakal” uyanmıştı.
“Siz,” dedi, sesi öyle soğuktu ki, cehennem alevleri donardı. “Benim karıma iftira atanlar siz misiniz?”
Cengiz, bir adım attı. “İftira mı? Gerçek bu, generalim! İnternette her yerde! Karınızın fotoğrafları…”
Sözünü bitirmesine fırsat kalmadı.
bir anda yerden fırladı Nâzım. Hareketleri o kadar hızlı, o kadar akıcıydı ki, üç adam ne olduğunu çözümleyemedi. İlk hamlede Cengiz’in boğazına yapıştı. Onu havaya kaldırdı, duvara fırlattı. Cengiz, sırt üstü yere çakıldı, nefesi kesildi.
Tayfun ve Serdar, sopalarını sallayarak saldırdı. Nâzım, bir tekmede Tayfun’un elindeki sopayı parçaladı, ardından gelen yumrukla onu yere serdi. Serdar, kaçmaya çalıştı ama Nâzım’ın hızına yetişemedi. Yakaladı, kıvırdı, yere yatırdı.
On saniye içinde, üç adam da yerde, inleyerek kıvranıyordu.
Nâzım, Cengiz’in yanına gitti, eğildi. Bir eliyle saçlarından tuttu, başını kaldırdı. Diğer eli belindeki tabancadaydı.
“Şimdi,” dedi, sesi tehlikeli bir şekilde sakindi. “Sana bir şans vereceğim. Kimin adına çalıştığını, elindeki tüm belgeleri, tüm bağlantılarını anlatacaksın. Yoksa…”
Tabancayı çıkardı, namluyu Cengiz’in alnına dayadı.
Cengiz’in bakışları korkudan faltaşı gibi açıldı. Titriyor, konuşamıyordu.
Tam o sırada, karanlığın içinden bir hareketlilik oldu. Nâzım’ın önceden gizlediği özel tim, sessizce ortaya çıktı. Onlarca silah, üç adamın üzerine çevrildi.
Cengiz, şaşkınlıkla etrafına bakındı. Tuzak olduğunu anlamıştı.
Nâzım, tabancayı indirdi. “Götürün bunları,” dedi tim komutanına. “Ama önce, ellerindeki tüm dijital malzemeyi, tüm hesapları, tüm bağlantıları tespit edin. Gebermeden önce konuşacaklar.”
Beşinci Gün – Cuma, Sabah
Sorgu başladı; Cengiz, daha fazla dayanamadı. Anlattı. tek başına fotoğrafları değil, ellerinde çok daha büyük bir şey olduğunu itiraf etti: Bylock ağı. Ekrem ve Münevver’in yıllar önce kullandığı, kapatıldıktan sonra bile bazı hainlerin gizlice kullanmaya devam ettiği o ihanet ağının şifrelerini, mesajlarını, tüm kayıtlarını bulmuşlardı. Cengiz, bu ağa sonradan dahil olmuş, ama elindeki belgelerle, hâlâ kamuda görev yapan, devletin kademelerine sızmış onlarca kişiyi tehdit ediyor, onlardan para sızdırıyordu.
Nâzım, bu bilgiyi alır almaz, hemen harekete geçti. Belgeler, yetkili birimlere iletildi; Operasyon başlatıldı.
Altıncı Gün – Cumartesi
Büyük bir operasyonla, belgelerde adı geçen tüm şüpheliler eş zamanlı olarak gözaltına alındı. Kamuda, üniversitelerde, hatta bazı bakanlıklardaçalışan, yıllardır gizlice faaliyet gösterenonlarca kişi, bir gecede çökertildi. İhanet ağı, kökünden kazındı.
Nâzım, operasyon merkezinde, gelişmeleri izliyordu. Ekranda, tek tek yakalanan yüzler geçiyordu. İçinde, ne bir sevinçvardı ne de biröfke. sadece, derin bir hüzün. Bu insanlar, bu vatanın evlatlarıydı; Ama onlar, karanlığı seçmişti.
O gece eve döndüğünde, Neslihan onukapıda karşıladı. Yüzünde hâlâ o olayın gölgesi vardı ama gözleri parlıyordu.
“Bitti mi?” diye sordu.
sarıldı Nâzım. “Bitti.Hem de kökünden.”
Yedinci Gün– Pazar, Akşam
Bir hafta doldu. Cengiz ve adamları, tutuklanmış, cezaevine gönderilmişti. İhanet ağı çökertilmiş, tüm belgeler ele geçirilmişti. Medyada, büyük bir ope
Yorumlar
- ERDOĞAN: O telefon nasıl gelmişti böyle karanlık bir oyunun fitilini ateşlemeseydin keşke
- Melis K.: sakin kalabilmek zor ama dönüştürdüğün o huzurlu halin sayesinde güç buldukça daha da güçlü olacaksın
- Recep Uçar: bu operasyona yardım etmek için elinden geleni yaptın sonucunu beklemek sabır gerektiriyor @yemrecicek07
- İsmail Keskin: Gece uyumayı bırakıp dijital iz peşinde koşmak doğruydu çok kaygı verici görünüyor senin için
- Emir Polat Yüksel: neslihanın yüzündeki korkuyu görmek içimi parçaladı umarım her şey yoluna girer
- Efe Işıldar: Cesaretini asla yitirme nâzım vallahi onların sonu kötü olacak gibi hissediyorum