BÖLÜM VI: CAM KIRILIRKEN (2025)

Zümrüdüanka

Cam kırıldığında içeri giren ışık, Zümrüdüanka’nın yeniden doğuşunu başlatan ilk sıcaklık gibiydi.

6.1. Sıradan Bir Sabah

Mart 2025, Ankara

Sabah altıda uyandı.

Bu saatte uyanmak, Hakkâri’de edindiği on yıllık bir alışkanlıktı. Ne kadar geç yatsın, vücudu sabah altıda kurulmuş bir alarm gibi uyanırdı. Gözlerini açtı, tavana baktı: beyaz, düz, çatlaksız. Tıpkı çocukluğundaki gibi.

Yanında kimse yoktu. Lojmanın yatak odası geniş ve sessizdi. Perdenin arasından sızan ışık ince bir çizgi halinde yere düşüyor, toz zerreleri o çizgide dans ediyordu. Fark etti, not etti: Güneş doğuyor, tozlar havada süzülüyor.

Kalktı, banyoya girdi. Soğuk suyla yüzünü yıkadı, tıraş oldu. Üniformasını giydi; aynada kendine baktı. Otuz yaşında, saçları kısa, bakışları bir zamanlar ela sayılacak renkte ama ifadesiz. Binbaşı apoletleri omuzlarında. Yüzünde az kırışık; gözlerinde ise bir derinlik vardı—on yılın, operasyonların, ölümlerin bıraktığı bir iz değil; başka bir şey: boşluk.

Kahvaltı etmedi; Zaten nadiren ederdi. Ayakta, pencereden dışarı bakarak sadece bir bardak çay içti. Ankara gri bir sabaha uyanıyordu: binalar gri, gökyüzü gri, uzaktaki dağlar gri. Her yer griydi. İçinde de öyle.

Çantasını aldı, çıktı; Makam aracı kapıda bekliyordu. Şoför, genç bir astsubay, kapıyı açtı; selam verdi.

"Günaydın komutanım."

"Günaydın."

Bindi. Araba hareket etti.

Yolda camdan dışarı baktı. İnsanlar işe gidiyor, öğrenciler okula koşuyor, esnaf dükkânını açıyordu. Herkesin bir telaşı, bir amacı vardı; Onun da amacı vardı: görev. Ama o telaş onda değildi; sadece bir akış, bir rutin vardı.

Meclis’in önünde indi. Güvenlik kontrolünden geçti, içeri girdi. Koridorlar uzun, mermerli; ayak sesleri yankılanıyordu. Sanki rüya gibiydi. On yıllardır girdiği binalar hep böyleydi: soğuk mermer, yankı.

Savunma Komisyonu’na vereceği brifing sınır güvenliğiyle ilgiliydi. Saat on geçiyordu; biraz erken sayılırdı. Acele etmiyordu; koridorda yavaş adımlarla yürüdü.

Karşısından insanlar geliyordu: milletvekilleri, bürokratlar, danışmanlar, gazeteciler. Bazılarını tanıyordu, selamlaştı; bazılarıysa yabancıydı, geçti gitti. Her şey sıradandı, her şey her zamanki gibiydi.

Ta ki o ana kadar.

---

6.2. Karşılaşma

Koridorun sonunda bir kadın belirdi.

Uzaktan kim olduğunu seçmek zor değildi ama silüet bir tek başına duruyordu. O silüette tanıdık bir şey vardı. Nâzım’ın adımları fark etmeden yavaşladı.

Kadın yaklaştıkça hatları belirdi: siyah pantolon-ceket, beyaz gömlek, topuklu ayakkabılar. Saçları omuzlarına düşüyordu; kumral, hafif dalgalı. Yürüyüşü vakurdu, başı dik, bakışları ileri bakıyordu.

Nâzım onun yüzünü görmek için bekledi. Kalbi mi hızlandı? Hissetmedi. Sadece anlık bir durma, nefesinin kesilmesi vardı.

Kadın yaklaştı: yirmi adım, on beş, on. Yüzü seçilmeye başladı. Ela gözler—kenarlarında ince kırışıklıklar. Gülünce ortaya çıkan o diş aralığı. Şimdi gülmüyordu ama aralık hâlâ oradaydı. Çok tanıdık bir yüz.

Neslihan.

Durdu Nâzım. O yerde donup kaldı.

O an, bir şey oldu.

İçinde yıllardır donmuş o buzlu camda incecik bir çatlak oluştu. Neredeyse fark edilmeyecek kadar inceydi, ama vardı. O çatlaktan bir ışık sızdı.

Önce zayıftı; sonra giderek güçlendi. Işıkla birlikte renkler gelmeye başladı.

Neslihan’ın ceketi siyah değildi aslında; lacivertti. Gözleri daima ela mıydı? Hayır—kahverengiyle yeşil arası, ışıkta oynayan bir renkti. Dudakları pembe, yanaklarında hafif bir allık. Saçında bir tel beyaz; gümüş gibi parlıyordu.

Nâzım etrafa baktı. Koridorun mermeri bembeyaz değildi artık; sarı damarlar, gri lekeler, hafif pembelikler beliriyordu. Duvarlar bejdi; tek düze değildi. Işık vurdukça tonlar değişiyor, gölgeler oluşuyordu. Tavandan sarkan avizeler altın sarısı, kristalleri parlaktı.

Renkler—her yerde renkler; Canlı, parlak, sıcak. O kadar parlaktı ki gözleri acıyordu; ama bu acı hoştu.

Bu neydi? Neden şimdi? Neden bu kadar?

Daha önce de renkleri görmüştü; ama hiç böyle değil. Sanki bir filmin içine düşmüş, kameranın ötesine geçmiş gibiydi. Her şey daha gerçek, daha canlı, daha anlamlı.

Ve sıcaklık. Birden ortam ısınmıştı; yanı başında bir ateş yanıyordu sanki. Terlemeye başladı; alnından süzülen ter boynuna akıyordu. Bu ter korkudan değildi, heyecandan da değil—sadece içten, gerçek bir sıcaklıktı.

Sesler değişmişti. Uzaktan gelen konuşmalar, kahkahalar, ayak sesleri—artık sadece duyulmuyor, hissediliyordu. Bir kadının kahkahası içini neşe ile dolduruyor, bir erkeğin sert sesi hafif bir tedirginlik yayıyordu. İnsanların duyguları ona bulaşıyor gibiydi.

Duygular… İçinde bir şey kabarıyordu. Taşan bir nehir, coşan bir deniz gibi. Ne olduğunu bilmeden, kelimeye ulaşamadan; ama vardı—çok güçlü, yoğun, gerçek.

Bu muydu? diye düşündü. İnsanların hissettiği bu muydu gerçekten?

On yıl boyunca insanları izlemişti; güldüklerini, ağladıklarını, kızdıklarını, sevindiklerini görmüştü. Ama anlamamıştı; Şimdi, ilk kez, anlıyordu. İlk kez onlardan biri oluyordu.

Neslihan da durmuştu; üç metre ötede. Gözleri Nâzım’ın gözlerine kilitlenmişti. Açıldı, büyüdü, parladı. Dudakları aralandı; bir şey söylemek istedi ama sözcükler tıkandı yanaklarında.

Saniyeler geçti; belki dakikalar; Zaman durmuş gibiydi. Koridordaki sesler yok oldu. İnsanlar silindi. sadece onlar kalmıştı—karşılıklı, birbirine bakan iki insan.

---

6.3. İç Monolog

Nâzım’ın zihninde düşünceler birbiri ardına aktı.

On yıl; On yıl geçti. Ama sanki hiç değişmemiş. Hatta daha da güzel. O saçındaki beyaz tel… Yeni mi? Hep orada mıydı? Ben mi fark etmemiştim?

Neden şimdi? Neden burada? Bunca yıl sonra neden karşılaştık?

İçimde neler dönüyor böyle? Kalbim neden bu kadar çarpıyor, neden göğsüm sanki sıkışıyor? Daha önce hiç tanımadığım bir ritim bu; ne savaşta, ne ölümün ucunda, ne de tehlikenin en koyusunda böyle bir şey olmamıştı.

Sıcak; Çok sıcak. Ter damlaları alnımdan saçlarıma iniyor. Ellerim titriyor. Bu ne? Korku mu? Hayır, korkuyu bilirim; bunun adı farklı bir şey.

Renkler... Her yer renk tufanı. Hep görürdüm renkleri ama hiçbiri böylesine canlı değildi. Gözlerim açılmış gibi; sanki perde aralanmış, dünya yeni bir palet sunmuştu.

İşte bu işte; İnsanların hissettiği şey bu olmalı. Hep böyle mi yaşıyorlar peki? Her an, her nefeste bu kadar mı dolular?

Ve ben? Bunca yılı nasıl geçirdim? Nasıl olmuş da hissetmeden, boş bir kabuk gibi yaşamışım?

"Makine" dediler bana. Haklıymışlar. Ben bir makineydim gerçekten. Ama şimdi... Şimdi ben neyim, söyleyebilen var mı?

Neslihan ilk adımı attı; Bir, iki. Yaklaştı. Üç metre, iki metre, bir... Durdu. O kadar yakındı ki Nâzım nefesini duydurdu. Kokusunu aldı; yılların diplerinden gelen, hafızada saklı bir iz. Lavanta mıydı o, yoksa başka bir anı mı? Ucunu yakalayamıyordu sorgunun; yine de güzeldi. Sıcaktı; içine işliyordu.

"Nâzım," dedi Neslihan; sesi yumuşak, hafiften titrek. "Gerçekten sen misin?"

Cevap vermek istedi Nâzım. Ağzını açtı ama kelimeler boğazında düğümlendi kaldı.

Ne diyecekti, hangi sözcük olacaktı doğru olan? On yıl boyunca her durumda söylenecek sözü bulmuş adam şimdi tek bir kelime edemiyordu.

"Ben" mi demeli? "Evet" mi? "Sen" mi? Hangi sözcük şu anı hafifletebilir, hangi kelime karşılayabilir bu yükü?

Dudakları kıpırdadı. "Ben..." dedi sonra durdu, sustu.

Yine aynı şey oldu; yine kelimeler yetmedi. Ama bu kez farklıydı: İçimde yeni bir şey vardı; daha önce hiç olmayan bir şey. Ona anlatacak sözcüğüm yoktu.

Neslihan gülümsedi. O gülüş, yılların arasından gelmişti; aynı sıcaklık, aynı samimiyet. "Sen," dedi. "Sen işte."

Evet, ben bendim; Fakat aynı ben değildim artık. İçimde bir şey kırılmıştı. O cam—yıllardır orada duran o cam—çatlamış, paramparça olmuştu. Ve her şey birdenbire parlak, sıcak, yoğunlaşmıştı.

Gözlerim yanıyor, tenim sanki ateşte; Kalbim duracak gibi atıyor. Ama... iyi. Çok iyi, şaşırtıcı derecede iyi.

İlk kez gerçekten iyi hissediyorum. Gerçekten.

---

6.4. Konuşma

"Neslihan," dedi Nâzım; bu kez bitird