BÖLÜM XIV: SON HAFTA (2039)

Zümrüdüanka

Son eşiğe yaklaşırken Zümrüdüanka’nın kanatları kapanmadı; ateşi, vedanın içinden bile ışık vermeyi sürdürdü.

14.0. Son Hafta: Yedi Gün, Yedi Üniforma, Bir Veda

Ekim 2039, Ankara — Mareşal Konutu

Sınır ötesinden gelen haberler her geçen gün ağırlaşıyordu. Düşman, anlaşmayı bozmuş, sınırı geçmişti. Çatışmalar şiddetleniyordu. Nâzım, masasının başında haritaların arasında geçirdiği uzun saatlerden sonra, bir karar verdi. Bu kez sadece karargahtan yönetmeyecekti. Askerlerinin yanında olmalıydı.

Buna rağmen gitmeden önce, evde geçireceği bir haftası vardı. Bir hafta; Yedi gün. Ve o yedi günü, Neslihan'ın en sevdiği ritüele ayırmaya karar verdi: Her gün farklı bir üniformayla karşısına çıkmak.

İçinde, tarif edemediği bir his vardı. Sanki bu bir veda turuydu. Bunu düşünmek bile istemiyordu ama kalbinin derinliklerinde bir yerde, bu haftanın özel olduğunu biliyordu. Belki de Neslihan'ın gözlerine son bir kez doya doya bakmak, onun tenini son bir kez hissedebilmek içindi. Söylemedi, söyleyemedi. Sadece, her anını hafızasına kazımaya karar verdi.

---

14.1. Birinci Gün: Pazartesi – Tören Üniforması ve İlk Sessizlik

Sabah 06.30

Güneş daha doğmamıştı. Nâzım, yılların alışkanlığıyla uyandı. Ama bu kez, yataktan kalkmak istemedi. kısacık, Neslihan'ın saçlarını okşadı, nefesini dinledi. O hâlâ uyuyordu, yüzünde o huzurlu ifadeyle. Nâzım, onu izlerken içinde bir sızı hissetti. Çok hafif, neredeyse fark edilmeyecek kadar. Bu kezse, oradaydı.

Sessizce kalktı, banyoya gitti. Aynanın karşısında durdu, kendine baktı. Gözlerinin altında hafif morluklar vardı; son günlerde pek uyuyamamıştı. Derin bir nefes aldı; Bugün, ilk gündü. Ve ilk günün üniforması, en görkemlisi olmalıydı.

Saat 07.15 – Hazırlık

Dolabı açtı. Tam teçhizat tören üniforması, özenle asılmış, ütülenmiş, hazır bekliyordu. Yeşilin en koyu tonu, omuzlarda altın işlemeler, göğüste madalyalar için özeldikilmiş bantlar.Nâzım, herbir parçayı tek tek, adeta bir ritüel gibi giymeye başladı.

Önce içlik, sonra gömlek. Gömleğin düğmelerini iliklerken, parmakları hafifçe titredi. Bunu fark etti, durdu, bir an bekledi. Sonra devam etti; Pantolonu giydi, kemeri taktı. Kemer tokasının metalik sesi, banyonun sessizliğinde yankılandı. Çoraplar, boyalı siyah botlar. Botların bağcıklarını bağlarken, her bir düğümü özenle sıktı.

Sonra ceket; En ağır parça. Omuzlarına yerleştirdi, önünü ilikledi. Madalyaları takmaya başladı. Her bir madalya, bir anı, bir operasyon, bir zaferdi. Hakkâri'nin soğuğu, sınır ötesinin ateşi, gece baskınları, kurtarılan köyler... Her birini tek tek hatırladı. Göğsü doldukça, geçmiş de üzerine biniyor gibiydi.

En son, bereyi başına yerleştirdi. Aynaya baktı.

Karşısında, Mareşal Nâzım duruyordu. Dört yıldız, onlarca madalya, vakur bir duruş. Ama gözlerinde, o tanıdık sertliğin yanında, hafif bir hüzün vardı.

Saat 08.00 – İlk Görüş

Neslihan, gözlerini açtığında yatağın yanını boş buldu. Ses yoktu; Merakla doğruldu, etrafa bakındı. Sonra, banyo kapısının açıldığını duydu.

Ve onu gördü.

kapıda duruyordu Nâzım. Üzerinde tam teçhizat tören üniforması, göğsü madalyalarla dolu, omzunda dört yıldız, başında bere, ayağında boyalı botlar. O kadar görkemliydi ki, Neslihan bir an nefesini tuttu.

"Günaydın,"dedi Nâzım. Sesi sakindi ama gözlerinde bir ışık vardı.

Neslihan, yatakta doğruldu, gözlerini ondan alamıyordu."Ne... ne oldu? Neden giydin bunu?"

Nâzım, yanına yürüdü, yatağın kenarına oturdu. Botlarının ağırlığıyla yatağın hafifçe çöküşünü hissetti. Elini uzattı, Neslihan'ın yanağını okşadı.

"Bir hafta izin aldım,"dedi."Sadece seninle geçirmek için. Her gün farklı bir üniforma giyeceğim. Nasıl olsa benimle gurur duyuyorsun, değil mi?"

Neslihan'ın gözleri doldu; Anlamıştı. Belki tam olarak değil, yine de içinde bir şeylerin farklı olduğunu hissediyordu. Sarıldı, sımsıkı sarıldı. Üniformanın kumaşı yüzüne değdi, madalyaların soğukluğunu hissetti.

"Her zaman gurur duyuyorum,"diye fısıldadı."Ama bu halinle... tarif edilemezsin."

Saat 10.00 – Evde Dolaşma

Kahvaltıdan sonra, Nâzım evde dolaşmaya başladı. Üzerinde hâlâ ogörkemli üniforma vardı. Mutfağa girdi, çaydanlığa dokundu. Salona geçti, kitaplığın önünde durdu. Raflardaki kitaplara baktı, bazılarını eline aldı, inceledi, yerinekoydu. Çocuklarının odalarının kapısına yürüdü, her birinin önündebir an durdu. Küçük Fatma'nınkapısını hafifçe araladı, onun uyuduğunu gördü. Yüzünde bir gülümseme belirdi.

Her bir adımında, botlarının parkede çıkardığı ses, evin her köşesinde yankılanıyordu. O ses, evin ritmiydi. O ses, güven demekti, varlık demekti, baba demekti.

onu izliyordu Neslihan. Salondaki koltukta oturmuş, elinde çay bardağı, gözleri ondaydı. Nâzım'ın her hareketini, her dokunuşunu, her bakışını hafızasına kazıyordu. O da hissediyordu. İçten içe, bu anların kıymetini biliyordu.

Saat 15.00 – Öğleden Sonra Sessizliği

Öğleden sonra, birlikte televizyon izlediler. Nâzım, koltuğa oturdu, Neslihan hemen yanına sokuldu, başını göğsüne koydu. Üniformanın kumaşı, yanağına değiyordu. Madalyaların soğukluğu, kalbinin sıcak atışıyla birleşiyordu. Uzun süre öylece kaldılar. Televizyonda ne olduğunu ikisi de bilmiyordu. tek başına o an vardı, o sessizlik, o birliktelik.

Saat 21.00 – Ağır Egzersizler

Akşam yemeğinden sonra, çocuklar odalarına çekilmişti. Nâzım, spor odasına gitti; Üzerinde hâlâ üniforma vardı. Neslihan, kapıda durmuş, onu izliyordu.

Nâzım, önce halterin başına geçti; Yüz kiloluk ağırlığı kaldırdı. Kolları gerildi, boyun damarları ortaya çıktı, yüzü kızardı. Buna rağmen bırakmadı. On kere, yirmi kere, otuz kere... Saymakla bitmezdi. Her kaldırışta, üniformanın kumaşı geriliyor, madalyalar birbirine çarpıp hafif metalik sesler çıkarıyordu.

Sonra barfikse geçti; Dakikalarca asılı kaldı. Vücudu dimdik, kasları gerilmiş, gözleri ileride. Neslihan, onunbu haline hayranlıkla bakıyordu. O kadar güçlüydü ki, sanki dünyayı sırtında taşıyabilirdi.

Ardından mekikler, squatlar, pres hareketleri... Her bir egzersizi, sanki bir yarışmadaymış gibi, sonuna kadar, en doğru şekilde yaptı. Ter, alnından süzülüyor, boynuna akıyor, üniformasının yakasını ıslatıyordu. Ama o, durmuyordu.

Neslihan, dayanamadı,"Yeter artık,"dedi."Yoruldun."

bir an durdu Nâzım. Başını kaldırdı, ona baktı. Gözlerinde, o tanıdık sıcaklık vardı."Yorulmak ne demek?"dedi."Sen varsan, yorulmam."

Saat 22.30 – Koltukta Sarılış

Egzersizler bittiğinde, Nâzım hâlâ üzerinde o ağır üniformayla salona geçti. Koltuğa oturdu, kollarını açtı."Gel,"dedi.

Neslihan, hiç tereddüt etmeden yanına gitti. Nâzım, onu kucağına aldı, göğsüne yatırdı. Üniformanın terden ıslanmış kumaşı, madalyaların soğukluğu, kalbinin sıcak atışı... Hepsi bir aradaydı. Neslihan, başını göğsüne koydu, gözlerini kapattı. O an, dünyanın en güvenli yerindeydi.

Nâzım, kollarını genişletti. Sanki kanatları varmış gibi, onu kendi bedeniyle sardı. Üzerinde o ağır teçhizat, o madalyalar, o yıldızlar vardı. Buna rağmen o an, tüm o ağırlığın altında, Neslihan için sadece bir yürekti. Sıcak, güvenli, sonsuz bir yürek.

Saatlerce öylece kaldılar; Ne bir hareket, ne bir ses. Sadece iki kalbin birbirine karışan ritmi. Saat gece yarısını geçti, sonra sabaha karşı üç oldu. Ama onlar, kıpırdamadı.

Saat 03.30 – Ilık Duş ve Birlikte Su

hafifçe doğruldu Nâzım. Neslihan hâlâ uyuyordu kucağında. Saçlarını okşadı, alnına bir öpücük kondurdu."Haydi,"diye fısıldadı."Duşa girelim."

gözlerini araladı Neslihan. Uykulu bir sesle,"Şimdi mi?"dedi.

"Şimdi."

Birlikte kalktılar. Nâzım, onun elinden tuttu, banyoya götürdü. Sonra, tek tek, ağır ağır, üzerindeki teçhizatı çıkarmaya başladı. Önce beresi, sonra ceketi, sonra madalyaları, sonra kemeri, sonra botları. Her bir parça yere düştüğünde, metalik bir ses çıkarıyordu. En son, üniformasını çıkardı.

Ilık su, birlikte aktı üzerlerine. O an, tüm o zırhın, tüm o teçhizatın, tüm o yılların yükü, suyla birlikte akıp gitti. sadece ikisi kaldı. Çıplak, savunmasız, ama birbirine kenetlenmiş

Yorumlar

• Eda Özden İlgezdi: nâzım gitmeden bir an önce evde yaşamak istediğini anlamalıydı
• Enes: O an sadece gözlerin yeterdi onun için böyle hissettirmeye başladığın
• Yaman Kurtuluş: biliyorum gurur duyuyorsun ama bunu söylememelisin artık
• AZRA KARADUMAN: kalkmak istemiyorsun ama bir yandan kalbin sanki çok ağırlaşıyor
• Zafer Kaan Genç: Sadece güvende olduğunu düşündüğü için o an bile bilmeli seni izlerken
• Sevgi Korkmaz: yavaş ol yahu nâzım bu ağırlıkla üst üste bindiğin tekrarlar inade değil
• burak yılmaz: Bir hafta ama nedense içimde tarifsiz bir hüzün var gibi duruyor