BÖLÜM XV.5: GÖLGELERİN İZİNDE (2050)
On bir yıl sonra bile, bir zamanlar alev olan yerde ince bir sıcaklık kalırdı; kimileri buna kül derdi, kimileri hâlâ için için yandığını hissederdi.
12.5.8. Geç Kalan Ziyaret
Eylül 2050, Ankara
Hasan, elinde bavuluyla otobüstenindiğinde, hava hafif serindi. Ankara Otogarı, her zamanki gibi kalabalıkve karmaşıktı. Etrafına bakındı, bir an için yönünü bulmaya çalıştı. Yanında Fatma Nine vardı, doksanına merdiven dayamıştı ama gözleri hâlâ ışıl ışıldı. Arkalarında Dursun Amca ve birkaç akraba daha.
On bir yıl olmuştu. Tam on bir yıl önce, o görkemli mareşallik töreninde bu şehre gelmişler, Nâzım'ın evinde misafir olmuşlar, sıcak sohbetler etmiş, helvalar yemiş, türküler söylemişlerdi. O zaman her şey ne kadar güzeldi. Nâzım, onlara evini açmış, çocuklarıyla tanıştırmış, Neslihan'la birlikte ağırlamıştı. Fatma Nine, o günleri hiç unutmamıştı."Bir daha gidelim"demişti hep,"Şu şehirde biraz daha kalalım."Ama köy işleri, yaşlılık, mesafe derken bir türlü nasip olmamıştı.
Şimdi ise gelmişlerdi. Bu kezse, çok geç kalmışlardı.
Hasan, bir taksi çevirdi."Çankaya'ya,"dedi, adresi verdi. Taksici başını salladı, yola koyuldular.
Fatma Nine, camdan dışarı bakıyor, yüksek binaları, kalabalık caddeleri izliyordu. Ama gözleri hiçbir şey görmüyordu aslında. Aklı, oğlundaydı. Oğlu dediği, aslında kardeşi olan adamdaydı. Nâzım'daydı.
"Hasan,"dedi usulca,"çok mu değişmiştir şehir?"
Hasan, başını salladı."Değişmiştir nine. Ama evleri aynıdır. Buluruz."
Fatma Nine sustu. Bulmak... Evet, evi bulacaklardı. Ne var ki içinde kimse olmayacaktı.
---
Evin Önü
Taksi, sitenin önünde durdu. Hasan parayı ödedi, indiler. Fatma Nine, ağır ağır yürüdü, kapıya doğru. Her adımda kalbi biraz daha hızlı atıyordu. O kadar çok beklemişti bu anı. O kadar çok hayal etmişti. Nâzım'ın kapıda onları karşılamasını, o kocaman kollarını açıp sarılmasını, içeri davet etmesini.
Kapıya geldiklerinde durdular. Hasan, zili çaldı. Beklediler. Ses yok.
Tekrar çaldı. Yine yok.
Fatma Nine'nin yüreği sıkıştı."Yoklar mı?"diye sordusesi titreyerek.
Hasan, bir an tereddüt etti. Sonra, kapının yanındaki güvenlik görevlisine döndü."Afedersiniz,"dedi,"bu dairede oturan Mareşal Nâzım'ı arıyoruz. Biz akrabalarıyız, köyden geldik."
Güvenlik görevlisinin yüzü bir an değişti. Gözlerinde tanıdık bir hüzün belirdi. On bir yıldır burada çalışıyordu, Mareşal'i de tanırdı, onun vefatını da hatırlardı.
"Siz... haberiniz yok muydu?"dedi usulca."Mareşal Nâzım... ve eşi Neslihan Hanım... on bir yıl önce vefat ettiler."
O an, zaman durdu.
Fatma Nine'nin dizlerinin bağı çözüldü. Hasan, hemen koluna girdi, tuttu. Dursun Amca arkalarında, olduğu yere yığıldı. Kadınlar, hıçkırıklara boğuldu.
Nasıl? Nasıl olurdu? On bir yıl önce, tam on bir yıl önce buradaydılar. Nâzım, onlara sarılmış,"Gelin, ne zaman isterseniz"demişti. Söz vermişti. Ama onlar gelmemişti. Beklemişlerdi. Hep beklemişlerdi. Ve şimdi... çok geç kalmışlardı.
---
12.5.9. Haberin Öyküsü
O akşam, köyde nasıl öğrendiklerini hatırladılar.
17 Ekim 2039, akşamüstü.
Köy meydanındaki kahvede, radyo açıktı. Normalde kimse dinlemezdi ama o gün farklıydı. Radyodan bir anons geçildi:"Şehit haberi... Mareşal Nâzım, sınır ötesi operasyonda şehit düştü..."
Kahvedeki herkes dondu kaldı. Kimse nefes almıyordu. Bir anda, köyün her yerinden feryatlar yükseldi.
Hasan, o anı hiç unutmamıştı. Tarladaydı, haberi komşusu söylemişti. Elindeki çapayı bırakmış, olduğu yere çökmüştü. Ağlamamıştı. Ağlayamamıştı. yalnızca, gökyüzüne bakmış,"Neden?"diye sormuştu.
Fatma Nine, evdeydi, yemek yapıyordu. Komşu kadın koşarak gelmiş, kapıyı çalmış,"Fatma abla, yetiş! Oğlun... Mareşal Nâzım şehit olmuş!"demişti. Fatma Nine, elindeki kepçeyi bırakmış, bir anda dizlerinin üzerine çökmüş, başını gökyüzüne kaldırıp feryat etmişti.
Dursun Amca, o gün köyün dışında, koyunların yanındaydı. Haberi, dağlardan yankılanan çığlıklarla duymuştu. Köye koşmuş, meydana vardığında herkesin ağladığını görmüştü.
O gece, köyde uyuyan olmamıştı. Herkes, evlerde, camilerde, meydanda toplanmış, dualar etmiş, Kur'an okumuştu. Bir şehit vermişlerdi. Hem de nasıl bir şehit. Kendi topraklarından çıkmış, tüm ülkeye adını duyurmuş, mareşal olmuş bir kahraman.
Nevar ki gidememişlerdi cenazeye. Yaşlıydılar, hastaydılar, yollar uzundu. Üstelik, Nâzım'ın onları son gördüğünde söylediği sözler vardı aklında:"Gelin, ne zaman isterseniz."Cenazeye değil, sağlığında gelmek istemişlerdi. Ama bir türlü fırsat bulamamışlardı.
---
12.5.10. Boş Ev
Güvenlik görevlisi, onlarıiçeri aldı. Nâzım'ındairesinin önüne kadar çıkardı. Kapı, hâlâ aynı kapıydı. Ne var ki artık onu açacak kimse yoktu.
Hasan, derin bir nefes aldı. Cebinden anahtarı çıkardı. Nâzım'ın oğlu büyük Nâzım vermişti onlara."Ne zaman isterseniz gelin, ev size açık"demişti.
Kapıyı açtı. İçeri girdiler.
Ev, aynıydı. Ama bambaşkaydı. Bir zamanlar neşe, kahkaha, hayat dolu olan bu ev, şimdi sessiz ve soğuktu. Eşyaların üzeri ince bir toz tabakasıyla kaplıydı. Perdeler kapalıydı, güneş girmiyordu içeri.
Fatma Nine, yavaş adımlarla salona girdi. Gözleri, köşedeki koltuğa takıldı. Nâzım'ın en sevdiği koltuk. Orada oturur, gazete okur, çay içer, torunlarıyla oynardı. Şimdi boştu.
Mutfaktan geçtiler. Tezgâhta, bir zamanlar çaydanlığın durduğu yerde, hafifbir iz vardı. Neslihan'ın her sabah çay koyduğu yer.
Çocukların odalarına baktılar. Küçük Fatma'nın odasında, duvarda babasının bir fotoğrafı asılıydı. Nâzım, üniformalı, gülümsüyordu. O fotoğrafa baktıkça, Fatma Nine'nin içi parçalandı.
Çalışma odasının kapısı kapalıydı. Hasan, elini kapı koluna götürdü, açtı.
İçeri girdi. Kitaplık, masa, bilgisayar, dosyalar... Her şey duruyordu. Bu kezse, masanın üzerinde, küçük bir fanus vardı. İçinde, kırmızı bir kalem ve kelebekli bir toka, yan yana duruyordu.
Hasan, fanusa baktı sessizce. Bunun ne olduğunu biliyordu. Nâzım anlatmıştı. O kırmızı kalem, ilkokulda bir kızın verdiği, içindekiilk duyguyu uyandıran kalemdi. O kelebekli toka, aynı kızın yıllar sonra gönderdiği hatıraydı. İkisi de, onun için ne kadar kıymetliydi.
Fatma Nine de odaya girdi. Fanusu gördü, anlamadı ama içindeki anlamı hissetti."Ne bunlar?"diye sordu.
Hasan, anlattı. Nâzım'ın çocukluğunu, o soğuk evi, duygularının nasıl söndürüldüğünü, ve bu kalemin onun için ne ifade ettiğini. Fatma Nine dinledikçe ağladı."Demek ki ne kadar yalnızmış,"dedi."Ne kadar sevgisiz büyümüş. Ama yine de sevmeyi başarmış. Ne büyük insanmış."
12.5.11. İki Hafta
O gece, evde kaldılar. Hasan, Fatma Nine'nin odasını hazırladı, diğerleri de çocukların odalarına yerleşti. Ama kimse uyuyamadı.
Sabah olduğunda, kahvaltı hazırladılar. Sofrayı kurdular, çay demlediler. Bu kezse, karşılarında oturan yoktu. Nâzım yoktu, Neslihan yoktu. Sadece, duvardaki fotoğrafları vardı onlara bakan.
Günler geçti. Her gün, evin farklı bir köşesinde, onların izini buldular. Bir kitabın arasında kalmış bir not, bir dolabın içinde unutulmuş bir kıyafet, balkonda duran bir çift terlik... Her biri, ayrı bir hatıra, ayrı bir acı, ayrı bir özlemdi.
Fatma Nine, her gün Nâzım'ın koltuğunda oturdu, saatlerce tavana baktı. Onunla konuştu içinden."Oğlum,"dedi,"bizi affet. Geç kaldık. Ama seni hep sevdik. Hep dua ettik sana. Şimdi buradayız, evindeyiz. Ama sen yoksun."
Hasan, çalışma odasında saatler geçirdi. Nâzım'ın kitaplarını karıştırdı, dosyalarına baktı, notlarını okudu. Onun ne kadar büyük bir adam olduğunu, ne kadar çok şey başardığını, ne kadar derin bir düşünce dünyası olduğunu gördükçe içindeki gurur daha da büyüdü. Ama aynı zamanda, onu daha iyi tanıyamamanın hüznü vardı içinde.
Dursun Amca, balkonda oturdu, sigara içti. Gözleri, uzaklardaki dağlardaydı. Belki de kendi köyünü, kendi dağlarını düşünüyordu. Belki de Nâzım'la birlikte geçirdiği o kısa ama güzel anları.
İki hafta boyunca, evin içinde bir hayalet gibi dolaştılar. Her gün, biraz daha alıştılar bu yokluğa. Her gün, biraz daha anladılar, onların ne kadar değerli olduğunu
Yorumlar
- Ece kaplan: fatma nine gözleriyle onları çağırıyordu ama hatıralar çok yüksekti
- Tarık Duman: hasan o an her şeyin değiştiğini fark etti
- Duygu Aktaş: Neden nâzımı daha önce ziyaret edemediniz ki
- Efe Hendek: hasan çok geç kalmadı mı o eve dönmek için