BÖLÜM XV: BERZAH (2039)

Zümrüdüanka

Kül, bir sondan çok, bir bekleyişti; ve Zümrüdüanka’yı tanıyanlar için o bekleyiş, rüyalarda sürdü.

15.1. Defin

17 Ekim 2039, Ankara — Şehitlik

Hava soğuktu, gri bulutlar gökyüzünü kaplamıştı. Sanki ülke bile yas tutuyordu.

Nâzım'ın cenazesi, büyük bir törenle kaldırıldı. Binlerce insan, sokakları doldurmuş, onu son yolculuğuna uğurluyordu. Askerler, tören kıtasındaydı. Devlet erkânı, protokoldeydi. Ama en önde, ailesi vardı. Neslihan, dört oğul, gelinler, torunlar.

Tabut, omuzlarda taşındı. Üzerinde, Nâzım'ın vasiyeti gereği, kamuflaj üniformasıvardı. Göğsünde madalyalar, omzunda dört yıldız. Yüzünde o huzurlu tebessüm.

Namaz kılındı, dualar okundu. Toprağa verilirken, Neslihan gözyaşlarını tutamadı. Oğulları, babalarının mezarına toprak attı. Torunlar, anlamasa da ağlıyordu.

Mezar taşına yazıldı:

MAREŞAL Nâzım

ŞEHİT

1995-2039

RUHUNA FATİHA

Ne var ki o taş, yalnızca bir semboldü. Nâzım, çoktan gitmişti.

---

Cenaze töreni, Ankara'nın o soğuk Ekim sabahında, binlerce kişinin gözyaşları arasında yapıldı. Elif ve oğlu, en ön saflarda, ailenin hemen arkasında duruyorlardı. İkisinin de gözleri, o bayrağa sarılı tabutta, o dağ gibi adamın son yolculuğundaydı.

Oğlu, üniformasının içinde dimdik duruyor, asker selamı veriyordu. Ama gözlerinden akan yaşları gizleyemiyordu. Elif ise, oğlunun koluna girmiş, sessizce ağlıyordu. İçinden geçenleri, sadece o biliyordu.

"Bir daha onun gibisi gelmez,"diye düşündü Elif."Öyle bir komutan, öyle bir insan, öyle bir dost... Tıpkı bir güneş gibiydi. Etrafını ısıtır, aydınlatır, ama asla yakmazdı. Şimdi o güneş battı."

Oğlu da aynı şeyi düşünüyordu. Babasıgibi gördüğü adam, yolunu aydınlatanışık, şimdi toprağa veriliyordu. İçinden bir ses,"Onun gibi bir komutan daha gelir mi?"diye sordu. Cevabını biliyordu:"Gelmez. Onun eşi benzeri çok azdır."

17 Ekim 2039, sabah.

Nâzım'ın cenazesi evden kaldırılırken, Ömer bir köşede, sessizce duruyordu. Ne ötüyor, ne hareket ediyordu. yalnızca izliyordu.

Tabut omuzlara alınıp kapıdan çıkarılırken, Ömer havalandı. Tabutun üzerinde bir tur attı, sonra Neslihan'ın omzuna kondu.Başını onun yanağına sürttü, hafifçe öttü. Sanki"Üzülme"der gibiydi.

Cenazetöreni büyüktü. Binlerce insan, Mareşal'i son yolculuğuna uğurluyordu. Kimsefark etmedi ama beyaz birkuş, törenboyunca tabutun etrafında daireler çizdi. Bazen bir ağacın dalına konuyor, bazen gökyüzünde süzülüyor, yine de asla uzaklaşmıyordu.

Namaz kılınırken, Ömer bir an için durdu.Sanki o da saygı duruşundaydı. Sonra, tabut toprağaverilirken, yanı başındaki bir taşa kondu. Gözleri, toprağa indirilen tabuttaydı.

O vakit, bir feryat yükseldi.

Öyle bir çığlıktı ki, insanın içini parçalıyordu. Öyle bir sesti ki, sanki tek başına bir kuş değil, kaybedilmiş bir dost, bir evlat, bir kardeş ağlıyordu.

Ömer, sonbir kez daha havalandı. Tabutun üzerinde alçaktan uçtu, sanki vedalaştı. Sonra, yere kondu. Tam Nâzım'ın mezarının başucuna.

Ve orada, olduğu yere yığıldı.

Kanatları açıldı, başı yana düştü. Gözleri, hâlâ mezar taşına bakıyordu.

Üzüntüden kalbi çatlamıştı.

---

Yan Yana

O gün, cenaze töreninde bulunanlar, bu manzarayı hayretle izledi. Beyaz bir kakadu, sahibinin mezarı başında, ölüvermişti.

Çocuklar koştu, Ömer'i kaldırmaya çalıştılar ama nafile. Kuş, çoktan gitmişti. Yüzünde, Sanki Nâzım'ın son anındaki gibi, huzurlu bir tebessüm vardı.

Büyük oğul Nâzım, babasının vasiyetini hatırladı."Yanıma gömün"demişti, ya kuş için? Kuş, onun en sadık dostuydu. Ayrılmazlardı. Ayrılmamalıydılar.

Hocalarla konuştular, izin aldılar. O gece, Ömer de toprağa verildi. Nâzım'ın mezarının hemenyanı başına. Öyle ki, iki mezar arasında sadece bir karış mesafe vardı.

Mezarlık görevlileri, küçük bir mezar taşı diktiler. Bu kezse, çocuklar, bunun yeterli olmadığını düşündü.

Bir ay sonra, Nâzım'ın mezar taşının yanına, ikinci bir anıt dikildi. Beyaz mermerden, bir kakadu heykeli. Tepesinde sorgucu, kanatları hafifçe açık, başı mezar taşına dönük. Sanki sonsuza kadar sahibini bekleyecek gibi.

Heykelin kaidesinde, adı altın harflerle yazıyordu

15.2. Taziyeler

Günlerce taziye ziyaretleri sürdü. Ev, dolup taşıyordu. Devlet adamları, askerler, dostlar, tanıdıklar, tanımadıklar... Herkes, Nâzım'a son bir selam vermek, ailesine başsağlığı dilemek için geliyordu.

Neslihan, herkesi kabul ediyor, herkese teşekkür ediyordu. Ama gözleri hep uzaklardaydı. İçinde bir şey, onunla birlikte gitmişti.

Oğulları, annelerine destek olmaya çalışıyordu. Bu kezse, onlar da babalarının yokluğunu derinden hissediyordu.

Ev, artık eskisi gibi değildi. Nâzım'ın sesi, nefesi, gölgesi, silüeti... Her yerdeydi. Koltuğunda otururken, kapıdan girecekmiş gibi bekliyordu insan. Mutfakta çay içerken, onun da bir bardak çay içtiğini hayal ediyordu. Balkonda otururken, yanında sigara içtiğini düşünüyordu.

Sanki ruhundan bir parça kopmuş, evin her köşesine sinmişti. O kadar gerçekti ki, bazen dönüp bakasın geliyordu. Belki de oradadır, diye.

Ama yoktu.

---

15.3. Birinci Gece: Hocaların Rüyası

17 Ekim 2039, Gece

Cenazenin kaldırıldığı günün gecesi, cenaze namazını kıldıran hoca, rüyasında Nâzım'ı gördü.

karşısında duruyordu Nâzım. Üzerinde beyaz bir kefen vardı. Yüzü ciddiydi, gözleri sorgulayıcı. Sesi, soğuk ve kırgındı:

"Üstümde ne var?"

Hoca, titreyerek cevap verdi:"Kefen."

Nâzım, bir an sustu. Yüzünde hafif bir hüzün belirdi. Sonra arkasını döndü, kayboldu.

Hoca, kan ter içinde uyandı. Saat sabaha karşı üçtü. Bir daha uyuyamadı.

---

15.4. İkinci Gece: Görev Arkadaşlarının Rüyası

18 Ekim 2039, Gece

İkinci gece, Nâzım'ın en yakın görev arkadaşları, peş peşe aynı rüyayı gördü.

Albay rüyasında: Nâzım, karşısında, kefen içinde."Üstümde ne var?"Sesi soğuk, kırgın.

Albay:"Kefen."

Nâzım, arkasını döndü, kayboldu.

Binbaşı rüyasında: Aynı sahne."Üstümde ne var?"Aynı soğuk ses. Aynı cevap. Aynı kayboluş.

Yarbay rüyasında: Aynı.

Hepsi, sabaha karşı üçte, kan ter içinde uyandı. Hepsi aynı soruyu duymuştu:"Üstümde ne var?"

15.5. Üçüncü Gece: Çocuklarının Rüyası

19 Ekim 2039, Gece

Üçüncü gece, sıra oğullarına geldi.

Dört oğul, dört ayrı evde, dört ayrı yatakta, aynı rüyayı gördü.

Babaları, karşılarında duruyordu. Üzerinde kefen vardı.Yüzü ciddi, gözleri sorgulayıcı. Buna rağmen sesi, kırgındı. Çok kırgındı.

"Üstümde ne var?"diye sordu.

Dördü de, aynı cevabı verdi:"Kefen, baba."

sustu Nâzım. Bir an, gözlerinde bir hüzün belirdi. Sanki"Beni anlamadınız"der gibiydi. Sonra arkasını döndü, kayboldu.

Dört oğulda, aynı anda, kan ter içinde uyandı. Saat, sabaha karşı üçtü.

Hemen birbirlerini aradılar. Telefonlar çaldı, sesler birleşti.

"Sen de mi gördün?"

"Evet, aynı rüya."

"Aynı soru."

"Aynı cevap."

"Peki ya baba? Neden böyle? Neden kırgın?"

Sonra, büyük oğulun aklına bir şey geldi. Babasının vasiyeti.

"Baba, vasiyet etmişti,"dedi."Üstünde kamuflaj olsun istemişti. Kefen değil."

Hepsi sustu. Anlamıştı.

---

15.6. Dördüncü Gün: Vasiyet

20 Ekim2039, Gece Yarısı — Şehitlik

Dördüncü gecenin sabahı, oğulları hocalara gitti, durumu anlattı. Hocalar, önce inanmadı. Ama üst üste gelen rüyalar, aynı soru, aynı saat... Bir işaret olmalıydı.

Toplandılar, konuştular, karar verdiler."Mezarı açalım,"dediler.

Gece yarısı, kimseye haber vermeden, gizlice mezarlığa gittiler. Ellerinde fenerler, yanlarında birkaç hoca. Mezarı açtılar. Kefeniaraladılar.

Nâzım, kefenin içinde yatıyordu. Yüzü, hâlâ o huzurlu tebessümle. Buna rağmen üzerinde kefen vardı, başka bir şey yoktu.

Oğulları, babalarının vasiyetini hatırladı:"Üstümde kamuflaj olsun. Ben bir askerim, asker gibi gömün beni."

Hemen hazırlık yaptılar. Bir asker üniforması getirdiler, temiz, ütülü. Botları, pantolonu, kamuflaj ceketi, bereyi, dizlikleri... Her şeyi tek tek giydirdiler babalarına. Göğsüne madalyaları taktılar, omzuna dört yıldızı yerleştirdiler.

Sonra tekrar kefeni sardılar, mezarı kapattılar.

Dualar okudular, sessizce

Yorumlar

• Emre Efe: ömer ne de olsa duygusal bir bağ kurmuş
• Belgin Peker: Ülke genelinin yas tutması da çok acı
• Ahmet Poyraz: Sonsuzluk hâlleri de anlam bulmalı
• Tarık Arslan: Zamanın Hebbesi bu kadar kısa olabilir mi?
• Ali Ergin: kamuflaj üniformasını giymesi onun ne denli sadık biri olduğunu anlatıyor
• Hazal Nur Vural: neslihanın gözyaşları derin acıyı hissettiriyor O zaman sona eren bir dönem
• vulkanx tt: Senin gibi bir evlat yetiştir nouveau bir umut bunu unutmamalısın
• Aslı Kuş: Hani o gidiş geride kalanlara her daim hatırlatır mı? Bunu düşündüm
• Recep Karaca: Sevgi dolu bir vedalaşma gibi
• Ceren Deniz: Zaman ilerledikçe beklemek daha zor ama umudun her daim yaşamalı
• Feride Vatan: ışık sönse bile bu kadar güzel ve anlamlı ayrılıklar yaşamımıza katkıda bulunuyor
• Hakan Başkurt: Çığlık gerçekten insanı parçalıyor Kaybedilenlere duyulan özlem içe işliyor