BÖLÜM XVII: MAHŞER
Efsane, hep aynı yerde biter sanılır: küllerin arasında. Buna rağmen Zümrüdüanka için asıl son, kanatların bir daha hiç yorulmayacağı o gökyüzündeydi.
17.1. Kaos ve Yalnızlık
Neslihan, gözlerini açtığında, kendini tarifsiz bir kalabalığın ortasında buldu.
Her yer insan doluydu. Milyonlarca, belki milyarlarca insan. Kimi koşuyor, kimi ağlıyor, kimi bağırıyor, kimi sessizce bekliyordu. Üzerlerinde yalnızca beyaz kefenler vardı, Sanki onun gibi. Ayaklarının altında zemin yoktu, sanki bulutların üzerinde yürüyordu. Ama sağlamdı, batmıyordu.
Önünde, uçsuz bucaksız bir köprü uzanıyordu. Sırat. İncecik, kıldan ince, kılıçtan keskin. Altında ise uçurumlar, ateşler, zifiri karanlık. Köprünün üzerinde insanlar geçmeye çalışıyordu. Kimisi koşarak, kimisi yalpalayarak, kimisi emekleyerek. Yine de çoğu, dengesini kaybedip uçuruma yuvarlanıyordu. Çığlıklar, feryatlar, sonra sessizlik.
Neslihan, olduğu yerde durdu, etrafına baktı. Kalabalıkta tanıdık bir yüz arıyordu. Nâzım'ı arıyordu. Ama o yoktu.
Herkes birbirinden kaçıyordu. Bir anne, çocuğunu bırakıp kaçıyordu. Bir baba, eşini itip öne geçiyordu. Dostlar, arkadaşlar, sevgililer... Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Korku vardı, panik vardı, yalnızlık vardı.
"Nâzım!"diye bağırdı. Sesi çıkmadı. Ya da çıktı ama duyan olmadı. Kelimeler, boşlukta kayboldu.
Yürümeye başladı. Kalabalığın arasında, ona doğru ilerlemeye çalıştı. Gelgelelim, nereye? Hangi yöne? Bilmiyordu. Sadece içindeki bir his, onu yönlendiriyordu. O his, Nâzım'dı.
Ama hâlâ huzursuzdu. Çünkü o tanıdık sıcaklık, Nâzım'ın varlığı, henüz gelmemişti.
---
17.2. Meltem
Tam o anda, arkasında bir nefes hissetti. Hafif, ılık, tanıdık bir nefes. Bir meltem gibiydi. Arkasına döndü.
Orada, birkaç adım ötede, Nâzım duruyordu. Üzerinde beyaz bir kefen, tıpkı diğerleri gibi. Ne var ki yüzü nurluydu, gözleri ışıl ışıldı. Gülümsüyordu.
"Seni, tek başına mı bırakacaktım?"dedi.
Neslihan'ın gözleri doldu. Koştu, sarıldı. Sımsıkısarıldı. Teni sıcaktı, nefesi vardı, kalbiatıyordu. Yaşıyordu. Hem de nasıl yaşıyordu.
"Korktum,"dedi Neslihan."Çok korktum. Sensiz, burada, herkes kaçarken..."
saçlarını okşadı Nâzım."Korkma,"dedi."Artık beraberiz. Sonsuza dek."
Bir süre öylece kaldılar. Etraflarındaki kaos, onları etkilemiyordu. Sanki bir balonun içindeydiler, dışarıdaki her şeyanlamsızdı.
Sonra Nâzım,"Gitmeliyim,"dedi."Mizanın orada olacağım. Bekle beni."
elini bırakmadı Neslihan."Nereye? Gitme!"
Nâzım, gülümsedi."Merak etme, buluşacağız. Ama önce, yapmam gereken bir şey var."
Ve kayboldu.
---
17.3. Koşu
Neslihan, olduğu yerde kalmadı. Onun peşinden gitmek istedi. Ama nereye gideceğini sorunun ucunu yakalayamıyordu. yalnızca içindeki his, onu yönlendiriyordu. Koşmaya başladı.
Oğulları, arkasından seslendi:"Anne! Nereye?"
Buna rağmen Neslihan, durmadı. Nâzım'ın arkasından koşuyordu. O kadar hızlıydı ki, oğulları yetişemedi. Onlar, kalabalığın içinde kayboldu, geride kaldı.
Neslihan, koştu, koştu, koştu. Kalabalığı yarıyor, ite kalka ilerliyordu. Gözü, Nâzım'ın gittiği yöndeydi. Kalbi, ona yetişmek için çarpıyordu.
---
17.4. Çığlık
Tam o sırada, kulakları sağır eden bir çığlık, bir feryat duyuldu.
Nâzım'ın sesiydi.
Öyle acılıydı ki, öyle tarifsizdi ki, Neslihan'ın tüm vücudu titredi. Koştu, koştu, koştu. Sesin geldiği yöne doğru.
Ve onu gördü.
yerde yatıyordu Nâzım. Sırtı, açılmıştı. Sanki birisi, onun sırtını oyuyor, kaburgalarını dışa doğru kıvırıyordu. Sanki anlatılan o eski işkence yöntemi gibi: Kan kartalı. Kaburgaları, kanat gibi dışa doğru kıvrılmıştı. Acı, tarifsizdi.
çığlık attı Neslihan."Nâzım! Ne oluyor? Kim yaptı bunu?"
Ama etrafta kimse yoktu.Bu, onun hesaplaşmasıydı. Kendi iç hesaplaşması. Belkide günahları, belki de çektiği acılar, son bir kez bedeninde canlanmıştı.
Nâzım'ın yüzü, acıdan buruşmuştu. Ne var ki gözlerinde bir ışıkvardı.Dayanıyordu.
Oğulları da yetişti, yanına geldiler."Baba!"diye bağırdılar."Ne oldu sana?"
Nâzım, zorlukla,"Dayanamıyorum,"dedi."Çok acı."
Neslihan, elini tuttu."Dayan,"dedi."Dayan, aşkım. Buradayım, hepimiz buradayız."
Nâzım, gözlerine baktı."Bu alemde ölüm yok,"dedi."Ya sonsuz mükafat var, ya sonsuz azap. Bu, son sınavım."
17.5. Nurdan Kanatlar
Nâzım'ın sırtındaki o korkunç yara, kaburgalarının dışa doğru kıvrıldığı o an, birden değişmeye başladı. Acı, yerini önce tarifsiz bir sıcaklığa bıraktı. Sanki her bir kaburga kemiği, içindeki özü bulmuş gibiydi. Kemikler, katı ve kırılgan yapılarından sıyrılıp, ışıktan ve nurdan tellere dönüştü. O teller, yavaşça, birbirine kenetlenerek, önceincecik bir iskelet, sonra da bembeyaz, ışıl ışıl tüylerle kaplı kocaman kanatlar haline geldi. Kaburgalar artık yoktu; onların yerinde, Nâzım'ın sırtından yükselen, iki muhteşem, nurdan kanat vardı.
O sırada, kalabalığın arasından Yarbay Murat süzülerekçıktı. Gözleri faltaşı gibi açılmış, yüzünde hayret ve hayranlık karışımı bir ifade vardı. Nâzım'ın yanına kadar geldi, kanatlara dokunmaya çekinir gibi durdu."Komutanım,"dedi sesi titreyerek."Ben... ben ölürken sizin yüzünüzde bir ışık görmüştüm. Ama bu... bu bambaşka. Bu bir mucize."
kanatlarını yavaşça çırptı Nâzım. Etrafa ışık saçıldı."Bu bir mucize değil Murat,"dedi yumuşak bir sesle."Bu, çektiğimiz her acının, uğradığımız her ihanetin, gösterdiğimiz her sadakatin bir karşılığı. Senin de payın var bunda. O gün Hakkâri'de, bana duyduğun o karmaşık duygular, korku veminnet... Hepsi bu kanatların bir tüyü oldu."
Murat'ın gözleri doldu. Nâzım, elini uzattı, onu da yanına çekti. Birlikte, bu nurani dönüşümün tanıkları olarak kaldılar.
Nâzım, kanatlarını çırptı. Bir rüzgâr esti, etrafı aydınlattı. Sonra, Neslihan'a döndü. Farkında olmadan, kanadıyla onu sardı. Neslihan, kanadın altına girdi, sıcacık, güvenli, huzurlu. Oğulları da yaklaştı, onlar da bu nura hayran kaldı.
"Bu acı neydi?"diye sordu Neslihan.
Nâzım,"Son hesaplaşma,"dedi."Dünyada çektiğim acıların, korkuların, pişmanlıkların son buluşu. Şimdi, artık özgürüm."
---
17.6. Anne ve Baba
Tam o anda, yanlarında iki silüet daha belirdi. Bir kadın, bir erkek. Genç, güzel, nurlu. Annesi ve babası.
Artık daha belirgindiler, sanki yaşıyorlardı. Gözleri parlıyor, gülümsüyorlardı.
Annesi,"Oğlum,"dedi.
Babası,"Oğlum,"dedi.
onlara sarıldı Nâzım. Kanatları, hepsini birden sardı. Neslihan, bu anın tanıklığında, içinde tarifsiz bir mutluluk hissetti.
Sonra, çocuklar geldi. Dört oğul, dördü de. Ardından torunlar, gelinler... Nâzım'ın kanatları, her geçen an büyüyor, herkesi içine alıyordu. Sanki tüm ailesi, onun kanatlarının altında toplanmıştı.
"Gelin,"dedi Nâzım."Hep birlikte."
---
17.7. İlk ve Son Tokat
Yürümeye başladılar. Ama daha ilerlemeden, karşılarında bir grup insan belirdi. Tanıdık yüzlerdi. Ekrem, Münevver ve onların yakınları.PDY'li, hain, sahte yüzler.Yıllar önce Nâzım'a ihanet edenler, onu bir proje olarak görenler. Sonra da iftira atanlar.
Şimdi, mahşer gününde, karşısındaydılar.
Ekrem, yaltaklanmayaçalıştı."Nâzım, oğlum! Bizseni sevdik, büyüttük. Şimdi bize yardım et. Buradan geçmemize yardım et."
Nâzım, soğuk bir ifadeyle baktı."Ben senin oğlun değilim,"dedi."Benim babam şehit. Annem, beni üç saatliğine kucağında tutan kadın. Siz, sadece birer hainsiniz."
Münevver, ağlamaya başladı."Biz seni evlat edindik, açıkta kalmadın. Bize bunu nasıl yaparsın?"
bir adım attı Nâzım. Gözlerinde şimşekler çakıyordu. Yılların birikmiş acısı, ihaneti, öfkesi vardı o bakışta.
"Evlat edinmek mi?"dedi."Yoksa bir projeolarak yetiştirmek mi? Beni devletin içine sızmam için hazırlamak mı? Sizin sevginiz, sahteydi. Sizin aileniz, yalandı."
Ekrem, hırsla bağırdı:"Sen ne haddine! Biz olmasaydık, sen sokakta kalırdın!"
Nâzım, elini kaldırdı. İlk ve son kez. Tokat, öyle bir indi ki, Ekrem'in suratına. tek başına fiziksel değildi, metafizikti. Yılların birikmiş acısı, ihaneti, öfkesi vardı o tokatta.
Ekrem, sendelemeden geri gitti, dengesini kaybetti. Münevv
Yorumlar
- Eda Rüzgar: O suçlu geçmişine karşı çıkmadın savunma çaresi arıyorsan o ayrı
- Emre Kuş: Hayır alıştık ama bu kaos için hazır mısın? Yaşamak zorundasın
- Alperix: murat artık orada olmalıydı ama sen onu özlem kullanıyorsun?
- Ebru Hazar: Eğer onlara bir iade-i itibar vermek istiyorsan baştan отрицали bilinmemelidir
- Nazlı Güler: neslihan lütfen daha dikkatli ol nâzımın nerede olduğunu düşünmeyi bırakma