Alıntı 📖
Dışarı çıkalım mı?" diye sorardı annem. Koluna girerdim; hayali olsa da yürürken sağ ayağı biraz sürüyordu, eski yaralar yüzünden. Bir zamanlar sırtına aldığı beni, şimdi ağırlığıma yaslanıyordu. Bahçeye çıkardık; incir ağacı kurumuş dalıyla bize selam verirdi. Annem incir reçelini de çok severdi. Dallara bakmışlığım da vardı, akşamüstü ışığını yoklar gibi.
"Hatırlıyor musun?" derdim. "Kışın dalına karlardan lamba yapardık anne." Karın ışığı olmaz normalde; ama küçük bir kız çocuğunun dili, gerçeği şiirle karıştırırdı. Annem de o dilden konuşmayı öğrenmiş gibiydi. "Evet, çok güzeldi," diye yanıt almak beni çok ama çok mutlu ederdi.
Yorumlar
- BÎ Hemtâ: 🫂
- Ayla Başar: Bir an geçmişe döndüm resmen
- BÎ Hemtâ: 🫂
- BÎ Hemtâ: 🫂
- Enes Tok: Kendimi çocuklukta hissettim yine
- Pınar Eryılmaz: Annemin hatıraları çok güzel ya
- BÎ Hemtâ: kitaba başlarken incir ağacından bahsetmişti şimdi hikayesini anlatiyor
- Nisa Fidan: Kurumuş dal derin anlamlar taşıyor gibi