Bölüm alıntısı
Yalnızlığı sadece güvende olanlar seviyordu. Bir telefon uzağında dostlarının olduğunu bilenler... Ailesi hayatta olan ve ona destek çıkanlar... Birkaç adım atsa insanların arasına karışacağından emin olanlar... Hiç olmazsa,
bir kişinin bile onu önemsediğini bilenler... Fakat pencere kenarına dizdiğin güller kuruduğunda ve duvar köşelerinde örümcekler ağ ördüğünde, çerçeve içinden gülümseyen simaların üzerini toz kapladığında, aradığın hiç kimse olamadığında, "Sana inanıyorum, birlikte halledebiliriz," diyen
insanların sayısı azaldığında... Yalnızlığı hiç kimse sevmezdi o zaman. Sevmiyordum yalnızlığı. Ömrümün en güzel yıllarını mutluluğun yarın geleceğine inanarak kaybetmiştim ben ve o mutlu günlerin geleceğine olan inancım da günden güne tükenmişti. Nasıl sevebilirdim böyle bir durumda yalnızlığı?
Yorumlar
- BÎ Hemtâ: @yasemin.yildirim hayal gücü değil birazda biz varız satırlarda belkide🌺
- BÎ Hemtâ: @can.kaanodabas 🙏🏻📖
- BÎ Hemtâ: karakteri anlatan bir durum kitaptan alıntıdır bu sözler 🙏🏻
- BÎ Hemtâ: tramva yaşayan her insan için karanlık gelmez bence ve bunu karakterim için yazmıştım 🫂
- Can Kaan Odabaş: başkalarına ulaşmak bu kadar zor mu ya
- Yasemin Yıldırım: biraz karamsar ama gerçekleri yansıtıyor
- BÎ Hemtâ: Her kitabın içinde birazda biz varız zaten.🫂
- Aslı Ekmekçi: birçok insanın içini kemiren duygular bunlar
- BÎ Hemtâ: Birileri vardır belki.
- BÎ Hemtâ: Çok teşekkür ederim.🙏🏻
- Metin Taner Yavuz: yalnızlık üzerine güzel bir bakış açısı
- Hazal Nur Vural: keşke herkes bu şekilde anlayabilse