Gölgede açan çiçek
Sen değişmişsin abi."
Karan bakmadı bile.
- "Ne demek istiyorsun?"
Hakan omuz silkti.
- "Eskiden bu kadar... dikkat etmezdin insanlara."
Karan anında baktı.
Ama yüzü ifadesizdi.
- "Konuyu uzatma."
Hakan hafif güldü.
- "Yok yok, uzatmıyorum."
Kısa bir duraksama yaptı.
Sonra asıl cümleyi bıraktı:
- "Sadece... Derya'ya biraz fazla dikkat ediyorsun gibi."
O an hava değişti.
Karan'ın çenesi hafif gerildi.
Ama sesini yükseltmedi.
- "Sana neyi nasıl yaptığımın hesabını mı veriyorum?"
Hakan ellerini kaldırdı.
- "Abi sakin."
Ama gülüşü küçüktü.
Bilinçliydi.
Bir an sustu.
Sonra daha yumuşak bir tonla devam etti:
- "Sadece garip geldi."
- "Sen kolay kolay kimseye böyle bakmazsın."
Karan sandalyesinde hafifçe geriye yaslandı.
Ama gözleri soğuktu.
- "Yanılıyorsun."
Hakan başını salladı.
- "Olabilir."
Ama gözleri Karan'ın üzerindeydi.
Sanki "gerçeği biliyorum" diyordu.