Günaydın, güne güzel bir şiirle başlayalım...

Desem Ki

Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,

Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,

Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,

Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,

Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,

Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,

Sende tattım yemişlerin cümlesini. [1, 2]

Desem ki sen benim için,

Hava kadar lazım,

Ekmek kadar mübarek,

Su gibi aziz bir şeysin;

Nimettensin, nimettensin. [1]

Desem ki...

İnan bana sevgilim inan,

Evimde şenliksin, bahçemde bahar;

Ve soframda en eski şarap.

Ben sende yaşıyorum,

Sen bende hüküm sürmektesin.

Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,

Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber. [1, 2]

Günlerden sonra bir gün,

Şayet sesimi fark edemezsen,

Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,

Bil ki ölmüşüm fakat yine de,

Senden kalmış olan bir şeyler var dünyada;

Sen bende yaşayan bir gençliksin,

Ben sende tükenen bir zaman. [1]

Bil ki her rüzgâr estiğinde,

Saçlarından bir teller koparıp,

Benim mezarıma getirecektir,

Ve her yağmur yağdığında,

Mezarımdaki topraklar senin için yeşerecektir. [1]

Desem ki...

Seni sevmek,

Dinlerin en güzeli,

İbadetlerin en kutsalıdır.

Sen benim için,

Tanrı’nın yeryüzündeki gölgesi,

Cennetin bu dünyadaki müjdesisin. [1]

Cahit Sıtkı Tarancı

Yorumlar