Hemraz alıntı 📖

BÎ Hemtâ

"Oğlum bakıcı mı olacak sana?! Yük olma..."

Belki de haklıydı. Belki de o notları duvardan sökmekle hata etmiştim. Yavuz'un hayatında olmamam gerekiyordu. Çünkü ben camdan, sırça bir tuzaktım. Ve içine giren herkesi, en çok da onu, kesip kanatacaktım.

Gözlerimin önü kararmış, bacaklarımın bağı çözülmüştü. Bu kez beni tutacak bir Yavuz var mıydı, yoksa annesinin laneti aramıza görünmez bir duvar mı örmüştü, bilmiyordum. Tek bildiğim, o gece sadece isteme törenimin değil, kalbimin de paramparça olduğuydu.

Durduğum yerde az öncesinde gözümün önünde oluşan kararmayla her şey bulanıklaşmaya başlarken; yere çakılacağımı düşünürken Yavuz'un fark edip beni tutmasıyla bu gerçekleşmemişti. Keşke gerçekleşseydi. Keşke betona çakılsaydım da ruhumdaki o dağılmayı hissetmeseydim. Beni havada yakalayan kollar Yavuz’undu. O tanıdık, sığınağım bildiğim kollar... Ancak o kollar bana güven değil, derime batan dikenli teller gibi acı veriyordu. Teması midemi bulandıran bir suçluluk hissini tetikliyordu. O bana dokundukça kirlendiğini, lekelendiğini hissediyordum.

Yorumlar

• BÎ Hemtâ: yavuz kırmızı çizgimiz 🥲
• Aysel Maden: yavuzuk haline acıdım