Hemraz alıntı 📖

BÎ Hemtâ

Kapı kapandığında çıkan tok ses, bir veda değilde; tabutumun üzerine çakılan son çivi olmuştu sanki.

​Zaman kavramının eriyip yok olduğu, zift gibi yapışkan bir karanlığın ortasında kalmıştım... Öyle ki ciğerlerime dolan  ağırlık, sadece nefesimi değil, içimde kalan son umut kırıntılarını da boğmuştu. Ne yana dönsem, ne kadar çırpınsam o kadar daha derine batmıştım; sanki dünya dönmeyi bırakmış, beni sessiz ve acı bir soğukluğa hapsetmişti.