🍂

Bir gün en çok sevdiğim insanı kaybettim...

O gün hayat bana en ağır dersini verdi.

Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Ne zaman canım yansa, kalbim istemeden yine o güne döndü.

Bir söz incitse beni, gözlerim yine onun yokluğuna doldu.

Yada bir hayalim yarım kalsa, içim yine ona ağladı.

Çünkü insan en büyük acıyı bir kez yaşadıktan sonra, diğer bütün acılar onun gölgesinde kaldı.

Sonra anladımki...

Aslında hiçbir şeye değil, hep aynı kişiye özlem duyuyormuşum.

İnsanın içinde öyle bir boşluk oluşuyormuş ki.

Ne zaman doldurabiliyor onu ne de insanlar.

Ve ben daima gülümseyeceğime ve her koşulda yaşamaya devam edeceğime söz vermiş olsam bile ona, içimde hep onun yokluğunun sızısı oldu.

Herşeyi aşmış olsam bile yokluğuny aşamadım.

Belki bu dünyada yollarımız ayrılmış olabilirdi.

Ama daima tek duam, Allah'ın bizi cennetinde yeniden buluşturması oldu.

Çünkü biliyorum...

Bu bir veda değil, sadece kısa bir ayrılık...

Yorumlar

BÎ Hemtâ: Elbette
Miladim: Ölüm ayirsada, kalbinden hic birzaman yeri eksilmez🫂🫂🫂🫂🫂
BÎ Hemtâ: @firtinakiz 🫂🫂
Ayşegül: @bi_hemta Yıllar da geçse o ses hep ilk günkü gibi yankılanıyor insanın içinden... Başınız sağ olsun, çok zor biliyorum çünkü.
BÎ Hemtâ: 1 tek ses kaydına yıllarını veren ben
Ayşegül: Şöyle bir söz var; İnsan her şeye alışır diyorlar ya Öyle değil aslında başka çaren olmadığı için katlaniyorsun ama alışmıyorsun çünkü bir insan sevdiği birini nasıl unutur ki yaşadığında yaptığı her şeyi çok özlüyorsun fotoğraflarını yüzünü unutmamak için her gün fotoğrafların