HEMRAZ
Feryadım, inlemelerim, çektiğim tüm acılar hastane koridorunda yankılanmıştı. Bedenim buz kesmişti. Beynimin içine sanki kırk usta çivi çakıyordu da hepsi birbirinden habersizdi. Kollarım, bacaklarım tutmuyor; ayağa kalkacak gücü kendimde bulamıyordum artık. Beynim eriyordu ama kalbim direniyordu.
Köye her gittiğimde aynı fısıltılar kulağımı tırmalamaya devam ediyordu: “Babasının ikinci karısı...” Ama artık o sesi susturmuyordum. Çünkü biliyordum ki, bazı unvanlar alnımıza değil; başkalarının ayıbına yazılır. Ve ben artık kendi adımı yüksek sesle söyleyebilen bir kadındım.